tag:blogger.com,1999:blog-55306708335439691042011-11-08T12:24:41.034-08:00Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-27496115645583689642008-10-02T19:07:00.000-07:002008-10-03T07:41:11.892-07:00టెంత్ క్లాస్ అంటేనే బోల్డన్ని పుస్తకాలు.... ఆరు పరీక్షల నుంచి పదకండు పరీక్షలకి పదోన్నతి....<br />ట్యుషన్స్...స్పెషల్ క్లాసులు...స్టడీ హవర్స్.....డొక్కు సైకిల్...ఎప్పుడూ చూసినా పంచర్లు<br />సాయంత్రం అయితే చాలు..ఎప్పుడెప్పుడు ఇంటికి వెళ్ళిపోయి అమ్మ చేత భానుమతి పాటలు పాడించుకోవాలా అని ఎదురు చుస్తూ ఉండే దాన్ని.....<br />ఒక రోజు అలానే హడావిడి గా ..స్టడీ హవర్స్ అయిపొగానే స్కూల్ నుంచి నా డొక్కు సైకిల్ మీద..పక్కన నా బక్క స్నేహితురాలితో ఇంటికి బయలుదేరా...<br />తెలుగు మాస్టారు ఎలా తన తెల్ల జుట్టు కి నల్ల రంగు వేసుకొని inspection రోజున స్కూల్ కి వచ్చారో చర్చించుకుంటూ...<br />ఆయన విగ్గు లాంటి జుట్టు మీద ....... బొర్లించిన బొచ్చె లాంటి బొజ్జ మీద జోకులు వేసుకుంటూ అలా అలా మా బక్కది చందు వాళ్ళ ఇంటి ముందుకు వెళ్ళి ఆగాము...<br />అది వెంటనే...ఒసేయ్ నాతో రా ..మా ఫ్రెండ్ సమత ని పరిచయం చేస్తా...వాళ్ళ ఇల్లు అక్కడే..మా ఇంటికి కొంచం ముందరే అంటూ దిగిన సైకిల్ మళ్ళీ ఎక్కింది...<br />"సరే పోనిలే..ఇవాళ కాస్త ఆలశ్యం అవుతుంది ఇంటికి..అంతే కదా... చిత్రలహరి ఎలాగూ ఈ పాటికి అయిపొయే ఉంటుంది..ఇంటికి వెళ్ళాక అక్క ని అడిగితే చెప్తుందిలే ..ఏం పాటలు వేసాడో..." అనుకుంటూ నేను కూడా చందు వెనకాలే వెళ్ళాను....<br />ఒక ఇంటి ముందుకి వెళ్ళగానే....వీధిలో అమ్మ పక్కన కూర్చోని పెద్ద ముగ్గు వేస్తూ ఒక పిల్ల కనపడింది...<br />ఎంటే నువ్వు ముగ్గేస్తున్నావా అంటూ మా చందు సైకిల్ దిగి ఆ అమ్మాయి పక్కకి వెళ్ళి...ముగ్గు లోకి ముక్కు పెట్టి మరీ చూస్తూ...ముఖ్యమైన నన్ను మర్చిపొయింది.....<br />"ఆ సమత అనే పిల్లేమో...ముగ్గులోనుంచి తల పైకి ఎత్తకుండా....ఆ పువ్వు కి ఏ రంగు వేద్దామే...దీనికి ఎం వేద్దాం అంటూ చందుతో మాట్లాడేస్తోంది....<br />గొంతు వినగానే.... చాల తీయగా ఉంది అనిపించింది....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SOWAbxKH_SI/AAAAAAAACy4/2O7nEJnQl_Q/s1600-h/pearls.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SOWAbxKH_SI/AAAAAAAACy4/2O7nEJnQl_Q/s320/pearls.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252745754938178850" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />అప్పటి దాక ఎటువంటి ఉత్సుకతా లేకుండా నిల్చున్న నాకు...అప్పటికప్పుడు ఆ అమ్మాయి మొహం చూసెయ్యలి అనిపించింది<br />పాత సినిమల్లో కాంచనమాల...షర్మిలా టాగూర్...హెమమాలిని టైప్ లో ..ముంగురులు సవరించుకుంటూ తల పైకి ఎత్తింది ..... హీరోయిన్ ఎంట్రీ అక్కడే జరిగింది<br />ఇంతలో చందు..అదిగోవే..అదే సృజన..నా ఫ్రెండ్ అంటూ పరిచయం చేసింది...<br />హాయి అంటూ పళ్ళు అన్నీ బైటకి పెట్టేసింది పిల్ల..... తీరయన పలువరస.... అప్పుడే విచ్చిన ఏర్రటి ముద్ద మందారం రేకులు లాంటి పెదాలు.....<br />ఎక్కడో చదివాను నేను.. "అమ్మాయి నవ్వితే ..ముత్యాల దండ తెగినట్టు ఉండాలి అట"... చదివినప్పుడే అనుకున్నాను...ముత్యాల దండ తెగటం ఏంటి..... ఆ తర్వాత మళ్ళీ గుచ్చుకోలేక ఒక చావు కాకపోతేను...అని<br />కాని ఈ పిల్ల ఆ ముగ్గు ముందు కూర్చోని అలా అలా విసిరిన ఆ నవ్వు...నిజంగానే ముత్యాల దండ తెగింది<br />ఆ రాలి పడిన ముత్యాలన్నీ ఏరుకుంటూ.. హేల్లో అన్నాను ఆ అమ్మాయి వైపు చూస్తూ.....<br /><br />లోపలకి రా అన్నది...<br />వద్దులే మళ్ళీ వస్తాను అని చెప్పి సైకిల్ ఎక్కి వెనక్కు తిరిగి చూడకుండా వెళ్ళిపొయా......<br />*******************************************************************************<br /><br /><br />ఒక నెల రోజుల తరువాత...సైన్స్ ఎక్ష్హిబిటిఒన్ ఏదో స్కూల్ లో అన్నారు....<br />అందరం పొలూఒ మని పొయం.....<br />అసలు మాలాంటి ఇంగ్లీష్ సార్ భాదితులకోసమే ఇలాంటి ఎక్ష్హిబితిఒన్స్ పెడుతూ ఉంటారు....<br />సైన్స్ పేరు చెప్పి ఇంగ్లీష్ క్లస్స్ ఎగ్గోట్టే అమ్రుత అవకాసం ఎంత మందికి దొరుకుతుంది....<br />ఎక్ష్హిబితిఒన్ లో ఎమన్నా అల్పెన్లిబె చాక్లట్స్ దొరుకుతాయేమో చుస్తుండగా.... ఒక స్టాల్ ముందు నిల్చోని అడిగిన వాళ్ళకి అడగని వాళ్ళకి ఎదేదో చెప్పేస్తూ కనపడింది...<br />మళ్ళీ ఆ పిల్లే....<br />ముగ్గు... ముత్యాలు.... ఆ పిల్లే<br />పేరు గుర్తుకురాలేదు సమయానికి<br />బుర్ర గోక్కుంటూ ఆ అమ్మాయి వైపే చూసి నవ్వను....<br />"అబ్బాయిలే కాకుండా అమ్మాయిలు కుడా నాకు సైట్ కొడుతున్నారా ..చీ చీ" .. ఇది ఆ అమ్మాయి చూపు సారాంసం.....<br />సురభి ప్రొగ్రాంలో సిద్ధార్థ కాక్ లా అవసరం లేకపొయినా నవ్వానా అని ఒక సందేహం కూడా వచ్చింది<br />వెనక్కు తిర్గి చూస్తే ఇద్దరు సత్రకాయ్ వెధవలు నిల్చోని ఉన్నారు....<br />"అబ్బా ఎముంటుంది రా ఆ అమ్మాయి.." అంటూ ఇద్దరూ ముత్యాల పిల్ల వఈపే చూస్తూ ఉన్నారు.....<br />బాలకుటీర్ స్కూల్ అని బాడ్జ్ పెట్టుకోని ఉన్నారు...<br />బాలకుటీర్ అంటే.... వాళ్ళ హెడ్మిస్ట్రెస్స్ "మొక్కలు --వాటి పెంపకం" అని ఎవరు చదవకపొయినా ఒక శీర్షిక రాస్తూ ఉంటుంది ఈనాడు పేపర్లో...ఆవిడ స్కూలేనా అని ఆలొచిస్తూ...అదే ప్రశ్న ఆ సొళ్ళు కార్చుకుంటున్న చపాతి మొహాలని అడిగాను...<br /><br />ఆ అమ్మాయి కి అడ్డం గా నిల్చున్నానో...లేక నల్లగా ఉన్నా అనో....ఏ విషయానికి భాధ పడ్డారో తెలియదు కాని<br />ఇద్దరు వెంటనే నా రెక్క పుచ్చుకోని పక్కనే ఉన్న వల్ల హేడ్మిస్ట్రెస్స్ ముందు నిల్చోబెట్టారు....<br />ఆవిడ ..ఏన్నళ్ళ నుంచో తిండ్ది లేని పులి కి చిక్కిన జింక ని చూసినట్టు..నన్ను చూసింది....<br />నీకు మొక్కలు పెంచటం గురించి చెప్తా రా అంటూ పక్కనే ఉన్న గడ్డిలోకి తీసుకెళ్ళిపోయింది....<br />శాంతి స్వరూప్ నవ్వు ని మొహం మీద పెట్టేసుకోని.... ఆలిబాబా అరడజన్ దొంగల్లో ఆరో దొంగలా నేను.... ఆలిబాబా లా ఆవిడా.......<br />**************************************************************************<br /><br />టెంత్ క్లాస్ సెలవలు......<br />ఆగస్ట్ పదిహేనున ప్రదాన మంత్రి పావురాన్ని గాలిలోకి వదిలినట్టు.. మా నాన్న నన్ను రోడ్ మీదకు వదిలేసిన సెలవలు అవి.....<br />ఆడుకుందాం అని రోడ్ మీదకు వెళ్తే కాని తెలియలేదు ...నాకు సభ్య సమాజం నియమాల ప్రకారం ఆడుకునే వయసు అయిపొయింది అని<br />ఎక్కడ చూసినా చెడ్డీలు వేసుకొని క్రికెట్ ఆడుకుంటున్న అబ్బాయిలు....<br />లంగాలేసుకోని తొక్కుడు బిళ్ళ ఆడుకుంటూ అమ్మాయిలు.....<br />ఆడదాం అని వెళ్తే.. అక్కా నువ్వు మళ్ళీ రా అక్కా అని నన్ను తోసేసినంత పని చేసేసారు....<br />నటశేఖర క్రిస్ణ డాన్స్ చుసినప్పుడు కూడా వేయని అంత భాధ ......<br />అదే బాధ ని పంచుకుందాం అని చందు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళా....<br />నా బాధ అంతా విని...దాని చీమిడి కర్చీఫ్ తో నా కల్లు తుడిచి... ఉండవే జూస్ తెస్తా అని లోపలకి వెళ్ళి...మంచినీళ్ళతో బైటకు వచ్చింది....<br />పక్కనే పిల్లి లా సొఫాలో ఒక మూల గా కుర్చోని ఉన్న రంగడు...అదే ఈ బక్క చందు కి ఉన్న తిక్క అన్న....పక పక నవ్వాడు......<br />మయసభలో ధుర్యోధనుడిని చూసి నవ్విన ద్రౌపదిలా..... నవ్వుతూనే ఉన్నాడు....<br />ముత్యాల దండ తెగినట్టు కాదు..... లారీలో నుంచి గులక రాళ్ళ లోడ్ దింపుతున్న శబ్దం....<br />తెల్ల కుందేలు లాంటి వీడికి రాఖీ కట్టిన పాపానికి ఇంత వ్యదా నాకు?<br />ఇంతకన్న ఆ పిల్లల చేత తోయించేసుకొవటమే బాగుంది అనిపించింది<br />ఈ లోపల చందు బైటకు వచ్చి... నీకు బొర్ కొడుతోంది అన్నావ్ కదే... మా అన్నయ్యతో కాసేపు మాట్లడతావా లేక ఇంటికి వెళ్ళిపొతావా అన్నది....<br />ఎస్.వి క్రిస్ణా రెడ్డీ డాన్స్ చుస్తావా.....లేక రాజశేఖర్ నవ్వు చూస్తావా అని అడిగినట్టు అనిపించింది<br />ఒక్క క్షణం ఇద్దరూ కళ్ళ ముందు కదిలారు.. భయం వేసి... వేంటనే దాని బక్క కాళ్ళ మీద పడిపోయి మొక్షం ప్రసాదించమని వేడుకున్నా...<br />సరెలేవే పద సమత వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్దాం అన్నది....<br />డి.డి లో అంజుమన్ ఉర్దూ సంచికా కార్యక్రమం మధ్యలో కరెంట్ పొయినంత ఆనదం గా అనిపించింది<br />వెంటనే లేచి పరిగెత్తాను.....<br />వెనక నుంచి ఆ తెల్ల కుందేలు నవ్వుతూనే ఉన్నాడు<br />****************************************************************************<br /><br /><br />ఆ వచ్చిన అమ్మాయి వాళ్ళు ఎవరే...బ్రాహ్మలేనా అని అడిగింది ఒక ముసలావిడ గుమ్మం లోనే<br />నేనే ముందుకు వెళ్ళి..ఔనండి మేము బ్రాహ్మలమే..లోపలకి రావచ్చా అని అడిగా...<br />నా రంగు వైపు కాస్థ అనుమనం గా చుసక....<br />ఏదో గొణుగుతూ లోపలకి వెళ్ళిపొయింది<br />నేను చందు లోపలకి వెళ్ళాం....<br />వరండాలో వీణ ... ఆహ.......<br />"సో ఎంటే కబుర్లు" అంటూ చున్నీకి చేతులు తుడుచుకుంటూ బైటకి వచ్చింది..ముగ్గు పిల్ల.....<br />జూస్ ఎమన్నా కలిపిందేమో లోపల.???? ఏలాగు ఈ బక్క చందుది నాకు అని చెప్పి జూస్ చేయించి...లొటాడు తాగేసి..అదే లొటాలో నెళ్ళు నింపుకొచ్చింది<br />కనీసం ఈ అమ్మాయి అన్నా నాకు జూస్ ఇస్తే బాగుండు అనుకున్నా....<br />సృజన ఏం.పీ.సీ తీసుకుంటావా బై.పీ.సీ నా అని అడిగింది<br />బత్తాయి జూస్ తాగుతావా లేక మామిడికాయ జూస్ ఆ అని అడిగినంత తీయగా అడిగింది<br />జూస్ కానప్పుడు ఏ పీ.సీ ఐతే నాకేంటిలే అనుకొని... ఏమో తెలియదు ఇంకా ఏం అనుకోలెదు అని చెప్పా....<br />నువ్వు వీణ వాయిస్తావా అని అడిగా<br />లేదు మా అమ్మ వాయిస్తారు... నేను ఊరికే పాడతా..... అంతే.... అన్నది<br />అయితే ఎమన్నా పాడావా అని అడిగా<br />హీరోయిన్ ని వయసు చెప్పమంటే ఎంత ఇబ్బంది గా మెలికలు తిరుగుతుందో ..సరిగ్గా అలానే కాసేపు అహా..లెదు ..కాదు..రాదు...లాంటి పదాలన్నీ వాడేసాక.... ఒక పాట పాడేసింది<br />"నిన్న ఈ కలవరింత లేదులే...నేడు చిరుగాలి ఏదో అందెనే...ఇది ఏ ప్రేమ అందురా....మనసే పరవసించేనా..తనువే పులకరించెనా....ఓ మనసా..."<br />అంటూ ఒక ఐదు నిమిషాలు నాకు అన్ని రాకాల జూసులు ఇచ్చేసింది ......<br />హీరోయిన్ మీద ఎదో తెలియని లైకింగ్ మొదలు అయిపొయింది....<br />ఇప్పుడు ఈ అమ్మాయి ని ముగ్గు అని పిలవాలా...ముత్యం అని పిలవాల...లేక కోకిలా అని పిలవాలా.....<br />ఏం పిలుద్దాం అన్నా..ఎదురు గా వళ్ళ బామ్మ కూర్చోని నా రంగునే తీక్షణం గా చుస్తూ ఉంది.....<br />ఇంకా ఆవిడ అనుమానం తీరినట్టు లేదు<br />ఆవిడ వైపే చుస్తూ..సరే సమతా వెళ్తాను ఇక అన్నాను....<br />సరేనోయ్..వస్తూ ఉండు అప్పుడప్పుడు ..అన్నది...<br />మనసులో..ఎందుకు రాను..తప్పకుండా వస్తా ముగ్గు కం ముత్యం కం కోకిలా...అనుకుంటూ సైకిల్ ఎక్కేసా.....<br />******************************************************************************<br /><br />మా ఇంటికి రా...రేపు నా పుట్టినరోజు... అంటూ ఫొనె చేసింది ....<br />నువ్వు పిలవటం నేను రాకపొవటం ఆ...అని మనసులో అనుకొని..బైటకి మాత్రం.."ఏమో సమతా...కుదరకపొవచ్చు...కాని ప్రయత్నిస్తా" అని చెప్పి ఫొనె పెట్టెసా...<br />కాలేజ్ కి ఆగ మేఘాల మీద వెళ్ళిపోయి...<br />తనే తెల్ల గా ఉంటా ..ఇక తన కన్నా ఎవరూ బాగోరు అని అనుకునే నా స్నేహితురాలు...ఈశ్వరి ( అసలు పేరు నాగ మల్లీశ్వరి... మొడ్రన్ గా ఉంటుంది అని ఈశ్వరి అని మార్చుకుంది.. ఎవరితో చెప్పద్దు ప్లీజ్) కి చెప్పా..... నీ కన్నా బాగుండే అమ్మాయి ఒకతి ఉంది అని చెప్పానా నీకు...ఆ అమ్మాయి పుట్టిన రోజు ఇవాళ... నాతొ రా సాయంత్రం...<br />వాళ్ళ ఇంటికి తీసుకెళ్ళి ఆ అమ్మాయి ని చుపిస్తా అన్నాను.....<br />నా వైపు కొరకొరా చుస్తూ " ఎవరు?? గులాబి రేకుల్లాంటి పెదాల తో....చిరుగాలి సవ్వడి లా నవ్వుతుంది అని కవిత్వం చెప్పావే.. ఆ అమ్మయి ఏ నా?" అంటూ మూతి నాలుగు వంకలు తిప్పింది<br />ఔనులే రావే అంటూ లాక్కెళ్ళా....<br />చిన్న గిఫ్ట్ ఇచ్చేసి.. ప్లేట్ బిర్యాని తినేసి ..... ఈశ్వరి కి సమత ని చూపించేసి... బై చెప్పగానే..సరే నే అంటూ ముత్యాల దండ ని మళ్లీ తెంపేసిన ఆ పిల్ల వైపే చూస్తూ....<br />ఆ రోజు కి మళ్ళీ మా హిట్లర్ డెన్ వైపు కి వెళ్ళిపొయా<br />*****************************************************************************<br /><br />అలా అలా అలా ..... వీలైతే నాలుగు మాటలు...కుదిరితే ఒక పాట లా సాగిపొయింది మా పరిచయం....<br />తను బీ.టెక్ చేసినన్ని రోజులు..అప్పుడప్పుడు కనపడి....పొడి పొడి గా మాట్లాడి... వడి వడి గా వెళ్ళిపోయేది....<br />ప్రతి సారి ఆ ముత్యాలు ఏరుకుంటూనే ఉండిపొయాను.......<br />హటాత్తుగా చందు ఒక రోజు ఫోన్ చేసి.. మా సమత కి రంగడకి పెళ్ళే అని చెప్పెసింది...<br />ఆ కుందేలు పిల్లాడికి... ఏ ముత్యాల మూటా?????<br />అయినా కుందేలు కూడా మంచివాడేలే.... కాస్త తిక్క ఉంది కాని....నా రాఖీ మహిమ వల్ల బోల్డంత మంచి కూడా ఉందిలే<br />అందుకే సరిపెట్టేసుకున్నాను...<br />**********************************************************************************************<br />ఒక రోజు జీ-మెయిల్ లో ఏ బకరా దోరుకుతాడా అని చూస్తుండగా<br />రంగడు హాయ్ అంటూ మనుషుల్లా ..సాటి మనిషిని పలకరించిన్నట్టు ..జీ-టాక్ లో పింగ్ చేసాడు<br />వై.స్ రాజశెఖర్ రెడ్డీ ప్రభుత్వం పని చేసినంత వింత గా అనిపించి... ఏమైంది రంగా..బానే ఉన్నవా అన్నాను<br />నేను సమత నే అన్నది.....<br />ఒహ్ నువ్వా ముత్యాలు..గులాబి రేకులు... అని మనసులో అనుకొని..<br />హాయ్ సమతా ..ఎలా ఉన్నావ్ అన్నాను.....<br />అప్పటి నుంచి ఇప్పటి వరకు..ప్రతి రోజు పలకరిస్తూనే ఉంది ఆ పిల్ల......<br />సంగీతం సాహిత్యం.... వంటలు...కూరలు...వాళ్ళ ఆయన... వాళ్ళ అక్క....<br />అన్ని విషయాలు మాట్లూడుతుంది.....<br />హీ హీ అనో..హ హ అనో హీరొయిన్ టైప్ చెయ్యగానే.....<br />ఇక్కడ నా లాప్టాప్లో ముత్యాలు రాలి పడుతుంటాయి....<br />పసిపాప లో ముసినవ్వులా కపటాలు లేని మనసుతో బొల్డన్ని మాటలు .....<br />అన్ని సమ్యసలని పరిష్కరించేయాలన్న కసితో బోల్డన్ని వాదోపవాదాలు.....<br />పాత పాటలు...పాత రోజులు మళ్ళీ రావలీ అనే కోరికలు....<br />ఇలాంటి ఎన్నో తన భావలని నాతో పంచుకుంటుంది....<br />తోలకరి జల్లులో తీయటి పాట.... ఈ పిల్ల<br />రెండు మూడు రోజులు జీ-టాక్ లో కనపడకపొతే...... పది సార్లు రీఫ్రెష్ కొట్టేస్తున్నాను....<br />అయినా అమ్మాయి ని అయ్యి ఉండి ఇంకో అమ్మయికి నేను ఇలా లైన్ వెయ్యటం... అందులోను పెళ్ళి అయినా ఆంటీ కి..<br />చా ...<br />ఎం బాలేదు<br />డాక్టర్ అయొమయం దగ్గరకి వెళ్ళాలి..<br />ఉంటాను<br />సెలవు<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-2749611564558368964?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-84877861510472191352008-08-19T22:20:00.000-07:002008-08-21T04:52:12.710-07:00కు కు కు అంటూ కోకిలమ్మ పాట ఎక్కడ నుంచో సన్నగా వినిపిస్తుండగా...బద్దకం గా కళ్ళు తెరిచాను....<br />ఆ ముందు రాత్రే కొత్తగా ఆ ఇంట్లోకి దిగటం వల్ల సామాన్లు అన్నీ సర్దే హడావిడిలో ఇంటి చుట్టు పక్కల వాతావరణాన్ని కుడా తీక్షనంగా చూసింది లేదు....<br />రాత్రంతా పనితో అలిసిపోయి పడుకోవటం వల్ల కాబోలు నిద్ర త్వరగా పట్టింది<br />పొద్ధున్నే కాస్త బడలిక తగ్గినట్టు అనిపిస్తోంది ....<br />ఈ కొకిలమ్మ చిరునామ ఎక్కడో చుద్దాం అని బద్దకం గా దుప్పటి తీసి లేచి , కిటికీ దగ్గరకు వెళ్ళి చూసాను....<br />పక్కనే ఉన్న అపార్ట్మెంట్స్ మేడ కనపడుతోంది….<br />చుట్టూ ఎటు చూసినా పచ్చగా కనపడుతున్న చెట్లు...అప్పుదే ఆగిన వర్షం తాలుకా చాయలు రోడ్ అంతా నిండి ఉన్నాయి…<br />ఆ కనపడుతున్న చెట్ల మధ్యలో ఎదో చెట్టు చిటారుకొమ్మన నక్కి పాడుతోంది కోకిలమ్మ….<br />కాఫీ పెట్టుకోవటానికి వంటింట్లోకి వెళ్ళాను …అమ్మ ఉంటే ఈ చేతులు కాల్చుకునే బాధ తప్పుతుంది. అమ్మ నాన్నగారు<br />రావాటానికి ఇం<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SK1WgcuLVOI/AAAAAAAAB6Q/iqxhZVuvaes/s1600-h/chiguraaku.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SK1WgcuLVOI/AAAAAAAAB6Q/iqxhZVuvaes/s320/chiguraaku.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236937057167430882" border="0" /></a>కా నెల రోజులు పడుతుంది…. అమ్మ చేతి కాఫీ తాగలేకపోయానే అని భాధపడుతూ అలా వెళ్ళి ముందు గదిలో కూర్చున్నాను పేపర్ ముందేసుకొని…<br />కాస్తంత వేగం హెచ్చించి అరవటం మొదలుపెట్టింది కోయిల…. కోయిల గొంతుతో పాటు ఇంకేదో గొంతు వినపడ్డట్టు అనిపించి బెడ్రూంలొకి వెళ్ళాను…. పక్క అపార్ట్మెంట్స్ మేడ పైన నిల్చోని, తల ఎత్తి ఆ చెట్టు చిటారు కొమ్మ వైపే చూస్తూ…<br />నోటికి చేతులని అడ్డం పెట్టుకొని కోయిల కి పోటిగా తను కూడా కు కు అంటూ ఆ కొయిలని రెచ్చకొడుతూ కనపడ్డాడు ఒక<br />పిల్లాడు….<br />భహుసా ఏడేళ్ళు ఉండచ్చు… చక్కటి కను ముక్కు తీరు,ముద్దుగా ఉన్నాడు …<br />ఆమ్మమ్మా కోయిల చూడు ఎలా అరుస్తోందో నాతో పాటూ అంటూ అప్పుడే మేడ మెట్లు ఎక్కి వస్తున్న ఒక ముసలావిడ వైపు పరుగు పెట్టడు …<br />ఉండరా..అలా పరిగెత్తకు పడిపొతావ్ అంటూ ఆవిడ ఆ పిల్లాడి చేయి పట్టుకొని మేడ మీదకు నడిచింది<br />ఛేతిలోని కవర్లో నుంచి గింజలు తీసి మేడ మీద విసరటం ప్రారంభించింది…<br />ఆ చుట్టూరా ఉన్న చెట్ట్లన్నిటి మీద నిల్చొని, ఈ ముసలావిడ కోసమే ఎదురు చూస్తునట్టు గా ఉన్న పావురాలన్నీ..ఆ గింజలు వేసి ఆవిడ పైకి చుడగానే…సర్రున ఎగురుతూ వచ్చి అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆవిడ కాళ్ళ ముందు వాలిపొయాయి….. ఆ గింజలు తింటున్న పావురాళ్ళ గుంపు ని చుపిస్తూ…<br />“అమ్మమ్మా వీటికెందుకు రోజు ఆం పెడుతున్నావ్ నువ్వు” అని అడిగాడు ఆ పిల్లాడు….<br />పొద్దున్నే ఇలా పైకి వచ్చి ఆ చెట్లని..వాటి మధ్య ఉన్న ఆ కొయిలమ్మ ని ఈ పావురాళ్ళని పలకరించాం అనుకో… రొజంతా బాగుంటుంది రా అంటూ వాడి తల నిమిరింది ఆవిడ…<br />మరి సుర్యుడిని కూడా చుడాలన్నావ్ గా అమ్మమ్మ అంటూ ఆవిడ చీర చెంగు పట్టుకొని అటు ఇటు గెంతటం మొదలుపెట్టాడు ఆ పిల్లాడు….<br />ఔను రా… సుర్యుడు మరి శక్తిని ఇచ్చే దేవుడు…అందుకే ఆయనకు కూడా రోజు పొద్దునే నమస్కారం పెట్టుకున్నావనుకో …అప్పుడు నీకు స్కూల్లో అన్ని పాటాలు వచ్చేసేలా దీవిస్తాడు….<br />సరే కాని ముందు నువ్వు నా చెంగు వదులు అంటూ చెంగు విదిలించింది ….<br />అంటే అమ్మమ్మ సుర్యుడు మనకి స్వామీ ఆ..హనుమంతుడి లాగా….<br />ఔను నాన్నా…సరే స్కూల్ కి ఆలస్యం అయిపొతుంది..పద స్నానం చేద్దువు అంటూ కిందకి తీసుకువెళ్ళిపొయింది….<br /><br />*********************************************************************************<br /><br />అప్పుడే రెండు రోజులు అయిపొయింది నేను ఆ కొత్త ఇంట్లోకి దిగి…<br />రోజు ఆఫీస్ కి వెళ్ళటం ఒక యుద్ధ కాండ అయిపొయింది… ఉరుకులు పరుగులు…అంత కన్నా ఇబ్బందికరమైన ట్రాఫిక్ …<br />ఈనాడు హిందూ డెక్కన్ క్రానికల్ ..ఈ మధ్య కొత్తగా వచ్చిన సాక్షి..అన్ని పత్రికలు చదవటం అయిపొతుంది ఆఫీస్ బస్ లోనే…..<br />ట్రాఫ్ఫిక్లో చిక్కుకుపొయి ఉన్న బస్ గురించి అందులో ఉండిపొయిన నా పరిస్థితి గురించి ఆలోచిస్తుంటే…ఒక హెలికాఫ్టర్<br />కొనుక్కొవటం మంచిదేమో అని మెరుపు లాంటి అలొచన వచ్చింది ..<br />ఒక వైపు చిరాకు గా ఉంటే మళ్ళీ వెనక నుంచి హారెన్ ల మోత….సగం ఈ ప్రయాణం లోనే అలిసిపొతున్న నా ఈ దుస్థితిని తిట్టుకుంటూ కిటికి లో నుంచి తల పక్కకి తిప్పాను….<br />ఒక ఐదడుగుల దూరంలో ఆగి ఉన్న స్కూల్ బస్…నాకు సరిగ్గా పక్క గా ఉన్న కితికి పక్కనే కూర్చోని ఉన్నాడు పక్క అపార్ట్మెంట్స్ మేద పైన కనపడ్డ ఆ కొయిల పిల్లాడు….<br />ఎందుకో వాడిని చూడగానే అలసట మటుమాయమయైపొయింది…<br />హెల్లో అంటూ చేయి ఉపాను వాడికి కనపడేలా….<br />బదులు గా ..కాస్త భయం గా నా వైపు చూస్తూ తల దించెసుకున్నడు……ఒక్క నిమిషం ఆగి…మళ్ళీ తల ఎత్తి నా వైపు చుసాడు….నేను మళ్ళీ చేయి ఉపాను …ఈ సారి కాస్త చిరునవ్వు చిందించాడు…<br />తను కూడా ఛేయి ఊపటం మొదలు పెట్టాడు…..<br />ఎప్పుడూ జేబులో చాక్లట్స్ పెట్టుకొని తిరుగుతుండటం నా అలవాటు…. సిగరెట్స్ తాగే వయసు వచ్చినా చాక్లట్స్ ఏ తింటావేంటి రా ఇంకా అని ఎంత మంది స్నేహితులు వెక్కిరించినా…నా ఈ తీయని అలవాటు అయితే మానుకొలేకపొయాను…..<br />జేబులోనుంచి ఒక చాక్లట్ తీసి కిటికి లో నుంచి చేయి బైటకు చాపి ఆ పిల్లాడికి అందించే ప్రయత్నం చేసాను…. వెంటనే తన బుజ్జి బుజ్జి చేతులని కిటికి లో నుంచి బైటకు పెట్టి చాక్లట్ ను అందుకునేందుకు శతవిదాలా ప్రయత్నించాడు….. చాలా చిన్న చిన్న చేతులు అవ్వటం వల్ల అందుకోలేక పోతున్నాడు …..<br />వీలు అయినంత మేర నా చేయిని చాపి అందించే ప్రయత్నం చేస్తునే ఉన్నాను నేను..<br />ఈ లోపల ఎదో స్పురించినవాడిలా వెంటనే తల లోపలకి పెట్టేసుకొని బ్యాగ్ వెతికేసి ఒక స్కేల్ తీసాడు…<br />ఆ చెక్క స్కేల్ ని పట్టుకొని నా చేయి దాకా అందించకలిగాడు… చాక్లెట్ ని ఆ స్కేల్ అంచున ఉంచాను…<br />అతి జాగ్రత్త గా ఆ స్కేల్ వైపే చూస్థూ మెల్లగా స్కేల్ లోపలకి తీసుకున్నాడు….<br />ఇదంతా తీక్షణంగా రెప్పవేయకుండా చూస్తున్న వాడి మిత్ర బృందం అంతా ఒక్క సారి గా చప్పట్లు చరుస్తూ అరిచారు…<br />ఎదో విజయం సాధించా అన్న గర్వం తో నా వైపు చూస్తూ మళ్ళీ చేయి ఉపాడు… బస్ కదిలివెళ్ళింది<br />********************************************************************************<br /> శనివారం సాయంత్రం కాస్త గాలి పీల్చుకునేందుకు తీరిక దొరికే సమ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SK1Gw6zxAuI/AAAAAAAAB6I/hIdwjCMezek/s1600-h/raghu.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SK1Gw6zxAuI/AAAAAAAAB6I/hIdwjCMezek/s320/raghu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236919747935797986" border="0" /></a>యం .. ఛేతిలో చందమామ పుస్తకంతో……అలా చల్లగాలికి పార్క్ దాకా నడుచుకుంటూ వెళ్ళా…..<br />జారుడుబండ… ఉయ్యాల…..<br />వాటి తో ఆడుకుంటూ… ప్రపంచాన్నే మర్చిపోతూన్న చిన్నారులు…<br />ఆ పసితనంలో ఉన్న అమాయకత్వం…. ఆ నవ్వుల్లో వినపడుతున్న స్వచ్చత .. మనసుకి ఎంతో హాయిని ఇస్తోంది…<br />ఆ పిల్లల గుంపులో కనపడ్డాడు ఆ కొయిల పిల్లాడు…<br />ఎర్రటి చొక్కా నల్ల నిక్కరు వేసుకొని జారుడుబండ మీద స్వైర్య విహారం చేస్తున్నాడు ……<br />ఫై నుంచి జారి కిందకు చేరగానే…. పెద్ద పెద్ద గా నవ్వుతున్నాడు ……<br />ఛాలా ముద్ధు గా అనిపిస్తున్న వాడి మొము ని చుస్తుంటే దగ్గరకు తీసుకొవాలనిపించింది…<br />వెంటనే వాడి కి సైగ చేసాను ఇటు రమ్మని…<br />రాను అనట్టు తల ఉపాడు…..<br />కాసేపు ఆగి మళ్ళీ తనే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు<br />“నీ పేరు ఎంటి “ అన్నాను<br />రఘురాం అన్నాడు<br />వాడిని దగ్గరకు తీసుకుంటూ… రఘురాం అంటే ఎవరో తెలుసా అన్నాను ….<br />వెంటనే చేతులు రెండు దగ్గరకు తెచ్చేసుకొని “స్వామి” అంటూ నమస్కరించేసాడు<br />నేను కూడా స్వామి అంత మంచివాడిని అవ్వాలని మా అమ్మ పెట్టింది అట ఆ పేరు అన్నాడు<br />“నువ్వు ఏ క్లాస్ ??”<br />ఫస్ట్ క్లస్స్<br />మీ నాన్న ఏం చేస్తారు…<br />దేవుడి దగ్గర ఉన్నాడు అట, సైకిల్ వేసుకొని వస్తాడని మా అమ్మమ్మ చెప్పింది…కాని ఇప్పుడే రాడు అట, నేను బాగా చదువుకోని పెద్ద వాడిని అయ్యాక…అప్పుడు బోల్డన్ని చాక్లెట్స్ తీసుకొని వస్తాడట<br />ఏదొ తెలియని బాధ ఒక్క నిమిషం అలా గాలి లా తాకి వెళ్ళింది<br />వెంటనే.. మీ అమ్మ ఎక్కడ అని అడిగా<br />ఆమ్మ కూడా నాన్న దగ్గరే ఉంది అట…అమ్మమ్మ చెప్పింది… నేను అన్నం తినకపోతే అమ్మ ఎడుస్తుంది అట…అందుకని నేను ఆం తినేస్తాను రొజు అమ్మమ్మ పెట్టగానే<br />భగవంతుడా ఎంటి ఇది అని మనసులోనే ఆ జగన్నాటక సుత్రధారిని నిలతీసాను….<br />యధావిది గా సమధానం బదులుగా నిశబ్దం<br />వాడి తల మీద చేయి ఉంచి… రఘు మీ అమ్మమ్మ రాలేదా నీతో అని అన్నాను…<br />లేదు.. అమ్మమ్మ ఇంట్లో పడుకుంది…అమ్మమ్మ కి అబ్బు వచ్చింది కదా మరి…<br />అందుకని సుబ్రమణ్యం ని తోడు గా ఉంచి నేను ఒక్కడినే ఆడుకోవటానికి వచ్చాను అన్నాడు<br />ఎందుకొ మనసు కీడు శంకించింది…. వెంటనే రఘు చేయి పట్టుకొని… మీ ఇంటికి తీసుకెళ్ళు నన్ను అన్నాను….<br />ఎందుకు అంకుల్… అన్నాడు…<br />ముందు తీసుకెళ్ళు అని చెప్పా<br />ఐదు నిమిషాల్లో ఇంటికి చేరాము…<br />కాలింగ్ బెల్ కొట్టాను…. తలుపు తీసే ఉంది రా రా అంటూ వినపడింది ఆవిడ గొంతు<br />తలుపు తీసి లొపలకి వెళ్ళాను…<br />ఒక్కరే మంచం మీద పడుకొని ఉన్నారు…… నన్ను చుడగానే అరుస్తూ మీదకు వచ్చింధి ఒక కుక్క….<br />ఒక్క ఉదుటున గది బైటకి దూకాను…<br />పర్లేదులే బాబూ ఎం అనదు….. రఘు ..ఈ సుబ్రమణ్యం గాడిని బైట కట్టెసి రా అంటూ రఘు చేతికి ఆ కుక్క చైన్ అందించారు ఆవిడ<br />అప్పటికి కాని నా ప్రాణం కుదుట పడలేదు…<br />ఇంతకీ సుబ్రమణ్యం అంటే ఈ కుక్క నా…. దీన్నా తోదుగా పెట్టి వచ్చా అని చెప్పాడు రఘు<br />మెల్లగా వెళ్ళి ఆవిడ మంచం పక్కన కూర్చున్నాను ….<br />నమస్కారం అండి.. నా పేరు కార్తీక్ .. మీ పక్కన అపర్ట్మేంట్స్ లో ఫొర్థ్ ఫ్లొర్లో ఈ మధ్యనే కొత్తగా దిగాము<br />ప్రతి రోజు మిమ్మల్ని రఘు ని మేడ మీద చుస్తుంటాను….<br />మీకు వంట్లో బాగుండలేదు అని తెలిసి పలకరిద్దాం అని వచ్చాను అని ముగించాను<br />ఆవిడ నా వైపు చూస్తూ నవ్వుతూ ….. మంచిది బాబు.. ఏం చేస్తుంటావు అని అడిగారు<br />నేను మెకానికల్ ఇంజినీర్ ని అండి…అని చెప్పాను<br />సంతోహం నాయనా … మా రఘు ని కూడా ఇంజినీర్ ని చెయ్యలని నా ఆశ..<br />వాళ్ళ అమ్మ ఆశ కుడా అనుకో…<br />మా అబ్బాయి కూడా ఏరోనాటికల్ ఇంజినీరింగ్ చేసాడు….. ఇంజినీర్ గా ఉద్యోగం చేస్తుండాగానే పోయాడు .. అంటూ తల దించుకున్నారు<br />ఎమని చెప్పి ఓదార్చలో అర్ధం కాలేదు నాకు<br />వెంటనే ఆవిడ చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ… అదే ఆక్సిడెంట్లో రఘు అమ్మ నాన్న కూడా పొయారు<br />కూతురు అల్లుడు కొడుకు ముగ్గురు ఒకే సారి నన్ను ఒక్కదాన్నే చేసి వెళ్ళిపొయారు బాబు<br />ఏ ముసలిది ఒంటరి గా ఏలా ఉంటుందో అని ఒక్క నిమిషం అన్న అలొచించలేదు ఆ పై వాడు<br />ఇదంతా జరిగి ఐదేళ్ళు అయినా కూడా నాకు ప్రతీ రోజు నిన్నే జరిగినంత బాధ…<br />అంతా తల రాత అంటూ ఉబికివస్తున్న కన్నీరు ని ఆపే ప్రయత్నం చేస్తు లేచి కూర్చున్నారు<br />పడిపోబోతున్న ఆవిడ ని రెండు చేతులతో పట్టి లేచి కూర్చోబెట్టా<br />మీ అరోగ్యానికి ఎమైంది అండి అసలు అని అడిగాను<br />ఏముంది బాబు… వార్ధక్యం కదా…సహజం గా వచ్చే నీరసం ఆయాసం షుగర్ బీ పీ అన్ని ఉన్నాయిలే<br />అవే ఇలా అప్పుడప్పుడు దాడి చేస్తుంటాయి<br />అన్నిటికి మించి అప్పుడప్పుడు గుండెల్లో కల్లుక్కు మని అనిపిస్తూ ఉంటుంది అన్నారు<br />అయ్యో మరి డాక్టర్ కి చూపించుకోవాల్సింది కదండి అన్నాను ఆవిడకు మంచి నీళ్ళు అందిస్తూ…<br />ఆ మందులు ఉన్నాయి కదా అని ఊరుకున్నానులే…<br />అయినా ఒక్క దాన్నే వెళ్ళలేక ఆగాను బాబు అన్నారు<br />అదేంటి అండి ..చుట్టాలు ఎవరు లేరా..కనీసం ఎప్పుడో ఒక సారి వచ్చి సాయపడటానికి అని అడిగాను<br />లేకేం ఉన్నారు.. కాని ఏ ఏండ కి ఆ గొడుగు పట్టే రకాలు… మా రఘు ని పెంచుకుంటాం అని కూడా ముందుకు వచ్చారు మొదట్లో… వాడి మీద ప్రేమతో అనుకునేవు… వాడి డబ్బు మీద వ్యామోహంతో<br />నా కొడుకు …అల్లుడు ఇద్దరి ఆస్తికి వాడే వారసుడు ….<br />మూడు నెలల క్రితం దాకా కూడా బాగా వచ్చి పొయేవారు…<br />మా అబ్బాయి మా అల్లుడు కలిసి చేసిన వ్యాపారం కోసం అని ఎక్కడో పెద్ద మొత్తంలో అప్పు చేసారు.. ఆ అప్పు కింద …ఉన్న ఆ కాస్త ఆస్తి స్వాధీనం చేసుకున్నారు కొర్ట్ వాళ్ళు…<br />గతి లేక ఈ అపార్ట్మెంట్స్ లోకి వచ్చాము అద్దెకు…<br />మా వారి పేర ప్రతి నెల గవర్నమెంట్ వారు పంపే పెన్షన్ తోనే ప్రస్తుతం నెట్టుకొస్తున్నాను<br />ఇదంతా జరిగాక… ఆ చుట్టాలు కనపడలేదు<br />ఏక్కడ ఆదుకొమంటానో అని ఎవరి దారి వారు చుసుకున్నారు<br />అయినా నా గురించి నాకేమి భయం లేదు…. కాని నేను పోతే రఘు అనాధ అశ్రమానికి వెళ్ళాలి…<br />అదే నా దిగులంతా….. ఆ వచ్చే పెన్షన్ కూడా రాదు ఇక<br />ఏం చేస్తాం.. అంతా ఈస్వరేచ్చ…..<br />అల్లారు ముద్దు గా చుసుకునేది వాడిని వాళ్ళ అమ్మ….<br />నెలల పిల్లాడి గా ఉనప్పుడు అయితే ఎవరిని తాకనిచ్చేది కూడా కాదు<br />ఏ లొకాన ఉందో కాని…. వాడిని రేపు అష్రమానికి పంపితే దాని ఆత్మ ఎంత గా బాధపడుతుందో అంటూ పెద్దగా ఎడ్చేసారు ఆవిడ…<br />వెంటనే దగ్గరకు వెళ్ళి ఆవిడను పట్టుకున్నాను….నన్ను అల్లుకొని ఎడ్చేసారు తనివి తీరా<br />వార్ధక్యం ఒక శాపం అనుకుంటే….ఆ శాపానికి తోడు ఈ బరువు<br />********************************************************************************<br />అఫీస్ నుంచి రాగానే రఘు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళిపొవటం అలవాటు అయిపొయింది…<br />ఆవిడ కి మందులు వేయటం , వాడికి హొమెవర్క్ చేయించటం , ముగ్గురం కలిసి భొజనం చేయటం….<br />హార్ట్ స్పెషలిస్ట్ కి చూపించాను..ఇప్పుడు ఆరొగ్యం కాస్త కుదుటపడింది<br />రఘుతో నా అనుబంధం మరింత బలపడింది<br />ఛిగురాకు అంతటి స్వచ్చత ఉన్న పసి వాళ్ళ మనసులు చాలా త్వరగా అల్లుకుపొతాయి….<br />రొజు ఎలా గడిచిపొతోందో తెలియనే లేదు…..<br />ఆమ్మమ్మ గారికి దగ్గు బాగ పెరిగిపొవటం చేత…వాళ్ళింట్లోనే పడుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను….<br />ఛల్ల గాలికి కాసేపు,మేడ మీద చాప వేసుకోని పడుకున్నాను…<br />అంకుల్ కద చెప్పవా అంటూ నా పక్కకు చేరాడు రఘు….<br />ఛందమామ పుస్తకం పక్కన పెట్టి..అప్పుడే చదివిన చిలిపి దయ్యం కద చెప్పాను<br />ఊ కొడుతూ వింటూ నా పక్కనే నిద్రపొయాడు<br />తీసుకెళ్ళి గదిలో పడుకొపెట్టా….<br />పక్క నిండా పుస్తకాలు పడేసి ఉన్నాయి… వాటిని మెల్లగా తీసి సర్ది టేబిల్ మీద పెడుతుండగా కనపడింది ఒక పుస్తకం…అధి రఘు డ్రాయింగ్ వేసుకునే పుస్తకం<br /><br />మొదటి పేజీలో… ఒక బొమ్మ వేసి అమ్మమ్మ అని పెరు పెట్టాడు<br />రెండో పేజీలో …మూడు బొమ్మలు వేసి అమ్మ నాన్న మావయ్య అని పేర్లు పెట్టాడు<br />మూడో పేజీలో…. ఒక చిన్న పిల్లాడి బొమ్మ వేసి… సతీష్ అని రాసాడు<br />తన మనసులో చొటు ఉన్న వాళ్ళందరికి ఆ పుస్తకం లో కూడా చొటు ఇచ్చాడు కాబోలు…<br />ఏదో తెలియని తీయని అనుభూతి… పసి వాళ్ళ హృదయాలంత కల్మషం లేని చోటు మరెక్కడ….<br />ప్రపంచం లో పడ్డాక అదే హృదయం లో ఎక్కడ నుండి వస్తోంది ఆ కుటిలత్వం ….<br />అమాయకం గా ముద్దు గా నిద్ర పొతున్న రఘు ని ఒక్కసారి ముద్దు పెట్టుకున్నాను<br />*******************************************************************************<br />అమ్మా నాన్న ని తీసుకురావటానికి గుంటూర్ వెళ్ళాను<br />అక్కడ మిగిలి ఉన్న సామాను అంతటి ని తీసుకోని బయలుదేరాము<br />దారిలో అమ్మ కి రఘు గురించి అంతా చెప్పాను<br />ఎమిటి రా..బాగా నచ్చినట్టు ఉన్నాడు ఆ కుర్రాడు నీకు<br />సొంత కొడుకు ముచ్చట్లు చెప్పినట్టు చెప్పుకుంటున్నావు మురిపెం గా అంటూ నవ్వేసింది..<br />అమ్మా వాడికి అమ్మమ్మ ఉంది కాని నాయనమ్మ లేదు.. ఇక నుంచి వాడు నిన్ను నాన్నమ్మ అంటాడు..సరేనా అన్నాను అమ్మ వైపు చూస్తూ….<br />దానికేం భాగ్యం రా…. అలానే పిలవమను…. నీ హడావిడి చుస్తుంటే ఆ పిల్లాడిని త్వరగ చుసెయ్యలనిపిస్తొంది కార్తీక్ అన్నది అమ్మ<br />మరే…ఔను రా…నాకు కుడా ..అన్నారు నాన్న గారు<br />మెల్లగా ఇంటికి చేరాము… సమాను అంతా దించగానే…అమ్మ రఘు ని చుస్తా అని తొందర పెట్టింది…<br />వెంటనే ఒక్క పరుగు న వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాను…<br />రఘు ఒక్కడే బైట కూర్చోని ఉన్నాడు….<br />నన్ను చుడగానే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి నా కాళ్ళు చుట్టేసాడు<br />వెంటనే ఎత్తుకొని ముద్ధు పెట్టి చాక్లెట్ ఇచ్చాను చేతికి…<br />వద్దు అంటూ తల ఉపాడు..కళ్ళళ్ళో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి వాడికి<br />నాకేదో అనుమానం వచ్చి…అమ్మమ్మ ఏది అన్నాను<br />ఏమో తెలియదు…. తులసి ఆంటీ ఎమో అమ్మమ్మ అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళింది అని చెప్పింది అన్నాడు<br />గుండె జల్లు మన్నది ఒక్క నిమిషం<br />ఒక్క ఉదుటున పక్కింటి తులసి గారి ఇంట్లోకి వెళ్ళిపొయాను<br />నన్ను చుడగానే ఆవిడ కళ్ళ నీళ్ళ పర్యంతం అయ్యింది<br />వచ్చవా కార్తీక్…నీ ఫొనె నంబర్ కూడా లేకపొయింది నా దగ్గర<br />మొన్న రాత్రి నువ్వు అలా వెళ్ళగానే ,రఘు వాళ్ళ అమ్మమ్మకి దగ్గు బాగ ఎక్కువ అయ్యింధి… నువ్విచ్చిన దగ్గు మందు పోసాను..అయినా లాభం లేకపొయింది కార్తీక్.. నిద్ర లోనే ప్రాణాలు పొయాయి….<br />చుట్టాలంతా వచ్చారు…. ఏవరో వాళ్ళ చెల్లెలి గారి అబ్బయి అట..కొడుకు వరస కదా…తల కొరివి పెట్టాడు” అన్నారు<br />నా మెదడు మొద్దు బారి పొయింది….అసలేం జరిగిందో అర్ధం కాలేదు… ఇదంతా నా కలా అన్న మీమాంస<br />తేరుకొని రఘు కొసం వెతికాను…..<br />నా ఆత్రం చూస్తూ…కార్తీక్ రఘు నిన్న సాయంత్రం వాళ్ళ అమ్మమ్మ ని తీసుకువెళ్ళినప్పటి నుంచి ఏం తినలేదు…ఒకటే ఏడుపు …నీ కొసం..<br />కార్తీక్…ఆవిడ మొన్న రాత్రి నేను మందు వేయటానికి వెళ్ళినప్పుడే నీకు చెప్పమని నాలుగు మాటలు చెప్పారు అన్నారు<br />ఏంటి అనట్టు చెమ్మర్చిన కళ్ళతో ఆవిడ వైపు చూసాను<br />నా చూపులో ప్రశ్న అర్ధం అయ్యినట్టు గా…. “తనకి ఏదన్న అయితే , నీకు ముందు గా చెప్పినట్టు, రఘు ని వాళ్ళకు తెలిసిన అనాధ ఆశ్రమంలో చేర్చమన్నారు..అక్కడైతే పిల్లల్ని బాగా చూస్తారు అట…. అడ్రెస్స్ వివరాలు డైరీలో ఉన్నాయి అన్నారు” అని చెప్పరు తులసి గారు<br />బైటకు వెళ్ళి చూసాను… గులాబి కుండీలో మొక్కకి నీరు పొస్తూ బాల్కనీలో నిల్చున్నడు రఘు….<br />దగ్గరకు వెళ్ళి వాడి తల మీద చేయి వేసాను…<br />నా వైపు చుస్తూ… “మొక్కలకి నీరు పొస్తే… హాయిగా తాగేసి..నాలా పచ్చగా ఉండండి అని దీవిస్తాయి అట” అమ్మమ్మ చెప్పింది అంకుల్ అన్నాడు….<br />గుండెను మెలిపెడితే ఇలాంటి నొప్పే ఉంటుందేమో అనిపించింది<br />********************************************************************************<br />కార్తీక్ నువ్వు అలొచించే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నవా అని అడిగింది అమ్మ<br />అమ్మా నేను అలోచించకుండా ఏ పని చేయను అని నీకు తెలుసు…తెలిసి మరీ అడగటంలో ఎంటి నీ ఉద్దేశ్యం అన్నాను విసుకుగా<br />అది కాదు రా… రేపు నీకు పెళ్ళి అవుతుంది…ఆ వచ్చే అమ్మాయి నీ ఈ నిర్ణయాన్ని సమర్ధించేది కాదనుకో…ఎంటి పరిస్థితి అన్నది దిగులు గా<br />పక్కనే ఉన్న నాన్నగారు, “ అర్ధం చెసుకునేదే వస్తుందిలే పద్మా… ఊరికే దిగులు పడకు…అయినా వాడిని మనం ఏలా పెంచామో వాడు అలానే ప్రవర్తిస్తున్నాడు….. సుమతీ శతకాలు వేమన శతకాలు వల్లె వేయించావు నువ్వు…. వివేకానందుడి జీవిన ప్రయణాన్ని చదివి వినిపించాను నేను… మరి అవి అన్నీ గాలి లోకి వదిలేయలేడు కదా…. వాడు ఈ నిర్ణయం తీసుకొవటం నాకు కూడా చాలా సంతోషం గా ఉంది…ఇక నువ్వు వేరే ఎమీ ఆలోచించకుండా, వెళ్ళి రఘు కి అన్నం పెట్టు” అన్నారు<br />నాన్న దగ్గరకు వెళ్ళి ఆయన కాళ్ళ దగ్గర కూర్చున్నాను… “ఏమిటి రా” అంటూ నా చేయి పట్టుకున్నారు…. ఏందుకో తెలియని బాధ పెల్లుబికింది…నాన్నా ని గట్టిగా పట్టుకున్నాను…. తండ్రి స్పర్శలో ఉన్న ధైర్యం కొండంత ఊరటనిచ్చింది ఒక్క సారిగా<br />నాన్న గారు…. ఏప్పుడో వయసు అయిపొయాక ఎదో చెయ్యాలి..ఒక ఆశ్రమం పెట్టాలి…పసి వారికి …అనాధలకి చేయుతని ఇవ్వాలి అని ఎంతో అనుకునేవాడిని….<br />ఎప్పుడో ఎందుకు…ఇప్పుడే ఎందుకు కాదు అనిపిస్తూ ఉండేది అప్పుడప్పుడు… చుస్తూ చుస్తూ నా భాద్యతని విస్మరించలేకపొయాను నాన్న గారు…<br />అందుకే మీ అభిప్రాయన్ని తెలుసుకోకుండానే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను….తప్పైతే క్షమించండి<br />రఘు మీద జాలితో నేను ఈ నిర్ణయం తీసుకొలేదు నాన్న గారు… నా స్వార్ధంతో తీసుకున్న నిర్ణయం ఇది…<br />వాడి పసితనపు నవ్వులో ఉన్న నిర్మలత్వం… వాడి చిన్న మనసులో ఉన్న ప్రేమ…వాడి చిలకపలుకుల్లో ఉన్న తీయదనం….ఇవన్నీ తనివితీరా ఆశ్వాదించేయాలన్న స్వార్ధం…అంతే….<br />“కార్తీక్…. నిర్ణయం సరి అయ్యింది అనుకునప్పుడు ఎవరిని అడగాల్సిన అవసరం లేదు రా,అందులో తప్పు ఏమి లేదు కాని…లేచి వెళ్ళి అన్నం తిని పడుకో…. రేపు పొద్దున్నే పది గంటలకే మహుర్తం.. ఆ దత్తత స్వీకారం ఎదో అయ్యాక అప్పుడు తీరిగ్గా నీ కొడుకుతో పాటు కూర్చోని మరీ కబుర్లు చెప్పుకుందాం సరేనా అంటూ చల్లగా నా బుగ్గ ని తాకింది ఆయన చేయి “<br />ఇదే ఊరట ఇదే స్తైర్యం నేను కూడా రఘు కి అందించకలిగితే…. నాన్న నాకు నేర్పిన పాటాలు..చూపిన దారి రఘు కి నేను చుపకలిగితే … వాడు కూడా ప్రపంచాగ్నికి సమిధ కాగలడేమో అనిపించింది<br />లేచి బెడ్రూం లోకి వెళ్ళాను… రఘు మంచం మీద కూర్చోని బొమ్మలు వేస్తున్నాడు…..<br />ఈ సారి ఆ బొమ్మ కి కార్తీక్ అంకుల్ అని పేరు పెట్టాడు<br />వాడి మనసులో స్థానం సంపాదించిన ఆనందంలో వాడిని గట్టిగా ముద్దాడాను…<br />నవ్వుతూ తిరిగి నాకు ముద్దు పెట్టాడు……<br />తొలకరి జల్లులో ఛిగురాకు స్పర్శ అంతటి హాయి<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-8487786151047219135?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-30218469030461807972008-06-23T07:53:00.000-07:002008-12-10T01:49:29.370-08:00<div id="mb_0"> <p>మేడ మీద సన్నజాజి చెట్టు పక్కన చాప వేసుకోని కూర్చున్నాను......</p><p>రోజు ఆ సమయానికి అలా మేడ మీద కూర్చోని కాసేపు ఫ్లూట్ వాయించటం నా అలవాటు....<br /></p><p>ఎదైనా పని పడి ఏ రోజు అయినా అలా వాయించుకోలేకపొతే ఆ రొజు నిద్ర ఏ పట్టెది కాదు</p><p>యధాప్రకారం ఆ రోజు కుడా అలానే కూర్చోని ఫ్లూట్ వాయించుకుంటున్నా......ఒక పాటకి మరో పాటకి మధ్యలో కాసేపు ఆగి ఆ చల్ల గాలి ని ఆస్వాదించటం నా అలవాటు.... ఆ అలవాటు ప్రకారమే.... ఆగి సన్నజాజి చెట్టు వైపు చూస్తూ ఉండగా వినిపించాయి....చెప్పట్లు....</p><p>తల వెనక్కు తిప్పి చూస్తే...పక్క ఇంటి వారి మేడ మీద కనపడింది ఆ అమ్మాయి.... నేను చూడగానే..... చప్పట్ల వేగం కాస్త పెంచి...అద్భుతం గా వాయించారు అండి.....ఇంకొక్క పాట వాయించారు...సిరివెన్నెల సినిమాలో ....విరించినై విరచించితిని ఈ కవనం ...విపంచినై వినిపించింతిని ఈ గీతం... ఆ పాట వాయించండి... ప్లీజ్ ప్లీజ్ అంటూ అడిగింది.....కళ్ళు మూసుకొని వాయించేసాను.........పాట మధ్యలో ఆ అమ్మాయి తన గొంతు కలిపింది.... ఎదో తెలియని ఉద్వేగం నాలో..... ఆపకుండా వాయిస్తునే ఉండిపొయాను........పాడిన చరణమే మళ్ళి పాడుతూ ఆ అమ్మాయి కుడా నాతో గళం కలిపింది.... అలా ఎంత సేపు విహరించామో ఆ సంగీథ సరస్సులో తెలియనేలేదు....ఎక్కడున్నావే…. అంటూ వినిపించిన గొంతుకి ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాను...</p><p> అయ్యొ మా అమ్మ అండి ..... వెళ్ళాలి.... చాలా బాగా వాయించారు మురళీ గారు.... మళ్ళీ రేపు కుడా రండి తప్పకుండా ఇంకోన్ని పాటలు పాడుకుందాం......బొల్డన్ని ఉన్నాయి.... అంటూ చెంగు మని గట్టు మీద నుంచి దూకి కిందకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళిపొయింది</p><p>అసలేమైందో ఒక్క నిమిషం అర్ధం కాలేదు....అలా చల్ల గాలి కి పడుకోని నేను కల గాని ఎమన్నా కన్నానా... అని చూసుకున్నాను.....ఎమో అర్ధమే కాలేదుఎప్పుడూ లేనంత భావోద్వేగం ....నాకే నా మురళీ గానం మొదటిసారి గా అత్యద్భుతంగా అనిపించింది...ఆ రాత్రి పడుకున్నాను అనే కాని....నిద్ర పొవాలనిపించట్లేదు....నిద్రా దేవత వస్తున్న కుడా...ఆవిడకి ఆ రోజు సెలవిచ్చేయాలనిపించింది....అలానే ఆ నిమిషం నిలిచిపోతే బాగుండు అనిపించింది....మళ్ళి మళ్ళి అదే రాగం మనసులో కదలాడుతూ ఉండిపొయింది....</p><p>*********<wbr>******************************<wbr>*******************</p><p>రాత్రి ఆలస్యంగా పడుకొవటం వల్ల ఆలస్యం గా లేచాను...కాలేజ్ కి టైం అయిపోతోంది అని త్వరగా తయారు అయ్యి బయలుదేరాను...బస్ స్టాప్లో నిల్చోని ఉండగా చెవిలో వినిపించింది ఒక చిన్న అరుపు..."కాలేజ్ కే నా" అంటూవెనక్కు తిరిగి చూస్తే ..ఒక అమ్మాయి....రాత్రి నా చేత అంత అద్బుతంగా ఫ్లూట్ వాయించేలా చేసిన ఆ చేతన ఈ అమ్మాయి ఏ కాబోలు....మీరూ....అన్నాను... ఓకింత తడబడుతూ...</p><p>మురళీ గారు..నేను అండి..నిన్న మేద మీద.....సిరివెన్నెల..సన్నజాజులు.... అమ్మ పిలుపు...</p><p>ఒహ్...మీరేనా...ఔనా కాదా అని చుస్తున్నాను.... అయిన నా పేరు మురళీ కాదండి.... ప్రకాష్.....</p><p> ఎమో అండి...మీ పేరు ఎదైనా...మీ మురళీ గానం విన్నాక అప్రయత్నం గా ఆ పేరు నా నోట అలా వచ్చేసింది మిమ్మల్ని అలానే పిలిస్తే ..పలుకుతారు గా..... అంటూ నా వైపు చుసింది</p><p>అప్పటిదాకా గమనించనే లేదు....చక్కటి కళ్ళు....ఎదో చెప్తునట్టు గా చాలా భావవ్యక్తీకరణ ఉన్న కళ్ళు....సంద్రంలోని సాంద్రత ఆ కళ్ళల్లో….అలా చూస్తుంటే ఆ ప్రవహంలో కొట్టుకుపోతానేమో అనిపించింది….తేరుకొని ఆ అమ్మాయి వైపు చుస్తూ…అయితే మిమ్మల్ని కుడా నేను చేతనా అని పిలుస్తాను...మరి మీరు కుడా పలకండి...అన్నాను</p><p>చేతనా నా....ఎందుకలా ... అన్నదిమరి మీరిచ్చిన ప్రొద్భలంతోనేగా...ఎప్పుడూ లేనంత బాగా వాయించగలిగాను....నాలో ఆ చైతన్యం కలిగించిన మిమ్మల్ని చేతన అనే పిలవాలనిపిస్తోంది..అన్నాను<br /></p><p>సరే అలానే కానీయండి.... పేరు ఎదైతే ఎమైందిలేండి.....అదిగో మీ బస్ వచ్చింది వెళ్ళండి అంటూ బస్ వైపు చేయి చుపించింది</p><p>చేతినిండా గల గల మంటున్న మట్టి గాజులు....వెళ్ళి బస్ ఎక్కి కుర్చున్నాను....ఆ రోజు అంతా కాలేజ్ లో ఒకటే ఆలోచన.... ఆ అమ్మయి ఏ కళ్ళలో కదలాడింది...నలుపు అనే చెప్పాలి....కాని ఎదో తెలియని ఆకర్షణ.... చక్కటి కళ గల మోము...వాలు జడ..... ఆ రోజు రాత్రి గట్టు దిగి పరిగెత్తినప్పుడు....ఘల్లు ఘల్లు మన్న గజ్జెలు....ఇంకా మదిలో అలానే ఘల్లు ఘల్లు మంటూ..నా మది నంతా తడిపేస్తొంది</p><p>ఆమె ప్రతి కదలికలో ఎదో తెలియని రాగం...నన్ను కాక మరెవరినైన అడిగితే...ఆ అమ్మాయి మాములుగా ఉంటుంది అనే చెప్తారేమో</p><p> కాని నా కళ్ళకి మాత్రం .... తోలకరి జల్లు లా.....పొగడ పూవు లా...కోయిల పాటలా.....సంధ్యారాగం ల.....గోదావరి లా....... ఇలా ఎన్నో అనుబూతుల సమ్మేళనం లా అనిపిస్తోంది....</p><p>**************<wbr>******************************<wbr>**************<br /></p><p> విశాఖపట్నంలో ఉండటం నా అద్రుష్టం అనుకుంటూ ఉంటా ఎప్పు<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SGKSFhKf8kI/AAAAAAAAA8s/fWuAV62QHSI/s1600-h/IMG_0541.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SGKSFhKf8kI/AAAAAAAAA8s/fWuAV62QHSI/s320/IMG_0541.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215891941947863618" border="0" /></a>డూ....ఎందుకంటే బీచ్ కి వెల్లచ్చు ఎప్పుడు కావలంటే అప్పుడు...</p><p>బీచ్లో కూర్చోని పుల్ల ఐస్ తింటూ.... క్రిస్ణశాస్త్రి గారి కవిత్వం చదువుకుంటూ ...మనసులోనే నమ్మస్సులు అర్పిస్తూ ఉండగా ఎందుకో నా చూపు అటు గా వెళ్ళింది</p><p>చేతన.......</p><p> నీళ్ళలోకి ముందు ముందు కు వెల్తూ....తన కాళ్ళను తడిపేస్తున్న అలలకు...బహుమతి గా తన చిరునవ్వు ని ఇచ్చి పంపుతోంది....తనని చూడగానే గుండే జల్లు మన్నది..... ఎన్నో కొత్త కొత్త రాగాలు నేర్పిస్తోంది ఈ అమ్మాయి నాకు ....</p><p>నా వైపు చుడాగానే..చేయి ఊపాను.... చెంగు చెంగు మంటూ లేడి పిల్ల లా అడుగులు వేసుకుంటూ వచ్చి నా ముందు మోకాళ్ళ మీద కూర్చోని...ఎగసి వస్తున్న శ్వాస ని అదుపు చేసుకుంటూ....మురళీ గారు ..మీరు వచ్చేసరా..హమ్మయ్య ఒక్క దాన్నే ఉన్నాను ఎలాగబ్బా అనుకుంటున్నాను ...</p><p>ఎంటి చేతిలో..క్రిస్ణశాస్త్రి గారి కవిత్వమా... అబ్బో..... అయినా మిమ్మల్ని చూస్తేనే అనిపిస్తోంది లేండి...</p><p>ఒక క్రిస్ణశాస్త్రి ..ఒక నండూరి వారు...ఒక ఆత్రేయ గారు ...ఇలాంటి కవిత్వాలే చదువుతారని ...అంటూ గల గల నవ్వేసింది</p><p>చివ్వుక్కు మన్నది మనసు...అంటే ఎంటి ఈ అమ్మాయి ఉద్దేశ్యం....పప్పు సుద్ద గాడిని అనా....ఇలాంటి కవిత్వాలు చదివే వాళ్ళని చూసి అలా నవ్వలనిపిస్తుందా ఈ అమ్మాయి కి....తమాయించుకొని అడిగాను...</p><p> "మీరు ఎటువంటి సాహిత్యం చదువుతారేంటి....?"నేనా....శ్రీ శ్రీ లాంటి విప్లవ కవులని ఇష్టపడతా..... ఉడుకు రక్తం కదా అంటూ మళ్ళీ పెద్ద పెద్ద గా నవ్వేసింది....</p><p>జడ పట్టుకోని ....ముందు ఆ నవ్వు ఆపుతావ లేదా అనాలనిపించింది....నా భావం అర్ధం అయ్యినట్టు గా...."అయ్యో మురళీ గారు..చూడబొతే మరీ నెమ్మదస్తుడి లా ఉన్నారే.... అయినా లోకానాం భిన్న రుచిహీ అన్నారు పెద్దలు..... జిహ్వకోక రుచి.....పుర్రె కొక బుద్ధి....., నేను భావ కవులని ఎమన్నా అన్నంత మాత్రాన.... పుషవిలాపం ప్రభ తగ్గుతుందా లేక క్రిస్ణపక్షం కీర్తి చెదురుతుందా.... ఎవరు ఎమనుకున్నా ...మీరు ఎమనుకుంటున్నారు అన్నదే ముఖ్యం కదండీ.......</p><p> మనం ఎల ఊహించుకుంటామో...మనం ఎలా ఆలొచిస్తామో...మనకి సమజం అలానే కనపడుతుంది అట..... అందుకని...నా మాటలని పక్కన పెట్టి...ఒక అద్భుతమైన కవిత చెప్పండి ..వింటాను..అంటూ<br /></p><p>కాళ్ళు చాపుకోని...రెండు చేతులు వెనుక ఇసుక మీద పెట్టుకొని... నా వైపే చూస్తూ ఉన్నది....</p><p> అప్పుదే చూసాను...ఘల్లు ఘల్లు మంటూ నా మదిలో ఏ మూలనో నిలిచిపొయిన ఆ గజ్జెలు....</p><p> ఆమే పాదం నల్లటి మేని చాయలో ఉన్నా..ఎందుకో ఆ పట్టీలు ఆ కాళ్ళకి అందాన్ని తెచ్చెయా అనిపిస్తోంది..... ఇసుకలోకి జారి ఉన్న ఆ వాలు జడ.....అందులో ఉన్న కనకాంబ్రాలు.... చేతిని ఇసుకలో పెట్టటం వల్ల.....మనికట్టు వరకూ జారి..సగం ఇసుకని తాకిన ఎర్రటి మట్టి గాజులు...</p><p>సొగసు చూడ తరమా అనిపించింది ఒక్కసారి....</p><p>హలో భావ కవి గారు...ఒక్క కవిత చెప్పండి సార్ అంటూ తను అన్న మాటలకి ఈ లోకం లోకి వచ్చి పడ్డా....</p><p>"అమ్రుతం కురిసిన రాత్రి...</p><p>అందరూ నిద్రపోతున్నరు...</p><p>నేను మాత్రం కొండ దాటి...కోన దాటి...<br /></p><p>వెన్నెల మైదానం లోకి వెళ్ళి నిలుచున్నాను..<br /></p><p>జలజల మని కురిసింది వాన...</p><p>జాలువారింది...అమ్రుతంబు సొన...<br /></p><p>దొసిళ్ళ నిండా తాగి తిరిగి వచాను...అందుకే నేను అమరుడినని ఎవరికి తెలియదు..."</p><p>వినగానే...నా వైపు చుస్తూ..."అమ్రుతం కురిసిన రాత్రి".... "నా అక్షారాలు వెన్నెలో ఆదుకునే ఆడపిల్లలు" .....బాలగంగాధర్ తిలక్ .... అం తేనా అంటూ అడిగింది</p><p>మీకు బాగా ఇష్టం కాబోలు తిలక్ కవితలు అంటూ రెండు చేతులకి ఉన్న ఇసుక దులుపుకుంటూ లేచి నిల్చుంది...</p><p>ఔను...మీకేలా తెలుసు అని అడిగా...</p><p>ఆ కవిత్వం చెప్తునప్పుడు మీ కళ్ళలో కదలాడిన ఆ మెరుపు చుస్తే ఎవ్వరికైనా తెలుస్తుంది లేండి</p><p>తిలక్ అక్షారలు వెన్నెలో ఆడుకునే ఆడపిల్లలు అయితే..... మీ ఉద్వేగం సముద్రంలో ఉందె ఆగని అలలు కాబోలు... అంటూ నవ్వేసిందిగట్టిగా</p><p> లాగి వదిలిన వీణ తంత్రుల సవ్వడి ఆ నవ్వు</p><p> మీరు కుడా ఒక కవిత చెప్పండి ...విప్లవ కవి గారు అన్నాను</p><p>"నిప్పులు చిమ్ముకుంటూనింగికి నే నెగిరిపొతే</p><p>నిబిడాశ్చర్యంలో వీరు</p><p>నెత్తురు క్రక్కుకుంటూనేలకి నే రాలిపొతే</p><p>నిర్దాక్షిన్యం గా వీరే"</p><p>మా శ్రీ శ్రీ గారి మహప్రస్థానం.....మాకు దొరికిన మహ ప్రసాదం అంటూ రెండు అడుగులు ముందుకు వేసి నా ముందు నిల్చుంది</p><p>నాకు ఎందుకో నవ్వు వచ్చింది.... పసి పాప లో ఉన్న అంథ నిర్మలత్వం ఆ మోములో....</p><p>********************<wbr>******************************<wbr>****************************<wbr>*</p><p>పరీక్షలు వచ్చేసాయి.... చాలా హడావిడి గా చదువుకోవటంలో మునిగిపొయి ఉన్నాను...</p><p>మేడ మీద కూర్చోని లెక్కల రాక్షసితో కుస్తీ పడుతుండ గా</p><p>గోడ దూకి మేడ మీదకు వచ్చింది చేతన..</p><p>ఈ ఆరు నెల్లల్లో మంచి స్నేహితులం అయిపొయాముఎన్నో ఎన్నెన్నో చర్చించుకుంటూ..తర్కించుకుంటూ..<wbr>.పాడుకుంటూ... మీరు నుంచి నువ్వు దాక వచ్చేసింది మా స్నేహం....</p><p>ఎంటి మురళీ చదువుకుంటున్నావా....నీ అంత ఒపిక నాకు కూడా ఉంటే బాగుండేది.... నాకేమో ఆ పుస్తకాలు చూస్తేనే ఎక్కడలేని నిద్ర వచ్చేస్తుంది అంటూ నా పక్కన కూర్చుంది....</p><p>తన వైపు తిరిగి కుర్చొని "ఎందుకు చేతనా, నీకు పుస్తక పటనం అలవాటే గా...మరి పాపం క్లాస్ పుస్తకాలు చేసుకున్న పాపం ఎంటి అన్నాను"<br />ఎందుకంటే అవి క్లాస్ పుస్తకాలు కాబట్టి...</p><p>అయినా మనం ఎం చదివినా అందులో అర్ధం ఉండాలి మురళీ...అప్పుడే నేను చదవగలను...</p><p>అసమర్ధుడి జీవ యాత్ర లాంటి ఈ క్లాస్ పుస్తకాలని నాకు చదవాలనిపించదు</p><p>పైతాగరస్ థీరం అంటూ ..హైపాటెనెస్ స్క్వేర్ = సైడ్ స్క్వేర్ + సైడ్ స్క్వేర్ అంటారు....నిజ జీవితంలో ఎక్కడ ఎలా ఉపయోగ పడుతుందో చెప్పనే చెప్పరు...<br />కచ్చితం గా ఎదో ఒక రూపంలో అది ఉపయోగ పడుతుంది ...కాని అది ఎలానో చెప్పకుండా కళ్ళు మూసుకొని బట్టీ కొట్టమంటారు</p><p>తెనాలిరామ క్రిస్ణుడు..దొంగలు పడ్డప్పుడు ఎంత తెలివి గా వ్యవహరించి వాళ్ళ చేత తోట కి నీళ్ళు పట్టించాదో చెప్తారు..కాని ఆ తెలివి ఉపయొగించి జీవిథంలో ఎదురయ్యే ప్రతి ఆటంకన్ని ఎల తప్పించుకొవచ్చో చెప్పరు...</p><p>అందుకే ఈ క్లాస్ పుస్తకాలంటే నాకు నిద్ర పుచ్చే జొల పాటలు</p><p>సర్లే నువ్వు చదువుకో..నేను సన్నజాజులు కొసుకోవటానికి వచ్చాను అంటూ లేచి సన్నజాజులు కొయటం మొదలుపెట్టింది....</p><p>చేతనా....పుష్పవిలాపం చదివావా అని అడిగాను</p><p>సర్రున నా వైపు తిరిగి…<br />"ఊలుదారాలతో గొంతు కురి బిగించి</p><p>గుండెలో నుండి సూదులు గ్రుచ్చి కూర్చి</p><p>ముడుచుకొందురు ముచ్చట ముడుల మమ్ముఅకట!</p><p> దయలేనివారు మీ యాడువారు"</p><p>ఇదెనా మీరు గుర్థుచేయదలచుకుంది??</p><p>అయ్య భావ కవి గారు…. నేను మరీ అంత సున్నితం కాదు ,ఒక పక్క పుషవిలాపం చదువుతూ..మరో పక్క పూల మాల కట్టే రకాన్ని..కాబట్టి నాకు అలాంటివి చెప్పే ప్రయత్నం కూడా చెయ్యకండి సార్ అంటూ మళ్లీ వెనక్కు తిరిగి పూలు కోసుకోవటంలో పడిపొయింది…నాకు ఒకింత కోపం వచ్చింది…<br />చేతనా..నువ్వు ఇలా మాట్లాడితే నిన్ను గడసరి పిల్లా అంటారు అందరూ అన్నాను</p><p>పెద్దగా నవ్వుతూ నా వైపు చూసింది…అయ్యో మురళీ….నీకు ఒకటి చెప్తా ఉండు అంటూ తన వోనిలో తుంచి ఉంచిన పూలని చాప మీద పోస్తూ నా పక్కగా కూర్చున్నది….మనిషికి వచ్చే కష్తాళ్ళో తొంబై సాతం కష్టాలకి ఒకటే మూల కారణం ….అది ఎంటో తెలుసా …."ఎదుటి వాడి దగ్గర మంచి అనిపించుకోవాలన్న తపన ….నేను ఇలా మాట్లాడితే వాడు ఎమనుకుంటాడో<br />నేను ఇలా చేస్తే ఎమనుకుంటాడో..వాళ్ళ ఫలానా అభిప్రాయంతో ఎకీభవించకపోతే ఎమనుకుంటారో...నన్ను తప్పు గా అర్ధం చేసుకుంటారేమో…ఇలాంటి వన్నిటి వల్లనే సగం కష్టాలు మొదలవుతాయి….అలా ఎవరినో సంత్రుప్తి పరిచే ప్రయాసలో..…పాపం లోపల ఉన్న అంతరాత్మ గొంతు నొక్కేస్థూ ఉంటాం….నీవు భలే మంచి వాడివి అన్న పేరు ని సంపాదించి…ఆ సహబాసుల సవ్వడిలో...అంతరాత్మ అర్థనాదాలను నోక్కేస్తాం….ఛివరకు…ఎప్పుడో…ఎదో ఒక నాడు…. తెలియని ఎదో అసంత్రుప్తి వెన్నాడుతూ ఉంటుంది…<br />వెనక్కు తిరిగి చూసుకుంటే తెలుస్తుంది….ఎందరినో సంత్రుప్తి పరిచిన మన ఈ ప్రవర్తనలో మనల్ని మనమే కోల్పొయామని…."నాకెందుకు చెప్పు ఈ కష్టాలన్నీ… అందుకే తొచినట్టు ఉంటాను…తోచింది మాట్లాడతాను….ఎవ్వరిని నొప్పించే ఉద్దేశ్యం లేదు….అలా పొరపాటున నొప్పించినా….నా మనసు అర్ధం చేసుకునే నీ లాంటి స్నేహితులు ..నన్ను నా ఈ ప్రవర్తనను కూదా అర్ధం చేసుకుంటారు…..కాబట్టి చింత ఎమీ లెదుఅంతూ ముగించింది తన దీర్గ ఉపన్యాసము</p><p>*********************<wbr>******************************<wbr>******************************<wbr><wbr>పరీక్షా ఫలితాలు వచ్చేసాయి….</p><p>నేను కాలేజీలో రెందో స్థానంలో నిలిచాను…అమ్మ కారేట్ హల్వా చేసింది……</p><p>ఓరెయ్ ఆ పక్కింటి మహలక్ష్మి కి కూడా కాస్త పెట్టి రా రా…..అంటూ నా చేతిలో గిన్నె పెట్టింది….</p><p>ఆ అమ్మయి పేరు మహాలక్ష్మి అని ఎవరు చెప్పారమ్మ…. అని అడిగాను…</p><p>ఏవరు అనలేదు రా…ఊరికే మహలక్ష్మి లా ఉంటుంది అని నేనే అన్నానులే…<br />ఆ అమ్మయి ఇంట్లో తిరుగుతూ ఉంటే….మన ఇంట్లో కూడా ఆడపిల్లలు ఉంటే ఎంత బాగుండేది అనిపిస్థుంతుంధి రా నాకు అంటూ లోపలకి వెళ్ళిపొయింది అమ్మ….</p><p>నేను గిన్నె తీసుకొని మెల్లగా చేతన వల్ల ఇంట్లోకి వెళ్ళాను..</p><p>ఇదే మొదటి సారి వాళ్ళఇంతికి ఇంటికి వెళ్ళటం…ఏవరండీ లోపల అని పిలిచాను…</p><p>.ఏంత సేపు పిలిచినా లోపల నుంచి బదులు లేదు….మెల్లగా అడుగు లోపల పెట్టాను…..</p><p>ఏదో గదిలో నుంచి మెల్లగా వినపడుతున్న వయొలిన్….</p><p>పంచరత్న కీర్తన….ఎందరో మహనుభావులు…..వినపడుతోంది సన్నగా…వయొలిన్ మీద…</p><p>మెల్లగా అటు గా వెళ్ళాను….హతాసుడినైపొయాను……..వాయించేది చేతన….</p><p>అలానే వింతూ నిల్చుండిపొయాను….ఏంత చక్కటి ప్రగ్ణ….</p><p> ఏంత శ్రావ్యం గా వాయిస్తొంది….</p><p>గమకాలు పలుకుతున్న ఆ వయొలిన్ దో ఆ అందం…లేక పలికిస్తున్న ఆ చేతులదో…..</p> <p>మురళీ ఎప్పుడొచ్చావ్ అన్న చేతన పిలుపుకి ఉలిక్కిపడి చూసాను…ఛేతనా…నువ్వు ఇంత బాగా వయొలిన్ వాయించగలవు అని నాకెప్పుడూ ఎందుకు చెప్పలేదు అన్నాను ఆశ్చేర్యం నిండిన గొంతుతో….</p><p>నన్ను మోసం చేసింది అన్న భావన ఎదో నాలో…</p><p>ఇంత చక్కటి కళ చేతిలో ఉన్న అమ్మాయి ముంద నా లోల్లాయి పాటలు అనిపించింది ఒక్క నిమిషం</p><p>"నాదేముంది మురళీ….ఐదేళ్ళు నేర్చుకున్నను గనుక ఎదో వాయించగలుగుతున్నాను….ఏ గురువు లేని తీయటి పాటల కోకిలమ్మ లాంటి నీ మురళీ నాదం ముందు నేను ఎంత చెప్పు" అంటూ…నా చేతిలోని స్వీట్ చూస్తూ….ఏంటి విశెషం స్వీట్ పట్టుకొని మా ఇంటికి వచ్చావ్ మొడతి సారి అంటూ ప్రశ్నించింది<br />నేను కాలేజ్లో రెందో స్థానంలో నిలిచాను..అందుకని మా అమ్మ ఇది చేసి నీకు కూడా ఇచ్చి రమ్మంది…అని నా చేతిలో ఉన్న గిన్నె తన చేతిలో పెట్టాను…</p><p>ఏవరమ్మా వచ్చింది అంటూ బైటకు వచ్చరు ఒక పెద్దావిడ….</p><p>అమ్మా …..మురళీ అని చెప్తుంటానే….ఇతనే అంటూ పరిచయం చేసింది…</p><p>నువ్వేనా బాబు…రా లోపలకి….అంటూ నన్ను మధ్య గదిలొకి తీసుకెళ్ళారు….</p><p>ఇందాక సరిగా గమనించనే లెదు…. ఛక్కగా బారులు తీరిన పుస్తకాలు….ఓక పక్క గా పెట్టి ఉన్న బహుమతులు….ఓక మూల గా వీణ…..<br />ఛక్కటి అభిరుచి గలవాళ్ళు అని టక్కున చెప్పేసేయచ్చు ఆ ఇంటిని చూసి….</p><p>కూర్చో బాబు…కాస్త సేమ్యా చేసాను…తెచ్చి పెడతాను అంటూ లోపలకి వెళ్ళారు చేతన వాళ్ళ అమ్మ గారు….</p><p>ఛేతన కూడా అమ్మతో పాటే లోపలకి వెళ్ళింది…</p><p>పుస్తకాల అర ముందు కాసేపు నిల్చున్నాను…ఇంతలో..ఒకచేతిలో స్వీట్ మరో చేతిలో పనస తొనలు పట్టుకొని వచ్చింది చేతన…</p><p>ఫనస తొనలు చూడగానే ప్రాణం లేచి వచ్చింది</p><p>నాకు పనస తొనలంటే చాలా ఇష్టం అన్నాను….తెలుసు అందుకే గుర్తుపెట్టుకొని మరీ ఉంచాను నీ కొసం అన్నది చేతన…నీకెలా తెలుసు అని అడిగాను…<br />మీ అమ్మ గారు అన్నారులే ఒకసారి ఎప్పుడో అన్నది….</p><p>ఏందుకో మొదటి సారి చాల హాయిగ అనిపించింది…నా గురించి నా అభిరుచుల గురించి కూడా అలోచిస్తుంది అన్నమాట</p><p>ఆ తలపే నా మది ని తడిపేసింది…మొదటి సారి అర్ధం అయ్యింది…. వ్యక్తీకరించని భావాలలో కూడా ఇంతటి తీయదనం ఉందని…ఇప్పుడు తన ప్రవర్తనలో చూపించిన ఆ తీయదనం..మాటల్లో చూపిస్తే ఇంతటి మాధుర్యం కచ్చితం గా వచ్చేది కాదేమోనా</p><p> ఈ మధుర భావ తరంగానికి అడ్డు కట్ట వేస్తూ వినపడింది ఒకగొంతుక…</p><p>ఓసెయ్ సుమతీ...ఎక్కడ చచ్చారే….తల పగిలిపోతొంది….కాఫీ పట్టుకు రా…. అంటూ…</p><p>నా ఫ్రశ్నార్దకమైన చూపు చూసి …నాకు దగ్గరగా జరిగి…చెవిలొ చెప్పింధి చేతన..మా నాన్న గారు…రాత్రి బాగ తాగేసారులే..అందుకే ఇంకో గంటా రెండు గంటలు వీరంగం వేస్తారు..నువ్వు వెళ్ళిపో నేను రాత్రి మేడ మీదకు వస్తాను …ఈ పనస తొనలు పట్టుకెళ్ళు…అంటూ లోపలకి పరుగెత్తింది…</p><p>ఛేతిలో ఉన్న గిన్నె పక్కన పెట్టి…మెల్లగా కదిలాను…వెనకగా వినపడుతున్న ఎడుపు….ఛేతన వాళ్ళ అమ్మ గారిది….ఈ వయసులో ఆవిడ మీద చేయి చేసుకోవాలన్న అలోచన ఎలా వచ్చిండో ఆయనకి</p><p>*************************<wbr>******************************<wbr>***********************</p><p>రాత్రి అన్నం తినేసి మేడ మీదకు చేరుకున్నాను…ఛేతన కోసం ఎదురుచూస్తూ కుర్చున్నాను….ఎంత సేపటికీ తను రాలేదు</p><p>ఛాలా అలవాటు అయిపొయింది ఈ అమ్మాయి….తన పై నాకున్న ఈ భావనికి ఏ పేరు లేదేమో..ఫ్రేమ అంటే చిన్న పదమేమో..ఆరాదన కూడా చిన్నదే…ఇంకేదో…మరేదొ….తన ఇష్టమైన సిరివెన్నెల సినెమాలో ని అదే పాట ను వాయిస్తూ కుర్చుండిపొయాను…</p><p>అయిపొయాక కళ్ళు తెరిచి చూస్తే…ఎదురుగా చేతన….ఫలించిన తపస్సు కి సాక్షాత్కరించే దేవతల్లా…ఒక్కసారి గా ప్రత్యక్షమైంది</p><p>ఎప్పుడొచ్చావ్ అన్నాను ఆనందం గా….ఛల్లగాలికి కంటి మీద పడుతున్న ముంగురులని సవరించుకుంటూ…నీ మురళీ గానం విని…ఒక్క ఉదుటున వచ్చి ఇక్కడ వాలనులే అన్నది…</p><p>నీకిష్టం అనే ఈ పాట వాయిస్తున్నను అన్నాను….</p><p>ఔను…నాకు చాల ఇష్టం ఈ పాట…..సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి గారు మోదటి సినిమా లోనే ఎంత బాగా రాశారో కదా….</p><p>సరస్వర సుర చరీగమనమవ్ సామ వేద సారమిది..నే పాడిన జీవన గీతం …ఈ గీతం…</p><p>ఎంత బాగా రాసాడో పెద్దాయన …</p><p>నా గురించి కూడా రాసాడు గా అన్నది</p><p>నీ గురించా…ఏమని అన్నాను…</p><p>"తీపి రాగాల కోకిలమ్మకు నల్ల రంగునలిమిన వాడినేది కోరేది"అంతూ ఆదిబిక్షువు వాడినెది కోరేది పాట లోని ఆ పదాలను గుర్తుచేసింది…</p><p>ఒక్క సారి కలిసాయి ఇద్దరి చూపులు..అంతే…ఇక ఆపకుండా పది నిమిషాలు అలానే నవ్వుతూ ఉండిపొయాము… చేతన కల్లల్లొ జాలువారుతున్న కన్నీళ్ళు చూసాను….గుండె చివుక్కు మన్నది….</p><p>ఏంటి చేతన ఆ నీళ్ళు అని అడిగాను…వెంటనే తుడుచుకుంటూ…" ఎడ్చినా నవ్వినా వచ్చెది కన్నీళ్ళే" అని అన్నారు గా మీ ఆత్రేయ గారు అంతూ కప్పిపుచ్చే ప్రయత్నం చేసింది…పొద్దున వాళ్ళ ఇంట్లో జరిగిన సంఘటన గుర్తుకువచ్చింది…</p><p>.అసలు ఎమన్నా తిన్నదో లెదో అని సందెహం వచ్చింది అదే అడిగాను…</p><p>కంటి పని కన్ను చేస్తుంది…చేతి పని చేయి చెయ్యాలి..లేకపోతే కడుపు నిండదు అని మా అమ్మ చెప్తూ ఉంటుందిలే..అందుకే తినెసే వచ్చాను అన్నది…</p><p>మనసు మెలిపెట్టినట్టు అనిపించింది…….</p><p>నా భావాన్ని పసిగట్టినట్టు ఉంది…వెంటనె నా పక్కన కూర్చోని నా చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకోని నిమిరిందిమొదటి స్పర్శ….ఆ స్పర్శలో ఎటువంటి కాంక్ష లేదు….</p><p>నేను ఉన్నను అన్న ధైర్యం</p><p>ఇది జీవితం….మన అనుబంధం దీన్ని ముందుకు నడిపిస్థంది అన్న ఊరట….</p><p>అబ్బయి అమ్మయి అన్న బేదాలకి…… సాంఘిక బంధనాలకి తావు లేని స్నేహం ఇది అన్న బాసట…</p><p>ఆ స్పర్శలో….</p><p>మురళీ….నా గురించి ఎవో అలోచిస్తూ నువ్వు భాదపడకు….జీవితంలో ప్రతి చిన్న విషయం లోనూ అందం ఉంది ఆనందం ఉంది</p><p>చెడు మంచి….అనుభవం ఏ కొవకి చెందినదైనా…చివరకు మిగిల్చేది చక్కటి అనుభూతే….ఫ్రతి అనుభవం ఎంతో నేర్పిస్తుంది ..మరెంతో ముందుకు నడిపిస్తుంది…ఛూసే ద్రుష్టికోనం లోనే ఉంటుంది మంచి చెడు…మనసుకు కష్టం కలిగించేది చెడు</p><p>హాయిని కలిగించేది మంచి…</p><p>నాకు ఉన్న చిన్న చిన్న కష్టాలు….రెప్ప పాటు కన్నీరు…అన్నీ నాకు మంచే ..ఏందుకంటే అవి కూడా నా మనసుకు హాయిని ..ఒకింత ఊరట ని ఇస్తూ ఉంటాయి….ఏడ్చినప్పుడు…కళ్ళు..వాటితో పాటు మనసు…రెండిటిలోనీ బరువు దిగిపోతుంది…</p><p>ఏడవటం తక్కువ ..అనే భావం నాకు ఎప్పుడూ లేదు</p><p>మరెప్పుడూ నువ్వు నవ్వుతూనే ఉంటావు గా అనే గా నీ సందేహం..</p><p>ఏడవటం తప్పు కానే కాదు కాని….దానికి సమయం సందర్భం ఉన్నాయి కదా…కావాల్సిన సమయం లొనే రావాలి ఆ కన్నీరు..అప్పుడే వాటికి విలువ….</p><p>ఏన్ని పుస్తకాలు చదివినా…జీవితం ఒక్కటే ఎప్పుడూ ఎదో ఒకటి నెర్పే పుస్తకం</p><p>నాకు ఎలాంటి ఇబ్బందులు లేవు అనే అనుకుంటాను నేను ఎప్పుడూ…</p><p>నో రిగ్రెట్స్…</p><p>ఫైన వాడు ఏం చేసినా ఎదో ఒక కారణం ఉండే ఉంటుంది అని నమ్మకం నాకు</p><p>ఆ నమ్మకమే నడిపిస్తుంది నన్ను…</p><p>కన్నీటి తో పాటూ గా…కొయిల పాటను</p><p>భూపాల రాగాన్ని</p><p>ఇంద్రధనస్సుని</p><p>పసి పాపలను</p><p>అమ్మ ని</p><p>మంచి మనుసున్న వాళ్ళని</p><p>ఇచ్చాడు ఆ పై వాడు….</p><p>ఛిన్న చిన్న కష్టలాను వీలైనంత జటిలం చేసుకునే మనస్తత్వం ఇవ్వనందుకు ఆయనకి థాంక్స్ చెప్పాల్సిందే నేను</p><p>అందుకే…నువ్వు కూడా …మా చేతన కి బోల్డన్ని కష్టాలు ఉన్నాయి…అయినా అలా పైకి నవ్వేస్తూ ఎదో గడిపేస్తోంది అని ఒక ఆర్ట్ సినెమాలో హీరోయిన్ లా నన్ను చూడకు….ఇప్పుడు ఇంకొ నందితా దాస్ ని కాలేను నేను…అసలె మావి ఒకటే రంగు లు అంటూ నవ్వేసింది</p><p>నా గుండెబరువునంతా బైటకి లాగేసింది ఆ నవ్వు…</p><p>నేను కూడా ఆ లాస్యం తో శ్రుతి కలిపాను మనసారా…సర్లే..చాలా సేపు అయ్యింది…ఒక పాట వాయించు అని అడిగింది….</p><p>"నువ్వు వస్తావని బ్రందావని ఆస గా చుసేనయ్య క్రిష్ణయ్యా" పాట వాయించను…వింటూ నా ఒడిలో పసి పాప లా నిద్రపొయింది చేతన…ఇంత చిన్న వయసులో ఎంత చక్కటి తాత్విక చింతన…ఎంత చక్కటి విశ్లేషణ….ఏన్నో పుస్తకాలు చదివినా రాని అనుభూతి …చేతన చెంత కలిగింది…జగన్నాటక సుత్రదారి శ్రీ క్రిష్ణుడు కూడా చేయాల్సిందంతా చేసి ఇలానే యసొదమ్మ వడిలో పడుకునేవాడు అట…ఏందుకో ఆ నిమిషంలో అది స్మ్రుతిపదంలో కదలాడింది నా వడిలో చేతన ని చుసినప్పుడు</p><p>ఆ నల్ల ని వాలు జడ నా చేతిలోకి తీసుకున్నాను…తన నవ్వు లానే…ఎన్నో భావలు పలికిస్తునట్టు గా గాలి కి కదలాడుతున్న ముంగురులు…..ఈ పాపాయి వడిలో మరోక పాపాయి నై అయిపొవాలనిపించింది….గట్టిగా నుదురుమీద ముద్దు పెట్టుకున్నాను…అన్నీ నాకు తెలిసిన విషయాలే ఐనా…ఎమి తెలియని దాని లా తను చెప్పే తీరు…మళ్ళీ మళ్ళీ ఆలొచించేలా చేస్తుంది నన్ను….ఏంత పెద్ద కష్టం అయినా….చిన్న చిరునవ్వుతో ఎదుర్కునే ఈ అమ్మయి వ్యక్తిత్వానికి ఒకింత ఆశ్చెర్యం…. ఆమె తో నా స్నేహం గుర్తుకువచ్చినప్పుడల్లా ఒకింత గర్వం ….నాదన్న గర్వం<br /></p><p>ఇటువంటి విశ్లేషన అందరికి ఉంటే…జీవితంలో వచ్చే ప్రతి అనుభవం ఒక పాటం…ఒక లాస్యం</p><p>*********************************************************************************<br /></p><p>మూడు రోజులు అయ్యింది మా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళి….ఆ రోజే తిరిగి విశాకపట్నం వచ్చాను….రాగనే చేతనని చుడాలనిపించింది….ఇంటికి వెళ్ళి చూస్తే తలుపులు తాళాలు వేసి ఉన్నాయి…</p><p>వెంటనే వచ్చి అమ్మ ని అడిగానుఅమ్మా ఆ పక్కింటి మహలక్ష్మి వాళ్ళు ఎక్కడికెల్లారు అని…</p><p>ఓహ్ వాళ్ళా….ఆ అమ్మాయి వాళ్ళ నాన్న గారికి ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యింది అట రా…</p><p>గుంటూర్ వెల్లిపొతున్నాం అని చెప్పింది…</p><p>ఆ అమ్మయి కి పెళ్ళి కూడా కుదిరింది అట…</p><p>అయినా వాళ్ళ నన్న కి ఎమన్న పిచ్చి ఆ ఎమిటి రా</p><p>కుందనపు బొమ్మ లాంటి పిల్లను తీసుకెళ్ళి అలాంటి వెర్రి వెంగలప్పకు కట్టబెడుతున్నడు…</p><p>ఇదే మాట అడిగాను రా వాళ్ళ ఆవిడని…ఏం చేస్తాం అండీ…కట్నాలు కానుకలు ఇచ్చుకోలేని వాళ్ళము…. అందుకే ఆయన అలా నిర్ణయించారు అన్నది అంటూ చెప్పుకొచ్చింది అమ్మ…</p><p>ఆ అబ్బాయి ని నువ్వు చూసావా అని అడిగాను</p><p>ఆ చూసానులే రా…నువ్వు వెళ్ళిన తెల్లారే..ఆ పిల్లకు పెళ్ళి చూపులు…ఆ పిల్లవాడు కాస్త మతిస్తిమితం లేని వాడు అట….ఏ పని పాట లేకుండా ఇంట్లోనే ఉంటాడు అట…కాని బాగా ఆస్తిపరులని విన్నానులే..జానకి బాగ నచ్చి….కాని కట్నం లేకుండా చేసుకుంటున్నారు అట…..</p><p> వచ్చే మాఘమాసం లోనే పెళ్ళి కాయం చేసుకున్నారు</p><p>అయినా ఆ పిల్లకేం రా బంగారం….చిదిమి దీపం పెట్టుకోవచ్చు…. దానికి కట్నం ఎందుకు…. వీళ్ళ అమ్మ వాళ్ళ తోందర కాకపోతేను …అన్నది అమ్మ…జానకి ఆ……<br /></p><p>ఆ అమ్మయి పేరు జానకి అట నా అని అడిగాను</p><p>అవును రా..ఇన్నాళ్ళు నేను కూడా ఎప్పుడూ అడిగాను కాదుమహాలక్ష్మి అనే పిలిచేదాన్ని….మొన్న వాళ్ళ అమ్మ అంటూంటే విన్నానులే …జానకి అని….</p><p>పుట్టాక పెట్టరో…లేక పెట్టకే పుట్టిందో తెలియదు కానిజానకిలో ఉన్న సహనం , ఓర్పు, ఒడుపు అన్ని పునికిపుచ్చుకోని పుట్టింది ……</p><p>తన పేరు జానకి అయినా …మరేం ఐనా…నాకు మాత్రం చేతనే…అయినా….<br /></p><p>ఏంత ధైర్యం గల పిల్ల రా…. ఆయ్యో ఇలా జరిగిందేమిటే అమ్మయి అని నేను వాపొతుంటే…అలా ఎందుకు అంటారు ఆంటీ…. ఫై వాడు ఎం చేసినా ఎదో ఒక కారణం ఉండే ఉంటుందిఛుద్దాం లేండి ఇందులో ఎం మంచి ఉందో అంటూ నా మాటలను తేలికగా కోట్టి పడేసింది రా అంటూ ముగించింది అమ్మ..</p><p>నాకు తెలుసు….చేతన ఇలాంటిదే ఎదో అంటుంది అని…</p><p>మల్లెపందరి నీడ లాంటి మనసు తో నాలంటి ఎన్నో పూవులకు బాసటై నిలుస్తుంది<br /></p><p>నాలో కలిగించిన స్పందన తో…నన్ను…నావంటి మరెందరినో ముందుకు నడిపించే ధైర్యాని నాకు ఇచ్చింది…..</p><p>తను మళ్ళీ రాదు అన్న మాట స్పురణకు వచ్చినా కూడా…నా కంటిలో నుంచి ఒక్క కన్నీటి చుక్క జాలు వారలేదు….</p><p>తన తో గడిపిన ఈ కొంత సమయం …జీవితానికి సరిపడా అనుభూతులని మిగిల్చింది…..</p><p>మానసికం గా తను ఎప్పుదూ నా వేంటే ఉంటుంది అన్న గట్టి నమ్మకంఏందుకంటే ….తను చేతన గనుక… జీవితంలో ప్రతి నిమిషాన్ని ప్రతి క్షణాన్ని చైతన్యం తో నింపే నా స్నేహితురాలు గనుక<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-3021846903046180797?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-46251812027967783042008-06-12T12:24:00.000-07:002008-12-10T01:49:32.005-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGAoq1SwSI/AAAAAAAAA60/ldtLpG8cDMc/s1600-h/chupu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211087680025313570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGAoq1SwSI/AAAAAAAAA60/ldtLpG8cDMc/s320/chupu.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGABpB6p3I/AAAAAAAAA6k/L1CpQ1dJdI8/s1600-h/sper+smile.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFF5PUs0RFI/AAAAAAAAA6M/_oCG6hYEdSk/s1600-h/chupu.jpg"></a>నా భాష ఎవ్వల్లు అర్ధం చేచుకొవట్లేదు…..<br />ఎం చెప్పినా ఒంట్ నానా అని నా బుగ్గలు కొలికెత్తున్నాలు….<br />అందుకే మా అత్త కి చెప్పాను…నా కధ లాచిపెట్టు అత్తా అని….<br />నాతో రండి ….నా కథ చెప్తా<br />నా పేరు….చిన్నులు…కన్నలు….బంగార్లు…బుజ్జితల్లి…. ఇలా ఎన్నో…<br />మా నాన్న కి ...అమ్మ కి ..చెరొక పేరే ఉంది…మరి నాకేమో ఇన్ని పెట్టారు<br />ఒక చారి పిలిస్తే నేను వెళ్ళను కదా …అందుకే నాకు బొల్డన్ని పెత్తారు<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGA4TWK9LI/AAAAAAAAA68/SCZA3sAVwBY/s1600-h/teeth.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211087948598670514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGA4TWK9LI/AAAAAAAAA68/SCZA3sAVwBY/s320/teeth.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />యెల్లుండే నాకు పల్లు వచ్చాయి….<br />కాని మా అమ్మ దగ్గర నాకన్నా ఎక్కువ పల్లు ఉన్నాయి..<br />మా నాన్నారు కి ఐతే అమ్మ కన్నా ఎక్కువ ఉన్నాయి<br />మరి నాకేమో నాలుగే ఉన్నాయి….<br />బాగ దురదగా ఉంది….అందుకే రొజూ నాన్నారు ని అమ్మ ని కొలుకుతున్నాను<br />ఆమ్మ ఎమో….వద్దు కన్నలు…తప్పు నాన్నా అంతుంది….<br />నాన్నా ఎమో….. ఎయి…కర్ర ఎది…హన్నా…అంతాదు<br />ఏవరన్నా నన్ను చిన్నతల్లీ అని ఎత్తుకొగానే వాల్లని కొలికెతున్నాను…<br />వల్లేమో అమ్మ తో...."అమ్మొ మీ అమ్మాయి బెమ్మ లాచసి అని పితిరీలు చెప్తున్నారు<br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGBkHM5hFI/AAAAAAAAA7E/s4NnKlgvFTo/s1600-h/think1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211088701252797522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGBkHM5hFI/AAAAAAAAA7E/s4NnKlgvFTo/s320/think1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />మలి నేను ఎవలిని కొలకాలి ఇప్పులు??????<br />ఆకుందాం అంతే ఓలు లేలు….నాకెం తెలియదు…..బైతకి కుదా తీచుకెల్లడు నాన్న<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGCYxA2r2I/AAAAAAAAA7M/xTtJNXVgqOM/s1600-h/dad.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211089605829767010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGCYxA2r2I/AAAAAAAAA7M/xTtJNXVgqOM/s320/dad.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />నాన్న నెను లెకుందా ఆచి కి ఎల్లిపొతున్నాడని మొన్న భలే కొపం వచ్చింది అనుకొండి నాకు…<br />అందుకే మా నాన్న ని బాగ కొత్తెచాను….మా బుడుగు గాడి బాచ లొ అయితే…మా నాన్న కు ప్రయ్వేట్ చెప్పేచా….<br />నాన్న ఎమో….అమ్మొ…బంగార్లు….లే నాన్నా నా మీద…కొత్తకు నాన్నా అని ఎల్చాదు<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGDGzb8a3I/AAAAAAAAA7U/StCzo00ZbHo/s1600-h/think.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211090396754242418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGDGzb8a3I/AAAAAAAAA7U/StCzo00ZbHo/s320/think.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ఏం చెయ్యాలి అబ్బా అని అలొచించాను….<br />నాన్న ఎమో ఎల్చాడు…కొత్తకు నన్ను అని……..<br />ఆమ్మ ఎమో బొమ్మ తెచ్చి…..ఎగిరి ఎగిరి ఆదించింది నన్నునాకెమో భలె నవ్వొచ్చెచింది<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGDlGndLuI/AAAAAAAAA7c/R7BWclCU9bI/s1600-h/sper+smile.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211090917298876130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGDlGndLuI/AAAAAAAAA7c/R7BWclCU9bI/s320/sper+smile.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />హీ హీ హీ హీ హీ హీనేను నవ్వాగానే...<br />అమ్మ నాన్న ఎమో చూదు చూదు అమ్మాయి పల్లు చూదు…<br />ఆమ్మొ అప్పుడే నాలుగు పల్లొచ్చెసాయి చిన్ను కి అని ఒకతే గొల<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGD7LGZLcI/AAAAAAAAA7k/IySlLgRnWok/s1600-h/dolls.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211091296459500994" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGD7LGZLcI/AAAAAAAAA7k/IySlLgRnWok/s320/dolls.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />బొమ్మలిచ్చెచారు నాకు…ఆకొమని…<br />నెను ఆకుంతున్నానా…ఇంతలోనే అమ్మ వచ్చేచి….<br />చిన్నులు….ఆం తిందాం రా నాన్నా అని లాగెచింధి నన్ను<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGEFRF7lSI/AAAAAAAAA7s/SuMItFIZgKU/s1600-h/Stand.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211091469866865954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGEFRF7lSI/AAAAAAAAA7s/SuMItFIZgKU/s320/Stand.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />లాను నేను లాను అని నేను చెప్పినా…. అర్ధం చేచుకొకుండా…..<br />ఎడవకూడదు చిన్ను అంతుంది…<br />నెనేక్కడ ఎల్చాను???????<br />ఛీ మా అమ్మ కి నా బాచ అర్ధమే కాదుపిచ్చి అమ్మ…..<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGE0RvKjnI/AAAAAAAAA78/bo_xWn-ENMM/s1600-h/food.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211092277493665394" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGE0RvKjnI/AAAAAAAAA78/bo_xWn-ENMM/s320/food.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />భొల్డంత పెలుగన్నం నా పల్లలొకి తోచేచింది<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGEqGQ26XI/AAAAAAAAA70/simfVzYzRDc/s1600-h/chell.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211092102615066994" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGEqGQ26XI/AAAAAAAAA70/simfVzYzRDc/s320/chell.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />నీకు చెల్ పొన్ ఇస్తాను…..ఆం తిను అని అమ్మ అంతుంది……<br />.ఆం మొత్తం మొత్తం తినేచాక….చెల్ లాక్కోని నాన్న కి ఇచ్చేస్తుంది<br />నాన్నరేమో దాచెస్థాడు…..<br />అమ్మో చిన్ను పాదు చేచేస్థుంది అని అంటారు<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGGoDILxZI/AAAAAAAAA8E/6TeBOgTRLG4/s1600-h/annayya.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211094266436896146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGGoDILxZI/AAAAAAAAA8E/6TeBOgTRLG4/s320/annayya.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ఇదిగో….ఈ పుతోలో నా పక్కన ఉన్మదే…….మా నాన్నారు…….<br />నానారికి కుదా నా బాచ రాదు<br />కాని ముద్ధు పెదతాడు నాకు<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGMH13MI1I/AAAAAAAAA8k/xNJKC1dPKW4/s1600-h/inno.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211100310189908818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGMH13MI1I/AAAAAAAAA8k/xNJKC1dPKW4/s320/inno.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />నా బాచ ఎవ్వరికి లాదా?ఎవలికైనా వస్తే…మా అమ్మ కి నాన్నారు కి చెప్పండివీల్లతో వేగలేక చస్తున్నాను…ఒకటే అల్లరి ఇద్దరు….ఉకో నాన్నా…ఉకో బంగారం అని<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGLwOKGWJI/AAAAAAAAA8c/TNW5U-Q9yEc/s1600-h/cuteeeeeeeeeeeee.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211099904394811538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SFGLwOKGWJI/AAAAAAAAA8c/TNW5U-Q9yEc/s320/cuteeeeeeeeeeeee.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ఉంతాను తాతా……<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-4625181202796778304?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-84600689689273738872008-06-03T10:49:00.000-07:002008-12-10T01:49:32.242-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SEWNhxFXFVI/AAAAAAAAAxA/v4ZWzeUGUQk/s1600-h/IMG_3136.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207724155374867794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/SEWNhxFXFVI/AAAAAAAAAxA/v4ZWzeUGUQk/s320/IMG_3136.jpg" border="0" /></a><br /><div>తొలిసంధ్య వేలలో…. తొలిపొద్దు పొడుపులో..తెలవారే తూరుపులో వినిపించే రాగం భూపాలం …..</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>ఎగిరొచ్చే కెరటం సింధూరం</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>జీవితమే రంగుల వలయం…దానికి ఆరభం సూర్యుని ఉదయం</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>గడిచే ప్రతినిమిషం ఎదిగే ప్రతిభింభం</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>వెతికే ప్రతి ఉదయం దొరికే ఒక హృదయం</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>అ హృదయం సంధ్యా రాగం…… మేలుకొలిపే అనురాగం</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>ఈ చిత్రం చుడగానే స్మృతిపధంలో మెదిలిన మాట…పాట… బాలు గళం ….వేటూరి కలం…..అనితర సాధ్యం …అపార మధురం</div><br /><br /><div><br />దిగులుగా విసుకుగా అలసటతతో గడిచిన ఒక రాత్రి నుంచి …మరొక రోజులోకి అడుగు పెట్టే సమయంలో …..ఇటువంటి ఒక చక్కటి చిత్రం కళ్ళ ముందు కదలాడితే….... గత రోజు గ్నాపకాలు మటుమాయం అయ్యి ....రొజు మరింత నూతనోత్సాహంతో మరింత తీయటి అనుభూతితో మొదలవుతుంది</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>బద్దకం గా పక్క మీద నుంచి లేచి……</div><br /><br /><div>అప్పుడే వచ్చేసిన సుర్యుడి మీద కన్నెర్ర చెయ్యటానికి వీధి గుమ్మం లొకి వెళ్ళగానే...</div><br /><br /><div>కళ్ళెదురు గా ముగ్గు వేస్తూ కనపడే అమ్మ……</div><br /><br /><div>మంచుపొరల మధ్యలొ నుంచి యెర్రటి యెరుపు చొక్కా వేసుకోని.. పనిలొకి వచ్చెస్తున్న సుర్యా రావు…… </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>కుహు కుహు అంటూ ….ఏ చెట్టు కొమ్మ మధ్యనో నక్కి….నాతో పాటు పాడగలరా అని సవాలు విసురుతూ ఉన్న కోయిలమ్మ</div><br /><br /><div>పెరడులో ఉన్న గులాబి ఆకుల మీద నిలిచి…అటా... ఇటా…ఏటు పడను??….ఎటు పడినా చేరేది నీ పాదులోకేలే….అంటూ గులాబీలతో ముచ్చటించె మంచుబిందువులు….</div><br /><br /><div>ఒక చక్కటి రోజు ……. అతి చిక్కటి కాఫీతో మొదలుపెట్టే నాన్నగారు……</div><br /><br /><div>లొపల ఎక్కడి నుంచో సన్నగా వినపడుతున్న ఎం.యెస్.సుబ్బలక్ష్మి గారి వేంకటేశ్వర సుప్రభాతం…..</div><br /><div></div><br /><div>చిన్నగా వస్తున్న ఆవలింత......……. </div><br /><div><br />గుండెలనిండా గాలి పీల్చుకోగానే అనిర్విచనీయమైన అనుభూతితో నిండిపొయిన ప్రతి అణువు….</div><br /><div><br />అనుభూతులెన్ని ఉన్నా హృదయమొకటే కదా..... అన్న వేటూరి మాటలు గుర్తుకొచ్చి …..చల్లగ నిట్టూర్చే హృదయం…..</div><br /><div>ఇన్ని చక్కటి అందాలను ఇచ్చి…వీటన్నిటిని దాచుకునేందుకు ఒక్క హృదయం మాత్రమే ఇచ్చిన కృష్ణ భగవానుడిని మనసులోనే తిట్టుకుంటూ…..రేపు కల్లొకి వచ్చినప్పుడు నిలదీయాలని నిర్ణయించుకొని…….</div><br /><div><br />అడుగు ముందుకు వేస్తూ ...అడుగుల్లో కొండంత ధైర్యాన్ని...మరొక మంచి రొజు గ్నాపకాలని పొదివి పట్టుకుంటూ....మొదలుపెట్టే రోజు....ఇంతకన్నా మంచి ఆరభం ఎముంటుంది గనుక.........</div><br />Thanks to my friend Suresh for sharing this wonderful photograph<br /><br />I take the pleasure of dedicating this piece of work to THE MELODY KING SP Balasubramaniam gaaru on his 63rd Birthday<br /><div></div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-8460068968927373887?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-16631873319707627142008-05-18T23:01:00.000-07:002008-05-18T23:03:07.954-07:00సొగసు చూడ తరమా.. నీ సొగసు చుడ తరమా<br />మరునినారి నారి గా మారి మదిని నాటు విరిశరమా<br /><br />కులుకే సుప్రభాతాలైకునుకే<br />స్వప్నగీతాలై<br />ఉషాకిరణము నిషాతరుణము<br />కలిసె కలికి మేనిగా<br />రతి కాంతుని కొలువుగా<br />వెలసే చెలి చిన్నెలలో<br /><br />సొగసు చూడ తరమా నీ సొగసు చుడ తరమా<br />మరునినారి నారి గా మారి మదిని నాటు విరిశరమా<br /><br />పలుకా చైత్రరాగలే<br />అలకా గ్రీష్మ తాపలే<br />మదే కరిగితే అదే మధుజరి<br />చురుకు వరధ గౌతమి<br />చెలిమి శరత్ పౌర్నమి<br />అతివె అన్ని రుతువులయ్యే<br /><br />సొగసు చూడ తరమా.. నీ సొగసు చుడ తరమా<br />మరునినారి నారి గా మారి మదిని నాటు విరిశరమా<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-1663187331970762714?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-85040829092050084092007-10-31T21:07:00.000-07:002008-12-10T01:49:32.378-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/RynF9MGDfTI/AAAAAAAAAgs/gqQU2I4vY7s/s1600-h/DSC00856.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127847305747332402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/RynF9MGDfTI/AAAAAAAAAgs/gqQU2I4vY7s/s320/DSC00856.jpg" border="0" /></a><br /><div>వయొలిన్ క్లాస్ కొసం అని హైదరబాద్ లొని Airlines కాలని లో ఒకళ్ళ ఇంటికి వెళ్తూ ఉంటాను నేను, మా వయొలిన్ సార్ అక్కడే చెప్తుంటారు మాకు పాఠాలు, అక్కడికి వెళ్ళే ప్రతి సారి ఎదో అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి...నాకు కలిగే ఆ అనుభూతి కి ఆ ఆనందనికి అక్షర రూపం ఇస్తే ..ఇలా ఉంటుందేమో .........<br /><br />“రోడ్ మీద దిగి నడవటం మొదలు పెట్టగానే … నీట్ గా Straight గా ఒక తార్ రోడ్….రోడ్ కి రెండు వైపులా చెట్లు…చాలా పెద్దగా ఏండను కూడా లోపలకి రానీయకుండా విస్థారంగా పరుచుకున్న వాటి కొమ్మలు, ఎటు చూసినా శుభ్రంగా కనపడుతున్న రోడ్లు,గాలి కి ఆ కొమ్మలు అటు ఇటు తప్పుకోగానే, ఆ కొమ్మల మధ్యలో దూరేసి రోడ్ మీద పడుతున్న ఏండ……..<br /><br />టైం పది కావస్తొంది, ప్రతి ఇంటి ముందు కాస్త చెరిగిన ముగ్గుల మీద గాలి కి అటు ఇటు ఊగుతున్న పున్నాగ పూల చెట్ల నుంచి రాలి ముగ్గుల మీద పడ్డ పున్నాగ పూలు....... వాటి వంటి మీద ఉన్న సువాసనలను నా దాకా మోసుకొస్తున్న గాలి, గుండెలనిండా గాలి పీల్చుకొని నడుస్థుంటే, ఎక్కడి నుంచో సన్నగా వినపడుతున్న ఎం.స్ సుబ్బలక్ష్మి భజగోవిందం, కూరగాయల బండి వాడితో బేరం ఆడుతూ రోడ్కి ఒకపక్కగా నిల్చున్న ఆడవాళ్ళు, రోడ్కి ఒక మూల గా చిన్న ఇస్త్రీ కొట్టు, రేడియో పెట్టుకొని , ఆ గాలి , ఆ సూరీడుతో పాటు తనుకూడా తన పని తాను చేసుకుంటున్న ఇస్త్రీవాడు, పక్కనే ఉన్న అపార్ట్మెంట్స్ పైనుంచి , ఇదిగో ధర్మారావు బట్టలు ఉన్నాయి వచ్చి తీసుకువెళ్ళు, సాయంత్రానికల్లా ఇస్త్రీ చెయ్యాలి, అయ్యగారు ఊరు వెల్లిపొతారు అంటూ అరుస్తున్న ఒక ఇంటావిడ,”ఆ వస్తానమ్మగారు, ఆ 502 వాళ్ళకి బట్టలిచ్చేసి మీ దగ్గరకే వస్తా” అంటూ ఆ ఇస్త్రీవాడి జవాబు.<br /><br />కొంచం ముందుకు వెళ్ళగానే, ఆదివారం అనందం అంతా మొహల్లో నింపుకొని, ఆ స్కూల్ యునిఫారంస్ ని పక్కన పడేసి , రంగు రంగుల బట్టల్లో, బాట్ బాల్ పట్టుకొని క్రికెట్ ఆడుకుంటున్న పిల్లలు,రాళ్ళని వికెట్స్ గా సర్దుతున్న చిన్న అబ్బాయి……….<br /><br />ఒక ఇంటి అరుగు ముందు బైకుల మీద గుంపు గా కుర్చొని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న అబ్బయిలు....... వీళ్ళని దాటుకుంటూ నడుస్తుంటే , ఆకలి వేస్తొందోచ్ అంటునట్టు అరుస్తున్న ఒక ఇంటి వారి పెంపుడు కుక్క పిల్ల, వీటన్నింటిని దాటుకుంటూ , గుండెలనిండా ఎదో అనందం నింపుకుంటూ నడుస్తుంటే, గట్టిగా చెవిలో ఎదో సవ్వడి చేస్తునట్టుగా వీచిన గాలి, వయొలిన్ పట్టుకున్న నా చేతికి చల్లగా ఎదో తగిలినట్టు అనిపించి చూస్తే, పైన ఉన్న చెట్టు నుంచి విడిపడి నా చేతి మీద నుంచి న వయొలిన్ మీద పడి నిలిచిన పసుపచ్చ పూవు.<br /><br />ఇంతటి ఆహ్లదకరమైన వాతావరణం మధ్య మెల్లగా అడుగు పెట్టాను వయొలిన్ క్లాస్ జరిగే ఇంటిలో...... ఇంటిలోకి వెళ్ళగానే ఎదురుగా షోకేస్ లో కనపడ్డ బుల్లి వీణ, గదిలొ ఒక మూల గా చిన్న కొబ్బరి ఆకలుతో బుల్లి కొబ్బరి మొక్క, గాలి కి అటు ఇటు ఊగుతున్న పచ్చటి కర్టన్స్. వెళ్ళి కూర్చొగానే లొపల నుంచి "ఒం నమో నారాయణాయ అంటూ వినపడుతున్న నారయణ మంత్రం…………”<br /><br />అలాంటి వాతావరణం లో సా రీ గా మా పా దా ని సా అంటోంది నా వయొలిన్, నా చేతిలో………………………<br />ఈ క్షణం ఇలానే నిలిచిపోతె బాగుండు అనిపిస్తుంది ఏ రొజుకారొజు</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-8504082909205008409?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-15519996050915109172007-04-19T01:42:00.000-07:002008-12-10T01:49:32.622-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/RihGOSmdUyI/AAAAAAAAAB0/BYwy3fY51dY/s1600-h/ramhanuman1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5055367793048638242" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7M1yAfqElvA/RihGOSmdUyI/AAAAAAAAAB0/BYwy3fY51dY/s320/ramhanuman1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />అది అయొధ్యాపురము...<br /><br />శ్రీరామ పట్టాభిషేకం పుర్తి అయిన పదవ రొజు....<br /><br />మామిడి చెట్టు చిటారు కొమ్మన కూర్చొని దీర్గాలొచనలో పడ్డాడు మర్కటమకుటం...<br />దిగులు గా..దిగాలు గా ఉన్నాడు..<br /><br />కుర్చున్నవాడు కుర్చోక..ఒక్క ఉదుటున కిందకు దూకి...ఉద్యానవనం దాటి..రాజప్రాసాదానికి వెడలాడు....<br />కళ్ళు విప్పార్చి...ప్రాసాదమంతా కలయచుసాడు..<br /><br />ఎడీ?? కనపడడే????.....<br />నా రాముడు..<br />శ్రీరామచంద్రుడు...<br />ఎక్కడున్నాడు????<br />నీలిమేఘశ్యాముడు..<br />అందాల రాముడు...<br />అనుకుంటూ..... అటు ఇటు పరిగెత్తాడు..<br /><br />ఉహు..లాభం లేదు..ఇక్కడెక్కడా లేడు నా రాముడు..ఎక్కడికి వెల్లుంటాడు....ఇంకెక్కడికిలే...సీతమ్మ వారి కడకే వెళ్ళి ఉంటాడు...అనుకుంటూ....జనకీ జనని ధరనీ మాత ను తెరిపార చుసుకుంటూ...అడుగులో అడుగువేస్తూ ఉద్యానవనంలోకి వెళ్ళిపొయాడు...<br /><br />హనుమంతుడి జన్మ కారనమే భక్తి,జ్ణానము..ఆ జ్ణానము ఎప్పుడో సముపార్జించేసాడు..ఇక భక్తి...రామనామ రూపేణ...ఆర్జిస్తూనే ఉన్నాడు...<br />రాముడి కోసం బాల్యం నుంచి వేచి చూసి చూసి...కడకు ఒక నాడు ఒక మూషికపర్వతమునందు రాముడ్ని కలుసుకున్నాడు....<br /><br /><br />ఇక ఆ నాటి నుండి ఈ నాటి వరకు..రాముడి చెంత చేరి,బొలుడన్ని మాటలు,పాటలు,ఆటలు,వేడుకలు చేసేసి..బ్రహ్మస్రుష్థిలో ఉన్న అనందాన్నతటిని తన వడిలో వేసేసుకొవాలని ఆరాట పడి పొయాడు...<br />కాని సీతమ్మ విరహములో కొన్నాళ్ళు...<br />రావణుడి వధలో మరిక్కొన్నాళ్ళు...<br />రాముడు హనుమంతుడ్ని కాసింత నిర్లక్ష్యం చేసాడని హనుమంతుడి ఆవేదన....<br />సీతమ్మ వారు లేని భాధ ముందు తన ఆవేదన ఏమంత నిలువలేదు..<br />ముందు ఏలా అయినా సీతమ్మని తీసుకొచ్చేసుకొవాలి అనుకున్నాడు<br />నా రాముడికి సీతమ్మను తెచ్చిపెట్టడంలో సాయం చేస్తే..ఇక నా రాముడు కష్టాలు తీరుతాయి...నన్ను పట్టించుకునే తీరికా వస్తుంది నా స్వామికి..అనుకొని...<br />కొతి మూకనంతటిని తొడ్కొని బొయి..రామచంద్రునితో బాటు గా...ఆయిన పక్కనే ఉండి....<br />వారధి కట్టె..<br />రావణుడిని కొట్టె..<br />సీతమ్మను తెచ్చే...<br /><br />పట్తాభిషేక శుభసంధర్భాన..సీతమ్మ ఇచ్చిన ముత్యాల దండ కుడా హనుమంతుడికి అనందాన్ని ఇవ్వలేదు సరికదా.... ఆ దండ అంతటిని పీకి పీకి నేల పాలు చేసేసాడు... ఎంటయ్య అంటే...ఎడి ఇందులో నా రాముడేడి....రాముడి లేనిదేది నాకు లాస్యము కానేరదు.....అంటూ బుంగమూతి పెట్టెసాడు....<br />కూర్చున్న చొట నుండి...కనపడే వేప చెట్టు మీదకు దూకాడు...తోక అంతా ఒక చొటకి తెచ్చి తలగడ చేస్కొని నడుము వాల్చి..అలొచించనారంభించాడు...<br />"ఎమైంది నా రామయ్య కు...<br />నా ఆంతర్యం అవగతమవ్వలేదా...<br />లొకాభిరాముడు...సర్వాంతర్యామి..సర్వం ఎరిగినవాడు...ఆయనకి అర్ధం కాకపొవటమెమిటి నా పిచ్చి కాకపొతేను...మర్కటాన్ని కదా..మందబుద్ధి ని..చ చ..నా రాముడికి తెలియకపొవటమా<br />ప్రశ్నే లేదు ..తెలుసు తెలుసు..ఆయినకి అంతా తెలుసు..మరి ఆయిన నన్ను ఎందులకు పట్టించుకొవట్లెదు..గత పది దినముల నుండి ఆ సీతమ్మ వారి కొంగు విడువకుండా తిరుగుచున్నాడు...ఆ సీతమ్మ వారి దగ్గర ఉన్నది ఎమి...నా దగ్గర లేనిది ఏమి...ఈ మర్మమేమిటో కాసింత తెలుసుకోవలసిందే..."<br />ఆలొచన వచ్చిందే తడవుగా...కిందకు దూకి..సీతమ్మ వారి అంతహపురానికి పరుగు తీసాడు...<br />"సీతమ్మ...<br />అందాల సీతమ్మ...<br />స్త్రీ జాతికే ఆదర్స ప్రాయం ఆమె ఓర్పు...<br />రావణుడి చెరలో చూపించిన ఓర్పు.....<br />రాముడి రాకకై ఎదురుచుసిన ఓర్పు....<br />ఇప్పుడు కుడా అదే ఓర్పుతో...దారనికి ఉన్న వీడి రాని చిక్కు ముడి ని తీసె ప్రయత్నం చేస్తోంది...."<br />హనుమంతుదిని చుడగానే...<br />రావయ్యా హనుమా...<br />ఎమి ఈ నడుమ బొత్తిగా నల్లపుస వైనావు..అంటూ మాత్రు వాత్సల్యంతో పలుకరించింది<br />సూటిగా విషయనికొచ్చేస్తూ హనుమ...<br />సీతమ్మ వారి పాదాల కడ కూర్చొని..<br />"అమ్మా సీతమ్మ తల్లి...నా రాముడు ఎప్పుడూ నీ కొంగు వీడకుండా తిరుగుచున్నాడు..<br />నీ కడ ఉన్నదేమి..<br />నా కడ లేనిదేమి...<br />చెప్పరాదు తల్లీ.."<br />అంతూ ప్రశ్నించాడు....<br /><br />వెంటనే సీతమ్మ తల్లి నవ్వుతూ "తన కుడి చేతి చూపుడు వేలును..తన నుదుటిన ఉన్న సింధురాని వైపు చూపిస్తూ...ఇదిగో దీని మహిమ ఇదంతా" అన్నది..<br />కట్టుకున్నవాడు కదా.....ఆ వివహ భంధం..ఆ భార్యాబర్తల అనుభంధం అట్టిది...ఇది అంతయు...మా వివహ బంధ బలము నాయినా..అని ఆవిడ భావం<br />సీతమ్మ వారి ఆంతర్యం తెలుసుకొక...హనుమ....<br />"ఒహొ సీతమ్మ వారి నుదుట సింధురమా నా రామునిని అకర్షించుచున్నది...<br />నుదుటిన ఉన్న ఆ చిన్న సింధురపు రేఖ కే అంత మయ్మరచిపొయి..నన్ను మరచి ..సీతమ్మ వెంట తిరుగుచున్నాడు గా నా శ్రిరామచంద్రుడు...<br />మరి నేను వంటి నిండా సింధూరము పూసుకొనినిన యెడల...ఇక నన్ను వీడి పొజాలడు..."అనుకుంటూ<br />వెళ్ళి వంటి నిండా సింధురము పులుముకొని..ఒక్క గెంతులో రాముడిని సమీపించి..<br />ఇదిగో శ్రిరామ చూడు నన్ను... అంటూ ఎగరనారంభించాడు...ఆ ఎగురుడు ఎంతయనను జాతి లక్షణము కదా<br />రాముడు..<br />నీలిమెఘశ్యాముడు...<br />కొదండరాముడు..<br />కమనీయధాముడు..<br />.హనుమంతుని ఆంతర్యం....<br />ఆ భక్తశిఖామణి ప్రేమను అర్ధం చేస్కొని...<br />హనుమా...చాల అందంగా ఉన్నావు..ఇటులనే నిత్య సింధూరసొభితుడవయి..నీ భక్తుల చేత పూజలందుకో...అంటూ దీవించాదు"<br /><br />అంతటి అవ్యాజ్యమైన ప్రేమ ఆ రామ హనుమలది....ప్రేమకు...అది తెచ్చే అక్కసు కు...భగవంతులు కూడా అతీతులు కారు కాబోలు....<br /><p></p><p></p><p>NOTE:</p><p>This story is not an imagination or my creation but its there in epics is what i was told by my Mother. She used to tell this story to me...And i added a bit of Spice to make this look a bit intresting.So please dont be in a illusion that its a creation...If any wanna proofs for this story..OOPS!!! sorry i cant..I believe in my MOTHER...so i believed...If u wanna believe believe...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-1551999605091510917?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-25571695126274036822007-04-10T20:52:00.000-07:002007-04-10T21:50:45.411-07:00నువ్వు ఔట్ నువ్వు ఔట్,ఇదిగో చూడు నీకంటే ముందు నేనే గీత దాటి వచ్చేసాను అంటూ చప్పట్లు కొడుతూ ఎగురుతున్నాడు విష్ణు....<br />ఏం కాదు నేనే ముందొచ్చాను..నువ్వే ఔట్ నువ్వే ఔట్...అంటూ విష్ణుని తొసేసాడు రఘు...<br />ఆ తొపుడుకి కింద పడిపొయాడు విష్ణు...మొకాలు దోక్కు పొయింది...సన్నటి ధారగా బైటకు వచ్చిన రక్తం....<br />అమ్మా!!!ఆ ఆ!!! అంటూ ఎడుస్తూ ఇంట్లొకి పరిగెత్తాడు విష్ణు...<br />**************************************************************<br />ఎవమ్మొ భారతమ్మా బైటకురా...నీ కొడుకు నా కొడుకుని కొట్టాడు ఇదిగో రక్తం కారిపొతోంది నాబిడ్డ కి చూడు...ఎం పెంపకం అమ్మా..... పిల్లల్ను కనగానే సరిపొదు పెంచటం కూడా తెలియాలి...<br /><br />ఒహొ పెద్ద చెప్పొచ్చావులే..నీ కొడుకు ఎదో అల్లరి పని చేసి ఉంటాడు,దెబ్బ తగిలి ఉంటుంది,నీ నొటికి దడిచి మా రఘు గాడి మీద చెప్పి ఉంటాడు నీకు....అయినా ఎందుకు ఓ గొంతేసుకొని పడిపొతావ్ అందరి మీద...ఇదిగొ నీ ఈ గొంతు తట్టుకోలేకే నీ మొగుడు సన్యాసుల్లొ కలిసిపొయాడు<br /><br /><br />ఓసి నీ మొహం మండ....నా మొగుడు నిక్షేపంగా ఉంటే ...సన్యాసుల్లొ కలిసిపొయాడంటావెంటే..వెర్రి కుంక...నొరు మూస్కొని ఉండవే...నీ భాగోతం ఎవరికి తెలియదు గనుక...ఏనాడన్నా అత్తకి కూడు పెట్టిన మొహమేనా అది...పాపం పుణ్యాత్మురాలు త్వరగానే వెళ్ళిపొయింది...<br /><br /><br />అయ్యో మా అత్త గురించి ఎందుకు లేమ్మా..సహజం గానే పొయింది పెద్దావిడ...మీ అత్తే పాపం మందు పెట్టి మరీ చంపావట గా....లోకం అంతా కొడైకూస్తొంది...అమ్మ పుట్టినిల్లు మేనమామకు తెలియదా అన్నట్టు ఎవరికి తెలియదు నీ సంగతి...<br /><br /><br /><br />నా సంగతి తెలియని వాళ్ళు ఉంటారేమో కాని..నీ గురించి ఈ వీధిలొ ఏ చెట్టు ని అడిగినా ఏ పుట్టను అడిగినా చెప్తాయి..అయినా నీ నొట్లో నోరు పెట్టటం అంటే ..రాయి వేయటమే...<br />యెహే పోవే...నీతో నాకెంటి..నీతి జాతి లేని దానివి...ఈ జన్మలొ మా విష్ణుతో మీ వాడిని కలవనీయను...<br /><br />అబ్బో పేద్ద వచ్చింది అండి...ఈవిడో మహరాణి...వాడొక యువరాజు....పొ పొవమ్మా..... నీతో మట్లాడితేనే పంచమహా పాతకాలు చుట్టుకుంటాయి<br /><br />చి పొ...<br /><br />చ పొ.....<br /><br />ఒరేయ్ విష్ణు..విష్ణు..ఎక్కడ ఎడ్చావు రా..<br /><br />రఘు ..ఊ అనవే...పలకవే రా..ఎక్కడ ఉన్నావు రా...<br />***************************************************************<br />విష్ణు రఘు ఇద్దరూ ఇసుకలో...<br /><br />"విష్ణు దెబ్బ తగిలిందా?????..సారీరా...నువ్వే గెలిచావు..నేనే తొండి ఆడాను..సరేనా...."<br /><br />"కాదు లేరా రఘు...నువ్వే గెలిచావు..."<br /><br />"ఒరేయ్ విష్ణు నువ్వే గెలిచావు..దెబ్బ చూపించు..అయ్యో రక్తం కూడా వచ్చిందా..సారీరా!!!!!"<br /><br />"అయ్యొ రఘు ఎందుకురా ఎడుస్తావు....ఉండు,ఇలా రా....కళ్ళు తుడుస్తా ఉండు....హా ఇప్పుడు లేవు లె నీళ్ళు...ఇంక ఎడవకు...ఈ దెబ్బ రేపటికల్లా మాడిపొతుందిరా...దా మనం ఇళ్ళు కట్టుకుందాం"<br /><br />"సరే పద విష్ణు..ఇంకెప్పుడూ నిన్ను కొట్టను,పడెయ్యను మథర్ ప్రామిసె..., ఈ ఇసుక ఇల్లు కూడా నీకే ఇస్తాను...ఉండు కడతాను..చేయి పెట్టు ఇలా...."<br /><br />పది నిమిషాల్లో తయారయ్యింది..ఇసుక ఇల్లు...<br /><br />విష్ణు రఘుల పసితనపు స్వచ్చత్తకు గుర్తుగా...........<br />కుటిలత్వమెరగని వారి మనసుకు ప్రతీకగా...............<br />గొడవలు గండరగోళాలు దరిచేరని ఆనందతీరంగా.......<br />పెద్దతనపు చాయలే లేని అమాయకపు హృదయముగా...........<br />ఈర్ష్యా ద్వేషాలు ఎరుగని దేవుడి కోవెలలా................<br /><br />తమ ఇసుక ఇంటిని చూస్తూ ఎగురుతున్న రఘు విష్ణుల నవ్వులలో.....<br />"పెద్దతనంలో ఇన్ని ఆలోచనలు..ఇన్ని గొడవలు..ఇంత కాటిన్యము ఉన్నయి గావున..మాకొద్దు ఈ పెద్దతనము" అన్న భావమేదో స్పురించిది వారిరువురి తల్లులకు<br />******************************************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-2557169512627403682?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-63565529835082977612007-04-10T04:45:00.000-07:002007-05-03T00:57:40.738-07:00త్వరగా కానీయరా బాబు,నీకు సెండాఫ్ ఇచ్చివచ్చి మళ్ళి నేనొక కునుకేయాలి,అసలే రెపు పొద్దున్నే మీటింగ్ ఎడ్చింది ఆఫీస్ లో అంటూ బద్దకంగా మంచం మీద దొర్లుతున్నాడు ఆకాష్,ఒరేయ్ మన పార్ధు గాడు వెల్లిపొతున్నాడని నీకు కొంచం కూడా బాధ లేదారా,వాడ్ని నువ్వు మిస్ అవ్వవా ఆకాష్ అంటున్న అరవింద్ వంక చూస్తూ,స్వామి మనకి మిస్ లు గిస్ లు జాంతానహీ,అయినా వాడు హ్యపీ గా ప్రియని పెళ్ళి చేసుకొని అనందంగా,య్.స్ వెళ్తూంటే మధ్యలొ నీగొడవేంటి రా,అవన్నీ కాదులే కాని,ఇదిగో బాబాయి,నువ్వు వెళ్ళాక నన్ను కూడా లాగేయరా,చచ్చి నీ కడుపునపుడతా అంటూ ఒళ్ళువిరుచుకుంటూ లేచి కూర్చున్నాడు ఆకాష్,ఇవేమి పట్టనట్టు ఏవో బ్యాగులు సర్దుకొవటంలో నిమగ్నమైపొయాడు పార్ధసారధి. ఇదిగో కందిమెట్ల సత్య వీర వెంకట పార్ధసారధి తమరితొనే సార్ మాట్లాడుతొంది అంటూ అరుస్తున్న ఆకాష్ గొంతు విన్న పార్ధు, ఆ ఎంటిరా చెప్పు వింటున్నాలే అన్నాడు కాస్త విసుకుగా,ఆ గొంతులొని చిరాకు గ్రహించి, ఆ అంతేలేరా ఇప్పటిదాకా నువ్వేం చెప్తే అదే వింటా అన్నావ్,ఇప్పుడు ఆ చెప్పు వింటాలే అంటున్నావ్,రేపు ఎంటిరా నీ మాట వినేది అంటావ్,నీకు నేను మిస్టర్ మల్లన్నలా కనపడుతున్నానా ఎంటిరా వెధవ,అంటూ కోపంగా పార్ధు వంక చూస్తూ కూర్చున్నాడు ఆకాష్,ఇది విన్న పార్ధసారధి చేతిలోని పనిని ఆపేసి మరీ,"ఈ మిస్టర్ మల్లన్న ఎవరురా అకాష్??" అంటూ కుతూహలంగా అడిగాడు పార్ధు.ఆ ఎవడోలే మా బామ్మ చెప్తూంటుంది,"ఏరు దాటేదాక ఒడ మల్లన్న మల్లన్న అంటారు,దాటేసాక బొడి మల్లన్న అంటారు" అని,ఆ సామెతలొని కాండిడేట్లే ఈ మిస్టర్ మల్లన్న అంటూ నొట్లో ఉన్న బత్తీని వెలిగించేందుకు అగ్గిపెట్టకయ్ వెతుకులాటలో నిమగ్నమైపొయాడు ఆకాష్.<br />ఇదిగో కందిమెట్ల సత్య వీర వెంకట పార్ధసారధి తమరితొనే సార్ మాట్లాడుతొంది అంటూ అరుస్తున్న ఆకాష్ గొంతు విన్న పార్ధు...ఆ ఎంటిరా చెప్పు వింటున్నాలే అన్నాడు కాస్త విసుకుగా,ఆ గొంతులొని చిరాకు గ్రహించి, ఆ అంతేలేరా ఇప్పటిదాకా నువ్వేం చెప్తే అదే వింటా అన్నావ్,ఇప్పుడు ఆ చెప్పు వింటాలే అంటున్నావ్,రేపు ఎంటిరా నీ మాట వినేది అంటావ్,నీకు నేను మిస్టర్ మల్లన్నలా కనపడుతున్నానా ఎంటిరా వెధవ....అంటూ కోపంగా పార్ధు వంక చూస్తూ కూర్చున్నాడు ఆకాష్,ఇది విన్న పార్ధసారధి చేతిలోని పనిని ఆపేసి మరీ,"ఈ మిస్టర్ మల్లన్న ఎవరురా అకాష్??" అంటూ కుతూహలంగా అడిగాడు పార్ధు.ఆ ఎవడోలే మా బామ్మ చెప్తూంటుంది,"ఏరు దాటేదాక ఒడ మల్లన్న మల్లన్న అంటారు,దాటేసాక బొడి మల్లన్న అంటారు" అని,ఆ సామెతలొని కాండిడేట్లే ఈ మిస్టర్ మల్లన్న అంటూ నొట్లో ఉన్న బత్తీని వెలిగించేందుకు అగ్గిపెట్టకయ్ వెతుకులాటలో నిమగ్నమైపొయాడు ఆకాష్.<br />హ్ చ్1 చేయించమని చెప్పాను కదరా,ముందు ఆ హ్ చ్1 ప్రాసెస్సింగ్ పూర్తి చేయించరా అప్పుడు చుద్దాం అంటూ హడావిడిగా ఫొనె నంబర్ల పుస్తకం ఒక చేతిలో,సెల్ల్ ఫొనె ఒక చేతిలో పట్టుకొని చాలా హడావిడి గా నంబర్లు నొక్కుతూ ఉండిపొయాడు పార్ధ సారధి,ఏంటి రా అప్పులవాళ్ళకా ఫొనెలు అంటున్న అకాష్ తొ అరవింద్ "వాడికి అప్పుచేయాల్సిన ఖర్మేమిటి రా,రెండు చేతులా సంపాదించాడు,అమేరికా లోనే రెండు ఇల్లు కొన్నాడు,హైదరాబాద్ లొ ఉన్న దాదాపు అన్నీ ఖరీదయన ప్రదేసాల్లో ప్లాట్లు కొన్నాడు,బెంజ్ కార్,హొండా సిటీలు... ఇన్ని ఉన్న వాడికి అప్పుచేయాల్సిన అవసరం ఎందుకుంటుంధి నీ వెధవ ప్రశ్న నువ్వు నూ" అంటూ విసుకున్నాడు.<br />అబ్బా చా చెప్పొచ్చావులే... అప్పులవాళ్ళు అంటే నా ఉద్దేశ్యం వీడు అప్పు ఇచ్చిన ,వీడి దగ్గర అప్పు పుచ్చుకున్న వాళ్ళు అని, అంటూ చేతిలో ఉన్న టీ.వీ రెమొట్ ను అరవింద్ మీదకు విసిరాడు.<br />వెంటనే పక్కన ఉన్న స్టీల్ గ్లాస్ అందుకొని ఆకాష్ మీదకు విసిరడు అరవింద్, "ఒరేయ్ ,త్రుటిలో తప్పింది రా,కొంచెం ఉంటే కన్ను పొయెది రా,అసలే అమేరికా పెళ్ళికొడుకుని కాను,ఇంకా కన్ను కూడా పొతే ఎవరూ పిల్లను ఇవ్వరు రా, పెళ్ళి పెటాకులు లేక నీ ఇంటికే వచ్చి సెటిల్ అయిపొతా,నాకు సేవలు చేసుకుంటూ నీ జన్మ తరింపచెసుకొవాల్సి ఉంతుంది అంటున్న అకాష్ వాక్ప్రవహానికి అడ్డు కట్ట వెస్తూ,"ఒకే గయ్స్ లెట్ స్టార్ట్" అన్నడు పార్ధ సారధి. ఎంటి రా బబాయి అప్పుడే అయిపొందా నీ అప్పులవాళ్ళ ఫొనెలు అంటూ లేచి నిల్చున్నడు అకాష్."అప్పులవాళ్ళు కాదు రా,తెలిసిన వాళ్ళందరికి చివరి సారిగా ఫొనె చేస్తున్నాను రా.." అంటూ బ్యాగ్ అందుకొని బైటకు నదిచాడు పార్ధసారధి. ఆ మాటలు చెవిన పడగా,డిక్కిలో సామాన్లు సర్ధుతున్న అరవింద్ కి ఒక్కసారిగా చిన్న ఉలికిపాటు.<br />అదేంటి రా చివరిసారిగా అంటున్నావ్,అంటే మళ్ళీ రావా ఇండియా అని ప్రశ్నించాడు."ఎముంది రా ఇండియాలో పదే పదే రావటానికి.అయినా ఇక్కడ ప్లాట్స్ సంగతి,నా పేరు మీద ఉన్న ఇంటి అద్దెల సంగతి చూసుకొవటానికి బ్రోకర్ ని పెట్టాను. నెల నెల అతను ఎలాగూ దభ్భులు కలక్ట్ చేసి అకౌంట్లో వేసేస్తాడు, ఇంక దిగులే లేదు.అయినా అక్కడ<br />అంత బిజీ లైఫ్లో ప్రతి సారి ఇండియా రావటం చాలా ఇబ్బంది రా" అంటూ బ్యాగ్లు అన్నీ మెల్లగా లొపల పెట్టెసాడు పార్ధ సారధి. కార్ బయలుదేరింది.డ్రైవింగ్ చేస్తున్న పార్ధుతో ఎవో కబుర్లు చెప్పటంలో నిమగ్నమైపొయాడు ఆకాష్.ఎదో తెలియని బాధను అనిచివేసే ప్రయత్నం చేస్తూ అటు నుంచి అలొచనా ప్రవాహన్ని పక్కకు మరల్చే ప్రయథ్నం చేస్తూ కిటికిలో నుంచి బైటకు చూస్తూ కుర్చునాడు అరవింద్.అరవింద్ దిగాలు మొహన్ని చుసిన అకాష్, ఒరేయ్ పార్ధు.. నువ్వు వెళ్ళిపోతున్నావని మన అరవిందం గాడు కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టెసుకుంటునాడురొయ్, నేను చేప్పనా వీడు అమ్మయి లా పుట్టాల్సింది పొరపాటున అబ్బయి లా పుట్టాడు అని అంటూ పక పక నవ్వేస్తుండగా, అరవింద్ ని చుస్తూ పార్ధ సారధి<br />"ఎందుకు రా అంత భాధపడతావు,బీ ప్రాక్టికల్ అండ్ నౌ చీర్ ఉప్ మన్" అంతూ అరవింద్ ను మములు స్థిథి కి తెచ్చె ప్రయ్థ్నం<br />చెసాదు. ఆ మాతలు విన్న అరవింద్, "బాధ నా గురించి కాదు రా, మీ అమ్మ నాన్నల గురించి. వాళ్ళని అలా వదిలేసి వెళ్ళటం భావ్యం కాదు రా,<br />అలొచించు ఒకసారి అన్నాడు."ప్రతి దానికి ఇలా సెంటిమెంటల్గా అలొచిస్తే ఏలా రా...లైఫెలో ముందుకువెళ్ళాలంటే ఇలాంటివి తప్పదు,ప్రాక్తికల్ గా ఆలొచించి చూడరా నీకే అర్దమౌతుంది"అంటూ ఇక తాను చెప్పటానికి ఎమీ లేదు అనట్టు గా ఆ సంబాషణను అక్కడితో ఆపేసాడు పార్ధసారధి.<br />నిశబ్ధం తాండవిస్తున్న ఆ స్తితిని మార్చే ప్రయత్నం చేస్తూ..ఆకాష్ అరవింద్తో, "ఖుచ్ పానే కేలియే కుచ్ కొనా పడ్తా హై" అన్నాడు వెనకటికి ఎవడో హిందీ ప్రబుద్ధుడు,"కుండ నిండుగా ఉండాలి పిల్లాడు గుండులా ఉండాలి" అన్నాడట ఎవడో నీలాంటి పనికిమాలిన పాపారవు,డబ్బు కావలంటే మరి దేశం కాని దేశం వెళ్ళాలమ్మా అన్నాడు. ఆకాష్ మాటలకి కొపంతో అరవింద్,"అంటే డబ్బే జీవిత పరమావధా...నీ జన్మ కారణమే డబ్బు సంపాదనా? అన్నడు ఆవేశం గా.."<br />ఔను రా మేము కారణజన్ములమే,మా జన్మ కారణం డబ్బే అంతేకాదు నేను సార్దకనమధేయుడిని కుడా కావాలని చిన్నప్పుడే మా వాళ్ళు నాకు ఆకాష్ అని పేరు పెట్టారు,విమానంలో ఏక్కి ఆకాశంలో ఎగిరి డబ్బు సంపాదించాలి అని..కాబట్టి పార్ధూ గాడే కాదు నేను కుడా త్వరలోనే హ్ చ్1 చేయించుకొని అమెరికా వెళ్ళి అక్కడే స్థిరపడిపొతా,అయినా ఎడో పెద్ద నీకొక్కడికే కన్నవాళ్ళ మీద ప్రేమ దేశం మీడ అభిమానం ఉన్నట్టు ఓ తెగ లెక్చర్లు దంచేస్తున్నావ్,నువ్వేం వేలగబెడుతున్నావొయ్ ఇక్కడే ఉండి,లేచమా తిన్నమా పడుకున్నమా అన్నట్టు గడిచిపొతుంది ఇక్కడ జీవితం,ఒక ఎదుగు బొదుగు లేకుండా,అంతే గా లేక ఏమన్నా మార్పు ఉందా??అంటూ సూటిగా ప్రశ్నించాడు ఆకాష్,ఆవేశంతో ఊగిపొతున్న అరవింద్ ఆకాష్ వైపు చుస్తూ.."నేను ఇక్కడ ఉండి ఎమీ వెలగబెట్టట్లెదు,లేచామా తిన్నామా పడుకున్నామా అనే చందాన గడుపుతున్న నిజమే కాని నాకొసం, కేవలం నాకొసమే బ్రతుకుతూ నా గురించే ఆలొచిస్తూ,ఇన్నళ్ళు నిత్యం నా గురించే స్రమిస్తూ,నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడగలిగే అంతటి వాడిని చేసి,నా కోసం కళ్ళళ్ళొ ప్రాణాలు పెట్టుకొని ఉన్న మా అమ్మ నాన్నకు మాత్రం బొల్డంత ఆనందాన్ని,సుఖాన్ని అందివ్వగలుగుతున్నా,ఆ సుఖం డబ్బు తెచ్చింది కాదు,నేను నిత్యం వాళ్ళ కళ్ళ ముందే తిరుగటం వల్ల వచ్చిన సుఖం" అన్నడు.<br />ఈ సంబాషనంతా వింటున్న పార్ధ సారధి కి ఈ గొడవ ఎటు దారితీయబొతోందో అని భయం బిగ్గరగా, ఒరేయ్ ఎవరో వెలేసినట్టు అలా అంత దూరాన నిల్చుండిపొయావేమిటి రా అంటూ అరిచాడు,ఆకాష్ మాటలకు బదులుగా "వినపడిండి కాని నాకు ఇంకా కొపం తగ్గలేదు" అనే భావం తొనికిసలాడే లాగా ఒక చూపు చూసి మల్లీ చటుక్కున మొహం వేసి,ఈ రాబొయే ప్రళయాన్ని ఆపాల్సిన బాధ్యత తన మీదే ఉన్నది గావున<br /><br />ఒరేయ్ ఇక ఈ టాపిక్ వదిలేయండి,ఏర్ పొర్ట్ వచ్చేసింది అంటూ కార్ ను ఆపాడు. పార్ధసారధి కార్ నుంచి దిగగానే,ఆత్రుతగా అటుగా పరుగులాంటి నడకతో వచ్చారు,అతని తల్లి తండ్రి,పార్ధు వాళ్ళ ఒక్కగానొక్క కొడుకు,కూతురు ఉన్నా,ఆడపిల్లలు ఆడపిల్లలే కాని ఈడపిల్లలు కాదుగా, ఎనాటికన్నా తమను చూసుకునే నాధుడు దిక్కు కొడుకే గా అంటూ ఉంటారు పార్ధు తండ్రి భాస్కర రావు గారు,ఇప్పుడు ఆ దిక్కు,ఎన్నో దిక్కులు దాటి వెల్లిపొతొందని కాబొలు ఆ ఆదుర్ధా...<br /><br />"ఆ ఈ సామాన్ల్లన్నీ దించండి అంటూ హడావిడిగా అటు ఇటు తిరిగేస్తున్నరు,భాస్కరం గారు"<br />దిగాలు మొము తో ఎమీ చేయ్యలేని నిస్సహాయ స్తితి లో,పరిస్థితులను జీర్నించుకునే సంగ్రామంలో కొట్టు మిట్టాడుతూ మౌనంగా ఒక పక్కగా నిల్చొని భర్త చేసే హడావిడి అంతటిని తిలకిస్తూ ఉండి పొయింది,భాస్కరం గారి భార్య సుశీలమ్మ.<br />ఓరెయ్ పార్ధు ఇదిగో రా నీ సామనంతా ఇక్కడ పెట్టెసాం,ఇంకా చెక్ ఇన్ అవ్వటానికి గంట సేపు ఉంది,కాబట్టి ఈ లొపల ఒకసారి బాగా ఆలొచించుకో, నాకు నువ్వు ఏమన్నా బాకీ గాని లేక ఇవ్వాలని అనుకొని ఇవ్వకుండా మర్చిపొయిన బహుమతులు గాని ఉంటే గుర్తుకొస్తాయి అంటూ తన సహజ ధొరనిలో మాట్లాడుతూ ఉండగా,పక్కనే దిగాలుగా, మరి కాస్త కోపంగా నిల్చున్న అరవింద్ వైపే చుపిస్తూ ఆకాష్ కు సైగ చేసాడు పార్ధసారధి.అరవింద్ ని చుస్థూ ఆకాష్,హు!!, వీడు మళ్ళీ అలక పానుపు ఎక్కాదురొయ్... నేను చెప్పానా మనవాడు జస్ట్ మిస్స్ రా లేకపొతే ఎంచక్క అమ్మాయి లా పుట్టెవాడు,అలా ఐనా నాకు ఒక గర్ల్ ఫ్రండ్ దొరికేది అంటూ..అరవింద్ కు వినపడేలా<br />బిగ్గరగా, ఒరేయ్ ఎవరో వెలేసినట్టు అలా అంత దూరాన నిల్చుండిపొయావేమిటి రా అంటూ అరిచాడు,ఆకాష్ మాటలకు బదులుగా "వినపడిండి కాని నాకు ఇంకా కొపం తగ్గలేదు" అనే భావం తొనికిసలాడే లాగా ఒక చూపు చూసి మల్లీ చటుక్కున మొహం తిప్పేసుకున్నడు అరవింద్.హు వీడు ఇప్పుడప్పుడే లైన్ లోకి రాడు కాని పద రా, ప్రియ వాళ్ళంతా అక్కడ మనకోసమే ఎదురుచుస్తున్నారు,ఒరేయ్ నిన్ను అల్లుడిగా చేసుకోవటానికి మొదట్లో ఒప్పుకొకపొయినా, ఇప్పుడు లైన్లో కొచ్చేసాడు రొయ్ మీ మామ,అటు చూడు నీ వైపు ఎలా చుస్తున్నడో,ఔనులే పిల్లనిచ్చాడు గా ఇక ఏ అడ్డగాడిదనైనా గౌరవించక తప్పదు గా పాపం మామలకి అంటూ,ఎక్కడా పార్ధు కి తిరిగి జవాబు చెప్పే ఆస్కారమే ఇవ్వకుండా,ప్రియ ఉన్న వైపుకి నడిచాడు,ఆకాష్ ని చూస్తూనే ప్రియ,బాగున్నార ఆకాష్ గారు,చాలా థాంక్స్ అండి మీ అందరు లేకపొతే మా పెళ్ళి అయ్యెదే కాదు అంటూ పలకరించింది<br />రండి మా అమ్మా వాళ్ళని పరిచయం చేస్తా అంటూ వెనకకు తిరిగింది,ప్రియ ని అనుసరిస్తూ నడుస్తున్న ఆకాష్ కు,ఎదురుగా నడిచి వస్తున్న మనిషి ని చుస్తే ఎక్కడో చూసినట్టు జ్ణాపకం రాగా,వస్తున్న ఆ మనిషి వైపే చూస్తూ తన వేగాన్ని కించిత్ తగ్గించి నడుస్తుండగా చటుక్కున్న జ్ణాపకం వచ్చింది,అహను ధర్మజ,ఆకాష్ బాల్యమిత్రుడు.<br />ఒరేయ్ ధర్మజా అంటూ పిలిచేసాడు,ఆనందం ఆశ్చేర్యం కలగలిపిన కంఠంతో..అటు గా వెళ్తున్న ధర్మజ,అనుమానం గా ఆకాష్ వైపు చూస్తూ నిల్చుండిపొయాడు.....ఒరేయ్ నేను రా ఆకాష్ ని అంటూ తనని తాను పరిచయం చేసుకున్నడు ఆకాష్,గుర్తుపట్టిన ధర్మజ వేంటనే ఒక పొలికేకపెట్టినంత పని చేసి వేంటనే తమ చిన్ననాటి సంగతులు,అప్పటి స్నేహితుల గురించి ఎకబికిన మాట్లాడేసుకొని,అప్పుడు,కాస్త ఊపిరి పీల్చుకున్నారు,బొల్డంత సామన్లతో ఉన్న ధర్మజని చుస్తూ ఆకాష్,"ఒరేయ్ ఎక్కడికి రా వెళ్తున్నవ్,లేక ఎక్కడనుంచన్నా వస్తున్నావా" అంటూ ప్రశ్నించాడు,"ఔను రా,ఆస్త్రేలియా వెళ్తున్నను,కంపెనీ పని మీద,ఒక సంవత్సరం ఉండి వచ్చేస్తాను" అంటూ జవాబు చెప్పడు,మీ పని బాగుందిరా హాయిగా అలా అలా ఏగిరి వెల్తున్నరు అంటూ నీరసం గా కూలబడ్డాడు ఆకాష్,ఒరేయ్ నీకు అంతగా రావాలని ఉంటే చెప్ప రా,మా కంపెనీలో కాళీలు ఉన్నాయి,ఎలాగు నువ్వు ఏం.సీ.ఏ చేసా అంటున్నావ్,పైగా నీకు మూడేళ్ళు ఉద్యొగం చేసిన అనుభవం కూడా ఉంది కాబట్టి,వెంటనే నీకు మ కంపెనీలో ఉద్యొగం వస్తుంది,అసలు నీలాగా వేరే దేశాలు వెళ్ళి రావాలి అనుకునే వాళ్ళకి ఇది చాల మంచి అవకాశం రా అంటూ ఉత్షాహంగా చెప్పుకొచ్చాడు ధర్మజ<br /><br />ఇదంతా వింటూ ఉన్న ఆకాష్,కాస్త నిరుథ్సాహంతో,అలా కాదు రా నాకిలా ఒక సంవత్సరం రెండు సంవత్సరాలు కాదు,పుర్తిగా అక్కడే స్థిరపడాలని కోరిక అందుకనే పర్మనెంట్ వీసా కోసం ప్రయత్నిస్తున్న,ఏది ఆ ప్రయత్నాలు ఎవి ఒక కొలిక్కి రాలెదు,అన్ని ఫార్మాలిటీస్ అయితే పూర్తి అయిపొయయి అన్నడు,ఆ మాటలకి ధర్మజ,"సరేలేరా నీ ప్రయత్నం నువ్వు చేయ్యి,కాని ఎప్పుడన్నా మనసు మార్చుకొని ఒక సంవత్సరానికన్నా సరే చాలు వేళ్ళి వస్తా అనుకుంటే గనుక ఇదిగో నా విశిటింగ్ కార్డ్,ఇక్కడ నన్ను కాంటాక్ట్ చెయచ్చు" అని ఆకాష్ చేతిలో ఒక కార్డ్ పెట్టాడు,దాని వైపు చుస్తూ ఆకాష్, మనసు మార్చుకోవటమా ఆస్కారమే లేదు రా,మనసంతా ఒకటే కోరిక నిండిపొయి ఉంది రా,అబ్రాడ్లో స్థిరపడతం అంతే.ఐఅన సరే నిన్ను పలకరించటానికన్న ఉపయోగ పడుతుందిలే ఇది అంటూ జేబులో పెట్టుకున్నడు ధర్మజ ఇచ్చిన విశిటింగ్ కార్డ్ ను.<br />సరే రా మరి నేనిక బయలుదేరతాను,అమ్మా వాళ్ళంతా అక్కడ నిల్చున్నారు అంటూ ముందుకు నడిచాడు ధర్మజ,ఒహ్ ఔనా ఒక్క నిమిషం ఉండరా నేను నీతో వస్తా అంటూ, తన కోసం ఆగి నిల్చున్న ప్రియ వైపు చుస్తూ..ప్రియా నువ్వు వెల్తూ ఉండు,నేను ఇప్పుడే పది నిమిషాల్లో వచ్చేస్తాను అంటూ ధర్మజ వైపు పరిగెట్టాడు,<br />ధర్మజ తల్లిని పలకరించాడు,అతని తండ్రి పొయి ఇప్పటికి పదేళ్ళు,ఎడుస్తున్న తల్లిని ఒదారుస్తూ,"అబ్బా ఒక్క సంవత్సరమే కదా అమ్మా వచ్చేస్తగా మళ్ళీ" అంటూ ఉండగా,సంవత్సరమే అని ఎంత తేలికగా చెప్పేస్తాడో చూడు బాబు అంటూ ఆకష్ వైపు చుస్తూ,మీ పిల్లలకు సంవత్సరకాలం ఇట్టే తిరిగివస్తుంది,కాని నాకలా కాదు బాబు అంటూ ధర్మజ ను పట్టుకొని,ఒరేయ్ ఒక నెళ్ళాళ్ళో వచ్చేయిరా,నిన్ను చూడకుండా నేను ఉండలేను రా అంటూ ఎడుస్తూ కొడుకుని వాటేసుకుంది. సరే సరే అలాగే వచ్చెస్తా కాని ముందు నువ్వు ఆ ఎడుపు అపేసి నన్ను నవ్వుతూ పంపు అంటూ,డ్రైవర్ ను పిలిచాడు,"దాసు అమ్మని జాగ్రత్త గా చుస్కో,ఏమి కావలన్నా తెచ్చిపెట్టు,అమ్మ కి ఎలాంటి లోటు ఉండకూడదు,అర్దం అయ్యింది గా,మీ ఆవిడని పడుకోమను అమ్మ కి తోడుగా,నేను తిరిగి వచ్చాక నీ జీతం పెంచుతా కాని అమ్మని జాగ్రత్త గా ఏ లోటు రాకుండా చుసుకుంటేనే,అంటూ చిన్న పిల్లవాడికి చాక్లెట్ ఆశ చుపించి అక్షరాలు దిద్దించినట్టు చెప్పుకొచ్చాడు ధర్మజ.ఒరేయ్ నువ్వు లేకపొవటమె రా నాకుండే పెద్ద లోతు..ఆ లోతు నువ్వు గాక వెళ్ళందరూ ఎలా తీరుస్తారు రా అంటున్న తల్లిని అనునయిస్థూ,<br />ఆకాష్ దగ్గర శెలవ తీసుకున్నడు ధర్మజ.లోపలికి వెళ్ళిపొతున్న ధర్మజనే చూస్తూ ఎడుస్తూ ఉన్న ఆవిడను ఒదార్చేందుకు వ్యర్ధ ప్రయత్నం చేస్తూ,ఆవిడను కార్లో కూర్చోబేట్టి,ఆవిడ వేళ్ళెదాక అక్కడే నిల్చోని ఉండిపొయాడు ఆకాష్,<br />ఎదో తెలియని బాధ గుండెల్లని మెలిపెట్టుతునట్టు గా ఉంది ఆకాష్ కు,ఆ బాధ ఎంతో సరిగ్గా తనకే అర్ధం కాలెదు,బహుసా ఆ తల్లి కన్నీళ్ళు తన గుండెలో ఆ బాధ జనించటానికి కారనభూతమేమో....అలోచిస్తూ పరధ్యానంగా పార్ధు ను దాటి వెళ్ళిపొతుండగా...ఒరేయ్ ఇటు రా అంటూ బిగ్గరగ పిలిచాడు పార్ధు. తేరుకొని,వెనక్కు వచ్చాడు ఆకాష్,ప్రియ ఆకాష్ కు తన తల్లి తండ్రుల్లుని పరిచయం చేసింది,వళ్ళని పలకరించాడు ఆకాష్,ఇంతలోనే ఒక పెద్దావిడ,నడవలేక నడవలేక నడుసుతూ,వార్ధక్యం తెచ్చిన నొప్పులన్నీఇబ్బంది పెడుతుండగా బొల్డంత శ్రమతో కూడిన అడుగులతో తమ వైపే వచ్చింది,ఆవిడ ప్రియ స్నేహితురాలు సరళ కు తల్లి గారు,తమ మనవడికి మొదటి పుట్టినరొజుకొసమయ్ తను తీసుకున్న బట్టలు ప్రియ చెతికిచ్చి అమెరికాలో ఉన్న తన కూతురుకి చేరవేయాలని వచ్చారు,రాగానే ప్రియను నవ్వుతూ పలకరించారు,క్షేమ సమచారాలు కనుక్కొని,చేతిలో ఉన్న ప్యాకేట్ ను ప్రియ కి అందిస్తూ,తెలంగాణా మాండలికంలో,ఇది ఎత్తకబొయి నా బిడ్డ కీయమ్మా,మంచిగున్నామని చెప్పు అంటూ ఎర్రబడ్డ కళ్ళ నుంచి ఎప్పుడేప్పుడు బైటకి వద్దమా అని సిద్దం గా ఉన్న బాధప్రవాహన్ని చుపుడు వేలుతో ఆపే ప్రయత్నమేదో చేస్తూ ఉంది ఆవిడ,అయ్యో ఉరుకొండి ఆంటీ... ఎందుకు ఎడుస్తారు,నేను చేప్తా లేండి సరళ కు అంటూ ఆవిడ చేయి ని అందుకుంది ప్రియ,ప్రియ మాటలకి ఇక మేము ఆగలేము అంటూ బైటకి వచ్చేసాయి ఇప్పటిదాకా దాగుడు ముతలు ఆడుతున్న కన్నీళ్ళు,"ఆంటీ మంచిగుంది,నిన్నేం పరేషాన్ గావద్దంది అని చెప్పు బిడ్డా,బుడ్డొడికి ఇయి పంపినానని చెప్పు,నేను ఈడ నిలవలేను గాని పొయొత్తా బిడ్డా" అంటూ ప్రియ మాట కొసం ఎదురుచుడకుండానే తిరిగి వెళ్ళిపొయింది ఆవిడ,పక్కనే ఉన్న ఆకాష్ మదిసముద్రము లొ మరలా ఒక రాయి పడ్డట్టు అయ్యింది,మళ్ళీ ఆవేదనపు అలలు,వాటి నుండి తనలో పొంగుతున్న ఆలొచనల తెరలు.... మనసు మార్చుకోవటానికి పార్ధు కోసం వెతికాడు,పక్కనే ఉన్న పార్ధు దగ్గరకు వెళ్ళి,పార్ధు మీ నాన్న గారు ఎరిరా చాల రొజులు అయ్యింది కలిసి అంటూ అడిగాడు ఆకాష్, అదిగో రా అక్కడే నిల్చున్నారు అంటూ భాస్కరం గారి వైపు చూపించాడు పార్ధు,భస్కరం గారి దగ్గరకు వెళ్ళి నమస్కరించాడు ఆకష్, "ఆ ఎమయ్యా ఎంత వరకు వచ్చాయి నీ విశా పనులు అంటూ పలకరించారు భాస్కరం గారు,ఎదో అంకుల్ నడుస్తోంది,రేపు పొద్ధునే వెళ్ళాలి చెన్నై స్టాంపింగ్ కి అంటూ సమధానం చెప్తూ పక్కనే ఉన్న పార్ధు తల్లి సుసీలమ్మ గారి వైపు చుసాడు ఆకాష్,గుడ్లలో నీళ్ళు కుక్కు కుంటూ,పార్ధు వైపే చుస్తూ ఉన్నది ఆవిడ, ఆ చూపు ఇందాక ధర్మజ తల్లి ధర్మజ వైపు చూసిన చూపే,కాకపోతే కాసింత తీక్షనత,కాసింత విషాదం ఎక్కువగా ఉంది ఈవిడ చుపులో,ఎందు చేత ఈ వ్యత్యాసం అనుకుంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు ఆకాష్.ఎర్రగా కందిన భాస్కరం గారి మొమును అప్పటిదాకా గమనించనే లెదు తను,ఆయిన తన బాధను కప్పిపుచ్చుకునేందుకు సతవిదాలా ప్రయత్నిస్తున్నరు, గుంబనంగా ,పైకి నవ్వుతూ ఉన్నా,లో లోపల ఆఇనా అనుభవిస్తున్నదేంటో ఆకాష్కు అర్ధం అవుతునే ఉంది,<br />చదువుల పేర కొనాళ్ళు,ఉద్యొగాల పేర మరి కొన్నాళ్ళు,ఇక స్తిరపడడం,పైకి ఎదగటం అనే సాకులతో శాశ్వతం గా తమకి దూరం అయిపొతున్న కొడుకుకి ఏమి చెప్పలేక,తన ఎదుగుదలను ఆక్షెపిస్తున్నరు అనే నెపం మొపుతాదేమో అనే భయంతో,తన భావాలను కొడుకుకి తెలియచేయలేక,తమ బాధను వెళ్ళండించలేక,భార్యను ఏమి చెప్పి ఒదార్చాలొ,ఎన్ని చెప్పి ఉరడించలో తెలియరాక, ఈ బాద థప్పదనే చేదు నిజం జీర్నించుకొలేక,పొంగివస్తున్న దుక్కన్ని పంటిబిగువున బందించటం చెత ఎర్ర బడింది కాబొలు ఆయిన మొము,<br />ఈ అలొచనలు ఆకాష్ ను నిలువనీయకున్నాయి,ఒక సారి ప్రియ తల్లి వైపు చుసాడు,సుసీలమ్మ గారి చుపుల్లొ ఉన్న విషాధం కన్నా కాసింత తక్కువే అయినా,విషణ్ణ వదనం తోనే ప్రియ చేతిని తన ,చేతుల్లోకి తీసుకొని ముద్దాడుతూ,ఎన్నో జాగ్రత్తలు చెప్తూ ఉన్నది ఆవిడ,పక్కనే ప్రియ తండ్రి,కూతుర్ని అత్త వారింటికి పంపేటప్పుడు ఆడపిల్ల తండ్రిలో ఉండే సహజమయిన విచారం,ఆందోళన,ఎం చెయ్యాలో తొచక,నిల్చున్న చొట నిల్చోక,అటు ఇటు తిరుగుతున్నరు. ఎం జరుగుతోందో,ఎందుకు జరుగుతోందో,అసలు తనలో అలజడి రేపిన ఈ సంఘటనల సమాహారం ఈ నాడు తనకు ఎందుకు ఎదురయ్యిందో,ఎప్పుడూ బాద అనే దాన్ని దరిచేరనీయని తనకు ఈ అనుభవం ఎంతో అర్ధం కావట్లెదు ఆకాష్ కు,వాళ్ళందరి కళ్ళళో కనపడుతున్న బాధ,కాదు,బాధ కాదు ఇంకెదన్నా పెద్ద పదమే వాడాలి దానికి,మాటల్లో చెప్పలేని,ఎవరూ తీర్చలేని ఆ ఆవేదనేదో,తనని కుదా భాదపెడుతోంది,నిలకడలేని తన మనసు ను ఒక చొట నిలిపే ప్రయ్త్నం చెయ్యతంలో విఫలమయ్యడు ఆకాష్.చాలా నిరాస్క్తతో అటు ఇటు తిరుగుతుండిపొయాడు,మైక్ లో అనౌన్శ్మెంట్ వినపడాగనే గుండె జల్లు మన్నది....తన ప్రాణ మిత్రుడు పార్ధు ఇక మళ్ళీ తిరిగి రాదు,ఎముంది రా ఇండియాలో రావటనికి ప్లాట్ల సంగతి,ఇంటి అద్దెల సంగతి చూడతానికి బ్రొకర్ ను పెట్టాను అన్న పార్ధు మాటలౌ గుర్తుకువచ్చయి,వాటిని చుదటానికి బ్రొకర్ ని పెట్టాడు కాని,భస్కరం అంఖుల్ ని చుడటానికి ఎవర్ని పెట్టాదో వీడు,అయినా ఈ అలోచన నాకింతవరకు ఎండుకు రాలెదు,ఇండియా అనగనె వాడికి ప్లాట్లు,ఇళ్ళు,అద్దలే గుర్తుకువచ్చాయే కాని,అమ్మా నాన్న గుర్తుకురాలేదేంచేత,చిన్నప్పుడు మా అమ్మ ను వదిలి రాను రా అంటూ తను ఎంత అడిగినా వినకుండా,సెలవల్లొ వాల్ల అమ్మతో పాటే అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు పారిపొయిన పార్ధు గాడేనా ఇప్పుడు అమ్మ ను వదిలేసి ఇలా...తన చెంపలమీదనుంచి జాలు వారుతూ,తన ముంజెతి ని చల్లగా తాకిన కన్నీటి చుక్కను చూసి చట్టుకున్న వెనక్కు తిరిగి చుసాడు,ఎవరు లేరక్కడ,అంటే ఈ కన్నీటి చుక్క నా కళ్ళడా,కాదు నా మనసుది అనుకుంటూ పొంగివస్తున్న కన్నీటి దారను చేతితొ తుడిచి,వాటి ఆణవాళ్ళు కుడా లేకుందే ప్రయత్నం చేసి,పార్ధు వైపు నడిచాడు,లొపలకి వెళ్ళటానికి సన్నధుదై,ఎంటి రా ఎక్కడికెళ్ళిపొయావు,నీకొసమే వెతుకుతున్నా,ఏనీవే ఆల్ ద బెస్ట్ రా.త్వరలో నిన్ను అమెరికాలో కలవాలని కొరుకుంటున్న అంటూ తన ను వాటెసుకున్నడు పార్ధు,యాంత్రికం గా తను కుడా వాటెసుకున్నడు ఆకాష్,,అరవింద్ గాడు అలకపానుపు దిగాడు రా అంటూ పక్కన నిల్చున్న అరవింద్ ను చుపించాడు,ప్రియ తన తల్లి తండ్రులకి వీడుకోలు చెప్పి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ వచ్చి పార్ధు పక్కన నిల్చుంది,ఆ కణీళ్ళు తల్లి తండ్రిని వదిలిపెట్టి అత్తవారింటికి వెళ్ళే ప్రతి ఆడపిల్ల కళ్ళళొను కదలాడే జలాప్రవాహమే,కొత్తేమి కాదు,కాని భాస్కరం గారి కళ్ళలొను,సుస్సెలమ్మ గారి కళ్ళలో కదలదే జలప్రవాహమే,విషాద వుప్పేనై ఆకాష్ ను ముంచేస్తోంది,కొడుకుని ప్రేమగా ఆలింగనం చేసుకొని,"ముసలివాడినైపొయాను రా ఇక ఎక్కువ కాలం బ్రతకను,జాగ్రత్త రా నువ్వు"అంటూ కళ్ళలో నుంచి జల జలా రాలి పడుతున్న కనీటిని ఈ సారి ఆపే ప్రయత్నమే చేయలేదు భాస్కరం గారు,తల్లి దగ్గరకు వేల్లి ఆవిడను గట్టిగా వాటేసుకున్నడు పార్ధు,"ఒరేయ్ పార్ధు,ఎప్పుడూ నా కొంగు పట్టుకొని తిరిగే నిన్ను చుసి నేను మురిసిపొతుంటే,అడ్డాలనాడు బిడ్డలు కాని గడ్డలు వచ్చక కాదు అనే మా అమ్మ మాటలను,తెలికగా కొట్టి పారెసేదాన్ని రా, ఇప్పుడు అర్దం అయ్యింది,పెద్దవళ్ళు ఎది చెప్పినా అనుభవంతో చెప్తారు అని" అంటూ అప్పటిదాకా గుంభనం గా నిల్చున్న ఆవిడ ఒక్కసారిగా బిగ్గరగా ఎడ్చెసింది,ఎడుస్తున్న తల్లి ని చుస్తూ పార్ధు,అమ్మా ఎడవకు,గడ్డాలు వచ్చాక కుడా కొంగు పట్టుకుంటే అమ్మకూచి అంటారు కదా మరి,మా మంచి అమ్మ అర్ధం చేసుకుంతుంది నన్ను,నాన్న ఉన్నరు గా అమ్మా నీకు తోడు గా అంటూ ఆవిడను ఒదార్చాడు,ఇదంతా చుస్తూ నిల్చున్న ఆకాష్ కు మదిలో తెరలు తెరలు గా వచ్చిపడుతున్న ఆలొచనలు,విపరీతమయిన కలవరం,"నాన్న నీకు తోడు అంటున్నడే కాని మీకు నేను ఉంటాను తోడు గా" అనడే వీడు,అయినా పార్ధు గాడికి ఇక్కడ ఎం తక్కువ,నేనంటే దబ్బు లేని వాడిని,ఇబ్బందులు జాస్తి గా ఉన్నవాడిని, కాని పార్ధు అలా కాదే,భాస్కర్ అంకుల్ కే ఒక పది కోట్లు అవలీల గా ఉంటాయి,ఇక పార్ధు గాడు గత ఐధెళ్ళళ్ళో విపరీతం గా ఎడ పెడ సంపాడించెసాడు,పుష్కలం గా ఉంది వాదిదగ్గర లక్ష్మి,మరి ఇంకా ఎందుకు ఈ పరుగు,కనీసం తన తల్లి తంద్రుల వార్ధక్యం,తన తంద్రి,ఎక్కువరొజులు బ్రతకను రా<br />అంటున్న మాటలు కుడా తనను కదిలించలేకపొయయా... భాస్కరం గారికి ఏమి కాని తనకె ఆ ఒక్క మాట ఇంతటి ఆలొచనను ప్రేరేపించింది మరి పార్ధు ఆయినకు కొడుకు అయ్యి ఉండి ఎందుకు ఆ మాటలకు స్పందించలేదో ఆకాష్ కు అవగతమవ్వలేదు.<br /><br />అదే తెలుసుకొవాలనిపించిది, లొపలికి వెల్లబొతున్న పార్ధు వైపు పరుగుతీసాడు,ఒరెయ్ పార్ధు ఒక చిన్న మాట రా అంటూ పక్క కు పిలిచాడు, ఎంటి రా నీ బాకీలు బహుమతుల సంగతేనా అంటూ నవ్వుతూ ఉత్సాహం గా ఉన్న పార్ధు ధొరని కి కాస్త చిరాకు పడుతూ,అది కాధు రా,ఇలా రా అంటూ పక్కకు తీసుకువెళ్ళాడు,పార్ధు నీకు వెళ్ళిపొతున్నందుకు బాధ వేయట్లెదా రా అంటు సుటిగా ప్రశ్నించాడు,పార్ధ సారధి అంత కంటే సూటిగా లేదు రా అని జవాబు ఇచ్చాదు, అదెంటి రా కనీసం మీ నాన్న గారిని అమ్మ ని చుసినప్పుడన్న నీకు బాధ అనిపించట్లెదా రా అంటూ ఆశ్చర్యం గా ప్రశ్నించాదు,"అందుకే కదా రా మా వాళ్ళ వైపన్నా చూడట్లెదు నేను" అని సమధానం చెప్పిన పార్ధు వైపు చుస్తూ ఖిన్నుడైనిల్చుండిపొయాడు ఆకాష్,పొరుగింటి పుల్లకూర రుచి అంటే ఇదే కాబొలు.....<br /><br />తన చేయి పట్టుకొని ఉపుతున్న పార్ధు పిలుపు విని ఒక్క సారి గా ఈ లొకం లొకి వచ్చిన వాడై,పార్ధుతో పాటు నడిచి వెళ్ళాడు,లొపలకి వెళ్ళిపొతున్న కొడుకుని ఆఖరిసారిగా వాటెసుకున్నారు భాస్కరం గారు,తల మీద చేయి పెట్టి జాగ్రత్త రా పార్ధు,వేళకి తిను,సంపాదనలో పడి ఆరొగ్యం పాడుచేసుకొకురా అంటూ ఎడుస్తు చెప్పారు సుసీలమ్మ గారు,ఆ కన్నీటిలో కొడుకు ఎది అడిగినా కాదనలేని నిస్సహయత....ఇరువురు తమ కొడలు ప్రియ ను కుడా అశీర్వదించి,లొపలకి వెళ్ళిపొతున్న కొడుకు కొడలను అలగే చుస్తూ నిల్చుండిపొయారు.ఎంట్రన్స్ దగ్గరకు వెళ్ళేదాకా చుస్తూ ఉండిపొయారు,పార్ధు లొపలికి వెళ్ళిపొగానే ఆకాష్ గట్టిగా నిట్టురుస్తూ పక్కకు చుసాడు.. తన పక్కనే నిలబడి ఉన్న భస్కరం గారి కళ్ళళ్ళో గిర్రున తిరిగిన కనీళ్ళు,ఆత్రం గా కొడుకు నడిచి వెళ్ళిన వైపు గా పరుగులుతీస్తున్న ఆయిన చూపులు,పక్కన సుసీలమ్మ గారు తదేకం గా ఆ ఎంట్రన్స్ వైపే చుస్తూ ఉండిపొయారు, రండి అంకుల్ వెల్దాం అన్నడు భాస్కరం గారితో ఆకాష్,<br /><br />"ఉండు బాబు పార్ధు ఇంకాసేపట్లో ఆ కనపడుతున్న కిటికీలో నుంచి వెల్తాదు,అంటూ సమాధనమిచ్చారు భాస్కరం గారు,కాని ఆ కిటికీ వైపు రావలంటే అక్కడ చాలా సేపు చెకింగ్ ఉంటుంది అది పూర్తి చేసాక కాని రావటానికి వీలుండదు అంకుల్ అన్నడు ఆకాష్,పొనీలే బాబు ఇక ఈ జీవితం లొ మళ్ళీ చుడలేను గా వాడిని,ఈ క్షణం మళ్ళీ తిరిగి రాదు గా అంటూ భస్కరం గారు పక్కనే ఉన్న సుసీలమ్మ గారి వైపు చుసారు,ఇద్దరూ ఒకరివంకఒకరు చుసుకుంటూ కళ్ళతోనే ఒకరినొకరు ఒదార్చుకుంటున్నరేమో అనిపించిది ఆకాష్ కు,ఎదో మాట్లాడాలి అని ప్రయత్నించాడు గొంతు మూగబోయింది,ఎదో అడ్డం పడింది కాబోలు ,ఆ అడ్డు పడింది పొంగి వస్తున్న దుఖం కాబోలు,దిగమింగాడు,అంకుల్ నేను అక్కడ కూర్చోని ఉంటాను మీరు పార్ధు ను చుసాక రండి అంటూ వెళ్ళిపొయాడు,మనిషి అయితే కూర్చున్నడే కాని అలొచనలు ఒక చొట నిలువనీయట్లెదు,ఆకాష్ కు తన తల్లి తండ్రులు గుర్తుకువచ్చారు,<br />ఒరేయ్ నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్ళి ఎమీ సంపాదించకర్లెదు రా,ఇంటి పట్టున ఉండి మా కళ్ళ ముందు ఉండరా,ఇప్పుడు నీ సంపాదన సరిపొతోంది కదా,మేము పొయాక నీ ఇష్టం వచ్చింది చేస్కో రా అనే తల్లి మాటలకి తను ఆవేశంతో<br />"ఆ నువ్వు నాన్నా అలా అనుకోబట్టే ఇవాళ నా బ్రతుకు ఇలా ఎడ్చింది,చాలీ చాలని సంపాదనతో,సొంత ఇల్లు లేదు,సరదాగా ఉండటానికి కావాల్సిన ఆ సదుపాయాలు సమకూర్చుకోలేకపొయాము,కనీసం ఇప్పుడన్న నన్ను వెళ్ళనీయండి,నేనన్నా వెళ్ళి సంపాదించి వచ్చే వాళ్ళకన్నా ఏమన్నా వెనకేస్తాను,నేను పడ్డ భాద వాళ్ళు పడకుండా ఉంటారు అంటున్న తన మాటలకి అడ్డు కట్ట వేస్తూ మధ్యలొ తన తంద్రి,"అబ్బో అమేరికా వెల్తే సంపాదించాలా,చేవ లేకపొతే సరి,సంపాదించటానికి ఎక్కడికో వెళ్ళకర్లేదు,ఇక్కడే ఉండి కుడా కోట్లు గడించిన వాళ్ళు చాలా మందే ఉన్నారు అందులో నువ్వు ఆరాదించే రీలయన్స్ అదినేత ధీరుభాయి అంబాని నుంచి పుల్లారెడ్డీ స్వీట్స్ వోనెర్ పుల్లారెడ్డి దాకా..<br />ఒరేయ్ సంపదించాలని ఉంటే సరిపొదు రా కష్ట పడే తత్వం కుడా ఉండాలి ఈ వయసులో, అప్పుడే ఏమన్నా సాదించగలవు,అమెరికా వెళ్ళి డాల్లర్స్లో సంపాదించి రూపాయల్లో లెక్క చుస్కొవటమనే సులభ మార్గన్ని ఆవలంభించటం గొప్ప కాదు రా,నీకున్న ఆ కాస్త బుర్ర ఎదో ఇక్కడే వాడు,తద్వార నీకు నీతో పాటు ఇక్కడ ఎంతో మందికి ఆర్ధిక ఉపాధి కల్పించు,మంచి పారిస్రామికవేత్త వి అవ్వు,అప్పుడు వచ్చిన సంపాదన ఉంటుంది చుసావు దానిని ఇవ్వు నీ ముందు తరాలకి దాని తో పాటు స్రమించే తత్వాని సాదించే తెగువ ని కుడా అలవర్చుకుంటారు నువ్వు కలలు కనే నీ ముందుతరాల వాళ్ళు,అంతే కాని ఎక్కడికో పారిపొయి అక్కడ ఊడిగం చేసి ఆర్జించిన డబ్బు ను కాదు రా నువ్వు ఇవ్వల్సింది.డబ్బు సంపదించటం కోసం అమెరికాలకి ఆస్ట్రేలియా లకి ఇంగ్లాండ్లకి వెళ్ళటం తప్పని నేను అనను రా,కాని సంపాదించే తెలివి,సాదించకలిగిన వనరులు అందుబాటులో ఉన్న వాళ్ళు కుదా అదే సులభ మార్గాన్ని అలవర్చుకొని అలా పారిపొవటం కేవలం వాళ్ళ కుటుంబాలకే కాదు రా మన దేసానికి కుడా తీరని లొటు,యువతరం ఉండాల్సింది దేశాన్ని అంటిపెట్టుకొని,పని చేయల్సింది ,పని చేయాల్సింది దేశం కొసం,ఆ పనిలో నుంచి తను లబ్ది పొందాలి,పరిస్తితులు అనుకూలించని వారిని మనం ఆపలేకపొవచ్చు కాని అంతో ఇంతో అనుకూలించకలిగిన పరిస్తితులు ఉన్న నెఏ లాంటి చవటలు కుడా ఇలా ఆలొచించిబట్టే మనదేశం... మిమ్మల్ని కన్నందుకు మాకు ఈ కడుపుకోత ,అంటూ ఆవేశం గా మట్లాడే తన తండ్రి మాటలకి ఆ సర్లే ఏం చెయ్యలన్నా ముందు పెట్టుబడి కావాలి,అది ఇవ్వగలారా మీరు అంటూ ఎదురుప్రశ్నించిన తన అమాయకత్వం జ్ణప్తికివచ్చాయి ఆకాష్ కు" ఎదో నిర్నయించుకున్నవాడిలాగ లేచి నిల్చున్నాడు,చుట్టు పక్కలంతా కలియ చుసాడు అరవింద్ కోసం, దిగలుగా ఒక పక్కన కూర్చోని ఉన్న అరవింద్ ని చుస్తూ,ఒరెయ్ అరవిందం ఇటు రా అంటూ ఆనందం గా అరవింద్ దగ్గరకు పరిగెత్తడు,ఆకాష్ ని చుస్తునే,అరవిందం అనద్దని నీకు లక్షల సార్లు చేప్పాను అంటూ పొట్లాటకు దిగాడు అరవింద్,సర్లే రా అరవిందం రేపటి నుంచి పిలవనులే కాని నీకో మాట చెప్తాను వినరా అన్నడు ఆకాష్,తన మాటను లెక్కచేయని ఆకాష్ వైపు చుస్తూ ఆ చెప్పరా ఆకాశం ఎం చెప్తావో అన్నాడు అరవింద్,ఇద్దరూ ఒకరి వంక ఒకరు చూస్కొని ఒక్కసారి గా బిగ్గర గా నవ్వుకున్నారు,ఆ నవ్వుల పువ్వుల నడుమ అరవింద్ తో ఆకాష్,ఒరేయ్ అరవింద్ ఐ ఆం సొ సరీ రా ..నిన్ను నీ భావాలను ఎగతాలి చేసి ఆటపట్టించినందుకు,ఈ తప్పు కు ప్రాయొశ్చితం గా నీకు రేపు నేను పేద్ద పార్టీ ఇస్తాను సరే నా అంటూ ప్రేమ గా అరవింద్ భుజం మీద చేయి వేసాడు,ఆకాష్ మాటలకి కాసింత నిర్లక్ష్యం గా,పార్టీ ఆ, రేపా.....,ఎంటి సార్ మర్చిపొయినట్టు ఉన్నారు రేపు మనం చెన్నై వెళ్ళలి నీ వీశా అదే పర్మనెంట్ వీశా స్టాంపింగ్ కోసం,అంటూ వ్యంగ్యం గా సాగతీసాడు. ఆరవింద్ మాటలకి నవ్వుతూ, ఒహ్ నీకు చెప్పటం మరచిపొయానురా నేను రేపు చెన్నై వెళ్ళట్లెదు అన్నాడు ఆకాష్.ఆకాష్ మాటలకు ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడి చుసాడు అరవింద్,అదేంటి రా ఎందుకు వెళ్ళట్లెదు,మరి నీ హ్ చ్1 వీశా సంగతేంటి,పొస్ట్ పోన్ ఏమన్నా చేయించుకున్నావ అంటూ ప్రశ్నించాడు అరవింద్.లేదు రా ఇక నాకు హ్ చ్1 వీశాతో పనే లేదు అంటున్న ఆకాష్ తో అరవింద్,అంటే నువ్విక అమెరికా వెళ్ళవా,నీ కల, నీ జీవిత ధ్యేయం అదేకదరా అంటూ అమయకంగా ప్రశ్నించాడు,వెల్తాను రా కాని శాశ్వతం గా ఉండటానికి కాదు నా యెదుగుదలకు కావాల్సిన పెట్టుబడి సంపాదించటానికి అన్నాడు ఆకాష్ ధీరత్వం తొనికిసలాడుతున్న గొంతుతో.అంతలోనే తమ వైపు వస్తున్న పార్ధు తల్లి తండ్రులని చూసి లేచి నిల్చున్నారు ఇద్దరూ,ఉండండి అంకుల్ కార్ తీసుకువస్తా అంటూ హడావిడి గా పరిగెత్తాడు అరవింద్.శోకాతప్త హృదయాలతో భారం గా అడుగులు వేస్తూ నడుస్తున్న ఆ దంపతుల్ని చూస్తుంటే ఆకాష్ కు ఇందాక తనకు అర్ధం కాకుండా మిగిలిపొయిన ఒక విషయం అర్ధం అయ్యింది,ధర్మజ తల్లి లోని కన్నీటికన్నా,భాధకన్నా ఈ దంపతుల కళ్ళలో కదలాడే భాధకు ఎందుకు అంత తీవ్రత ఉందో,ధర్మజ సంవత్సరం లొ తిరిగి వస్తాడన్న ఆశ ఆవిడ కళ్ళలో కన్నీరుని,గుండెల్లో భాదని కాస్త తగ్గించింది,ఎప్పటికీ ఇక తిరిగి రాను,కావలంటే మీరే వచ్చి అక్కడే సెటిల్ అవ్వండి నాన్న అంటూ.. ఉన్న దేశాన్ని వదిలిఎక్కడికీ వెళ్ళలేనితన తండ్రి నయిజాన్ని లెక్కపెట్టక,ప్రశ్నించే పార్దు వల్ల వాళ్ళకి శాశ్వతం గా కలిగిన పుత్రశొకం,కొడుకు ఉన్నా లేని వాళ్ళు అయిపొయిన వయినం,ఓంటరి అయిపొఇన ఆ దంపతుల తీరు,వారి ఆ తీవ్రమయిన భాధ కి కారణం. అవగతం అవ్వగానే చెప్పనలవి కాని బాధ పొంగివస్తున్నా,తన తల్లి తండ్రులకి ఆ గతి పట్టబోదని గుర్తువచ్చినప్పుడు ఒకింత ఆనందం ఆకాష్ కళ్ళళ్ళో.కార్ ఎక్కి కుర్చోని జేబులు వెతుకోనారభించాడు ఆకాష్,చేతికి తగిలిన ధర్మజ విసిటింగ్ కార్డ్ బైటకు తీసాడు,మనసు మర్చుకుంటే నాకు ఫొనె చేయర అన్న ధర్మజ మాటలు గుర్తుకువచ్చి ఒక్కసారి గట్టి గా ఊపిరిపీల్చుకున్నడు,గుండెలనిండా నిండిపొయిన ఆత్మవిస్వాసం,అనిర్వచనీయమయిన ఆనందంతో తను కూర్చుంది కార్లో కాదు చంద్రమండలం మీద అనట్టు గా కిటికీలో నుంచి బైతకు చుస్తూ ఉండిపొయాడు ఆకాష్, సార్దక నామధేయుడు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-6356552983508297761?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-21041902209791671882007-04-02T01:54:00.001-07:002007-05-07T04:54:02.978-07:00<span style="font-family:arial;">అమ్మా నాన్నా జానకి అందరూ రండి త్వరగా త్వరగా అంటూ పరిగెత్తుకుంటూ లొపలకి వచ్చి నట్టింట్లో నిలబడి చేతిలో ఉన్న పుస్తకం వైపే చూస్తూ ఆనంద తాండవం చేస్తున్నాడు విజయ్ శేఖర్,పూజాగ్రుహమునందు భగవంతుడి ముందు కైమోడ్చి నిల్చొని మంత్రపుష్పం చదువుతూ ఉన్న విజయ్ తల్లి సుమతి,కొడుకు గొంతు విని పరుగులాంటి నడకతో బైటకి వచ్చారు,లొపల ముల్లపూడి వెంకట రమణ గారు రాసిన భాగవత కధలు చదువుతూ కూర్చున్న రామక్రిష్ణ గారు కొడుకు పొలికేక విన్నా,ఆ భాగవత కధామృతాన్ని ఆస్వాదిస్తూ మధ్యలో లేవటానికి మనస్కరించక లొపలే కుర్చుండిపొయారు.తన పిలుపు విని వచ్చిన తల్లిని చెల్లిని చూస్తూ నాన్న ఏరి,త్వరగా రమ్మను అమ్మా అంటూ తల్లిని తొందరపెట్టసాగాడు .తన అనందాన్ని తన వాళ్ళతో పంచుకొవాలన్న తపన అంతటిని దాచుకోలేకున్నాడు విజయ్. అదే పనిగా నాన్నా నాన్నా అంటూ పిలుస్తున్న కొడుకు పిలుపులకి ఇక తప్పేలా లేదు,ఒక సారి పొయి వస్తేగాని వీడి గొల ఆగదు అనుకుంటూ మెల్లగా పడకుర్చీలో నుంచి లేచి బైటకు వచ్చారు రామక్రిష్ణ గారు. విజయ్ వంక చూస్తూ.. "ఆ ఏరా బడుద్ధాయి,ఎంటి ఆ హడావిడి అంటూ ప్రశ్నించారు" తండ్రి మాటలకి ఒకింత గర్వం,ఒకింత అనందం ఒకింత అశ్చెర్యం కలగలిపిన చూపుతో తండ్రి వంక చూస్తూ,అతని చేతిలో ఆ నాడే మర్కెట్లోకి వచ్చిన మాసపత్రికను పెట్టాడు,కొడుకు వాలకం అర్ధం కాక,కాస్త సందేహం గా ఆ పత్రికను తిరగేసారు రామక్రిష్ణ గారు,లోపల తాటికాయంతటి అక్షరాలతో ప్రచురితమైన వార్తను చూపిస్థూ,బిగ్గరగా చడవండి నాన్న గారు అన్నాడు విజయ్,కళ్ళజొడు సరిచేసుకుంటూ చదివారు రమక్రిష్ణ గారు,"ఉగాది కధల పోటీలలోమొదటి బహుమతి సంపాదించుకున్న కధ "గంగా ప్రవాహం" రచయిత శ్రీ విజయ్ శేఖర్ గారికి మా స్పూర్తి మాసపత్రిక వారి హార్ధిక శుభాకంక్షలు.కొడుకు వ్రుద్ధిలోకివస్థున్నాడనటానికి ఇది సంకేతం అని తెలిసినా పొగిడి పాడుచేయబుద్ధేయక మిన్నుకుండిపొయారు రామక్రిష్ణ గారు,కాని సుమతిది తల్లి మనసుగా వెంటనే లొపలకి పరుగెత్తుకెళ్ళి పంచదార తెచ్చి కొడుకు నోటిలొ పొస్తూ,నా తండ్రే నా నాయనే,నేను చెప్పలేదుటండి వీడెప్పుడో పెద్ద రచయత అయిపొతాడని అంటూ కొడుకుని చుస్తూ మురిసిపొయింది.ఏదో అలోచిస్తూ నిల్చున్న విజయ్ చెల్లెలు జానకి,అన్నయ్య వంక చూస్తూ,అన్నయ్యా ఐతే వాళ్ళు ముందుగా ప్రచురించిన దాని ప్రకారం ఈ కధల పొటిలో గెలుపొందిన వారికి ప్రముఖ రచయత వేదాంతం పద్మనాభ శాస్త్రి గారితో రెండు రొజులు గడిపే అవకాడం ఇస్తారు కదా అంటూ అడిగింది."ఔను అందుకేగా మరి నా ఈ సంబరం,లేకపొతే ఇంతకముందేన్నడూ నా కధలకు బహుమతి రాలేదా,లేక పత్రికల్లో ప్రచురితమవ్వలేదా" అంటూ జానకి తల మీద మొట్టికాయ వేస్తూ,లోపలకి వెళ్ళిపోతున్న తన తండ్రిని అనుసరించాడు విజయ్.మళ్ళీ యధాతధం గా పడకుర్చీలో పడుకొని భాగవత కధలు చదవటంలో నిమగ్నమయ్యె ప్రయత్నం చెయ్యసాగారు రామక్రిష్ణ గారు,తన పక్కనే కూర్చున్న కొడుకు వాలకం ఒక కంట కనిపెడుతునే ఉన్న ఆయినకు విజయ్ ఆంతర్యం అర్ధమౌతూనే ఉంది,ఇప్పుడు వాడు ఆ రచయిత తో పాటురెండు రొజులు గడపాలి అది కూడా అతని ఇంటికి వెళ్ళి,దానికి తన అనుమతి కావాలి,అడాగాలని ఉన్నా తను వద్దని అంటానేమో అనే సందేహం అడుగనీయకుండా అడ్డుపడుతోంది,ఇరవయ్ మూడేళ్ళనుంచి చూస్థునాడు తన కొడుకుని ఆ మాత్రం అర్ధంచేసుకోలేరా..... వేలుపట్టి నడిపించిన రొజుల్లో ఊతమయి,ఆటలడే వయసులో బొమ్మ అయ్యి,స్నేహితులే లోకం అయ్యే సమయంలో తాను కుడా ఒక స్నేహితుడయ్యి కొడుకు ఎదుగుదలలో ప్రతి క్షణం ప్రతి నిముషం వెన్నంటి ఉన్నారు రామక్రిష్ణ గారు. అభ్యుధయ భావలు గల మనిషి,కొడుకు చెప్పే ప్రతి మాటను పూర్తిగా వినటం,వాడు చేస్తా అన్న ఏ పనిని ఆపకపొవటం అలవర్చుకున్నరు, ఎందుకంటే మంచేదో చెడెదో గుర్తించకలిగిన శక్తిని ఉగ్గుపాలతో అలవర్చారు ఆయిన.తెలుగు పండితుడు అయిన రామక్రిష్ణ గారు వ్రుత్తిరిత్యా బ్యాంక్ ఉద్యోగి అయినా,ప్రవ్రుత్తి రిత్యా రచయత మంచి సాహితీవేత్త,పండిత పుత్ర పరమ సుంట అనే ఆర్యొక్తినీ తిరగరాసే ప్రయ్త్నమేమన్నా చేయాలి అని ఆయిన ఎప్పుడూ అనుకునేవారు ,తన కొడుకు చందమామ పుస్తకాలు వీడికి మంచి సాహిత్యాభిరుచిని పెంచాలి అనుకునే వారు,కాని ఒకళ్ళు పెంచితే పెరిగేదా అభిరుచి,అది అంతర్గతం గా జనించి నవనాడుల్లోను నిలిచిపొవల్సినదే.కాగల కార్యం గంధర్వులే చేస్తారు అన్నట్టు,తన అలోచనలను ఊహలను నిజం చెస్తూ,సహజ సాహిత్యాభిలషతో పెరిగాడు విజయ్,పుస్తకం చుసినప్పుడు అతని కళ్ళళో కదలాడే ఆనందం,దానిని త్వరగా చదివెయ్యలనే అతని తపన చిన్నప్పటి నుంచి గమనిస్తూనే ఉన్నారు రమక్రిష్ణ గారు,నెలారంభమలో జీతం వచ్చిన వెంటనే బజారుకు తన ఇద్దరు పిల్లలను వెంటపెట్టుకెళ్ళెవాళ్ళు ఆయిన,మీకేం కావలో కొనుకొండర్రా,కాని చెరి పది రూపాయలు మాత్రమే అనేవారు,జానకి వెంటనె జడపిన్నీసులు,రంగు రిబ్బన్లు,ఇంకా బొల్దన్ని చాక్లెట్లు,బొమ్మల చిట్టా చెప్పేసెది ఆపకుండా,కాని విజయ్... నాన్న గారు నాకు చందమామ పుస్తకం కావాలి అని అడిగేవాడు,మూడు రూపాయలే రా అది,మిగిలిన యేడు రూపాయలకి ఇంకేమన్న కొనుక్కొ రా అని కొడుకుతో అంటూనే లొలొపల,వీడు మరొక పుస్తకమేమన్నా అడిగితే బాగుండును అని అనుకునేవారు,తన తండ్రి ఆంతర్యం అవగతమయ్యో,లేక తండ్రి రక్తంలో నుంచి ప్రవహించి తనలోకి ప్రవేశించిన ఆ సాహిత్యభిరుచో ,ఈ రెంటిలో దేని ప్రొద్భలమో తెలియదు కాని,వెంటనే ఆ యేడు రూపాయలకి ఇంకేదన్న పుస్తకం కొనండి నాన్నగారు,సిందుబాద్ యాత్రలో లేక ట్వింకిలో అంటూ తండ్రి వైపు ఆత్రం గా చూసేవాడు. విజయ్ చిన్నతనంలో అతను ఏమి పుస్తకం చదవాలో రామక్రిష్ణ గారె నిర్ణయించి ఇచ్చేవారు ,కాని వయసు పెరుగుతున్న కొద్దీ,మెల్లగా గ్రంధాలయలకి అలవాటు పడ్డడు విజయ్, గుంటూర్లో ఉన్న దాదాపు అన్ని గ్రంధలయాల ద్వారముఖాలు తనని గుర్థుపట్టెస్తాయి,అడపదడప కధలు రాసి పత్రికలకి పంపేవాడు,కవితలు కూడా రాసేవాడు,వక్తత్వ,వ్యాసరచన పోటిలలో పాల్గొనేవాడు,ఎక్కడికి వెళ్ళినా విజయం అతనిదే,సార్ధక నామదెయుడు కదా మరి,ఒక మారు షీల్ద్లు బహుకరిస్తే మరొకమారు పైకమే ఇచ్చేవారు బహుమానం గా,ఇక ఆ పైకం పట్టుకొని "విశాలంద్ర బుక్ హౌసె" కి పరుగుతీసెవాడు,మంచి తెలుగు పుస్తకానికి మేలైన భండాగారం ఈ విశాలంద్ర అంటూ ఉంటాడు ఎప్పుడూ</span><br /><span style="font-family:arial;"></span>అలా అలా మొత్తానికి ఎన్నో పుస్తకాలను సంపాదించాడు.వయసుతో పాటు అతని గ్రంధాలయం కూడా దినదినాభివ్రుద్ధి చెందుతూ వచ్చింది,తన ప్రతి పుట్టినరొజుకి వయసు లెక్కించింకపొయిన,బారులు తీరిన తన పుస్తకసంపదను మాత్రం తప్పక లెక్కవేసుకునేవాడు,ఒకొక్క నాడు అయితే ఆ పుస్తకాల అర ముందు అలానే నిల్చొన్ని గంటలతరబడి అలానే వాటి వైపే చుస్తూ ,తను ఎంతటి కోటీస్వరుడినో అనుకొని మురిసిపొయేవాడు,పుస్తకాన్ని తాకి చూసి ఆనందించేవాడు,ఇంకా పట్టలేని పారవస్యం పెల్లుబికినపుడు,తన చెల్లెలు జానకిని కూడా లాకొచ్చి తన పుస్తకాలను చూపిస్తూ,చూడు జానకి ఎంత బాగుందో నా పుస్తకల అర ,అలా ఒకదానిపక్కన ఒకటి బారులు తీరి,ఆకరలు వారి గా,ఎత్తుల వారి గా నిల్చొని ఉంటె ఎంత ముచ్చట గా ఉందో,ఇంతకుమించిన ఆనందం ఎముంటుంది గనుక అంటూ పుస్తకమంటేనే పారిపొయే జానకిని బలవనతంగా కూర్చోబెట్టి తనకు నచ్చిన పుస్తకాలనుంచి తను బాగా మెచ్చిన కొన్ని పదాలను,చిన్నపాటి కధలను చదివి వినిపించెవాడు,చివరకి జానకికి సొష వచ్చి పడిపొవలసిండే కాని తను<br /><span style="font-family:arial;">మాత్రం ఆపేవాడు కాదు.తను ఎంతగానో అభిమానించే వేదాంతం పద్మనాభసాస్తృయ్ గారి రచనలకు మాత్రం తన గ్రందాలయంలో ప్రతెయేకించి ఒక అరను ఎర్పరిచాడు,అన్నయ్యా ఎండుకు అల ఆ పుస్తకాలు మాత్రం విడిగా పైన పెడతావు,వాటిని కూడా వీటితో కలపవచ్చు కదా అని అడిగే జానకికి,లేదమ్మా ఈ పుస్తకాలు నా అభిమాన రచయిత పద్మనాభం గారు రాసినవి,ఆయిన నా ద్రుష్తిలో దేవుడు,దేవుడి స్థానం ఎప్పుడూ ప్రథ్యేకమే మరి,కొందరు భక్థిరసం బాగా పలికించగలరు,కొందరు శ్రుంగారరసాన్ని అద్భుతంగా చూపించగలరు,మరికొండరు హాస్యాన్ని బహు చక్కగ పండిచగలరు,ఇంకొందరు కవితలను వేరొకరు రాజకీయాలను,ఇలా ఒక్కొక్కరు ఒకొక్క దాని గురించి రాయటంలో ఆరితేరిన వారు,కాని నేను ఇప్పుడు చెప్పిన ఈ రసాలన్నిటిని అవలీలగా అలవోకగా రచించగలిగిన ఒకేఒక్క మనిషి మా పద్మనాభం గారు,ఆయిన నిజం గా సాహితీదైవం నాకు,ఆయిన సాహితీ మేదోసంపత్థి కి ఎంతటి వారలయినా పాదక్రాంతులవ్వవలసిందే అంటూ చెప్పుకోచ్చేవాడు. పద్మనాభం గారికి సంబందించిన సమాచారాన్ని అంథటిని సేకరించి భద్రపరచుకునేవాడు,తన మదిలోను,గదిలోను.ఆయిన ఎక్కడన్నా ఉపన్యిస్థున్నారు అని వింటే చాలు ఇక పరుగుతీసేవాడు,అంతటి వీరాభిమాని,ఆయిన సాహితీప్రస్థానాన్ని అలగే ఎప్పటికీ సాగించాలని అనుకునే సాహిత్య పిపాసి విజయ్. ఇప్పుడు ఇన్నాళ్ళకి తన దేవుడితో ప్రత్యక్షంగా రేండు రోజులు గడిపే అవకాసం వచ్చింది,ఇక ఇంతకు మించి ఏది కావలనుకోలేదు విజయ్,అతని జీవితంలో అదే తనకున్న ఒక్కగానొక్క కోరిక,దేవుడే దిగి వచ్చి వరమిచ్చినట్టుగా ఉండి విజయ్ కు,కాని తండ్రి ఒప్పుకొవాలిగా,వయసు తనలో ఎంతో మార్పును తెచ్చినా,తండ్రి అనుమతి లేకుండా ఏది చెయ్యని అలవాటు మాత్రం అలానే ఉండి పొయింది విజయ్ కు.తన మాట తంద్రి ఏ నాడు కాదు అనరని తనకు తెలిసినా..ఎక్కడో ఏ మూలో చిన్న సందేహం,చట్టుకున వద్దులే రా అన్నరంటే...అమ్మో ఆ ఊహే బరించలేకున్నాడు,ఏం చెయ్యలో ఎలా అడగాలో బొదపడక,అలాగే తంద్రి పక్కన కూర్చొని ఏదో పుస్తకం తిరగేస్థుందిపొయాడు,కొడుకు వాలకం చూస్తే మనసులో ఉన్నది అడిగేలా లేడు అనుకొని రామక్రిష్ణ గారె ముందడుగు వేసి,"అ రా ఎప్పుడు వేళ్తున్నావ్ మరి పద్మనాభం గారి దగ్గరకి అంటూ ప్రశ్నించారు"ఆ ప్రశ్నలో దాగున్న అనుమతిని గ్రహించిన విజయ్ కు ఆనందంతో కళ్ళు విప్పారాయి.వెంటనే లేచి నిల్చున్నవాడయ్ తంద్రితో,రేపే రమ్మన్నారు నాన్న గారు,రేపు పొద్దున నుంచి యెల్లుండి రాత్రి దాకా అంటే పూర్తి గా రెండు రోజులు ఆయిన దగ్గర ఉండే అవకాశం నాన్నగారు అంటూ ఆపకుండా చెప్పుక్కొచ్చడు.విజయ్ లోని పారవశ్యం గమినించి లొలొపలే నవ్వుకున్నారు రామక్రిష్ణ గారు,విజయ్ లో ఆయినకు తన యవ్వనం అగుపించింది,యవ్వనంలో ఉండాగా తను ప్రవర్తించిన తీరే ఇప్పుడు విజయ్ లొనూ.... *********************************************************************************************************</span><br /><span style="font-family:arial;">బంజారా హిల్ల్స్,హైదరాబాద్ లోని ప్రముఖులందరూ ఉండే ప్రదేశం అది,అక్కడి ఇళ్ళన్ని చూసుకుంటూ నడుస్తున్నాడు విజయ్,పద్మనాభం గారి ఇంటి ముందు ఆగాడు,లొపలకి అడుగుపెట్టడానికి ఎక్కడో చిన్న సందేహం,అలొచిస్తూ ఉండగా,ఎవరూ కావలి సాబ్ అంటూ పిలిచాడు గుర్ఖా,అతనికి వివరాలు చెప్పాడు విజయ్,లోపలకి పంపారు విజయ్ ని,లొపలకి అడుగిడి,ఇంటి లోపలకి నడిచాడు,బైట పెద్ద లాన్,మంచి ఆహ్లదకరమైన వాతావరణం,ఆ ఆహ్లాదం చుట్టురా ఉన్న ప్రకృతిదో లేక తనను చుట్టిన భావోద్వేగానిదో అర్దం కాలేదు విజయ్ కు.ముండు గది లొనే కుర్చిలో కూర్చోని కాఫీ తాగుతూ పేపర్ చూస్తున్నారు పద్మనాభం గారు.విజయ్ నమస్కారం అండి అన్నాడు,వేంటనే పేపర్లో నుంచి తల బైటకు పెట్టారు పద్మనాభం గారు,విజయ్ ని చూస్తూనే "ఆ రావయ్య రా,విజయ్ శేఖర్,"సాహితీ మేరుపర్వతం పద్మనాభం" అంటూ నన్ను పత్రికల్లో ఎడ పెడ పొగిడేసే పిల్లడివేనా నువ్వు" అంటూ తన ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీని చూపించారు కుర్చొమనట్టు గా,పద్మనాభం గారి ముండు కూర్చునే అర్హత తనకి ఉందో లెదో అని సందేహిస్తు,"పర్లేదు లేండి అంటూ ఆయిన అహ్వనాన్ని సున్నితం గా తిరస్కరించాడు","ఎంటయ్యా రెండు రోజులు ఇలా నా ముందు నిల్చోనే ఉంటావా కూర్చో కుర్చొ అంటూ కుర్చి విజయ్ వైపు కు లాగారు" ఇక తప్పక బిడియపడుతూనే కుర్చున్నాడు విజయ్."ఆ విజయ్ శేఖర్,నా దినచర్య ను దగ్గరగా చూడాలని ఉండి అని విన్నవించుకున్నవట గా స్పూర్తి పత్రికి ఎడిటర్ గారి ముందు,కావున నీ కొరిక ప్రకారమే,ఇప్పుడు మన కార్యక్రమం ఎంటయ్యా అంటే,నాకు కొంతమంది తో మీటింగ్స్ ఉన్నాయి ఇవాళ,వాటన్నిటికి నిన్ను తీసుకువేళ్తాను,నువ్వు ఈ రెండు రోజులు నాతొనే ఉంటావు,సరే నా మరి" అని అడిగారు.అలాగే అండి తప్పకుండా వెళ్డాం అన్నడు విజయ్.సరే మరి నువ్వు కూర్చో నేను పదినిమిషళ్ళో వస్తాను బయలుదేరుదం అని లోపలికి వేళ్ళరు,చుట్టురా కలియచూసాడు విజయ్, ఎదురుగా షెల్ఫ్లో చొటు సరిపొకపొఇనా ఒకడానిపక్కన ఒకటి ఇరుక్కొని మరీ,పద్మనభం గారి సాహితీ మేదోసంపత్తి కి మేము నిదర్శనం అని చెప్తునట్టు గా ఉన్నాయి,ఆఇనకు వివిధ సందర్బాలలో వచ్చిన షైల్ద్లు,అవార్డ్లు." లేచి షెల్ఫ్ వైపు నడిచాడు విజయ్,వాటినే చూస్తూ ప్రతి షైల్ద్ మీద రాసి ఉన్న బిరుదులని చదువుతున్నాడు,ఇంతలోనే లొపలనుంచి పెద్ద సబ్దం,ఎవరో ఎవర్నో కొడుతున్న దాఖల,వెంటనే పద్మనాభం గారి గొంతు వినపడింది,"ఎన్ని సార్లు చెప్పాలే నీకు,నీకు మాటలతో చేప్తే సరిపోదే,దేబ్బ పడాల్సిందే,ఎన్ని సార్లు చెప్పను బట్టలు తీయగానే బీర్వా తలుపు వేయ్యమని,నీకు ఇలా చేప్తే కాదే ఉండు అంటూ దేనితోనో ఎవరినొ బాగ కొడుతున్న సబ్దం,హతాసుదైపొయాడు విజయ్,ఈ సారి నుంచి వేస్తాను అండి ఈ ఒక్కసారికి వదిలేయండి అంటూ వినిపించింది ఒక ఆడ గొంతుక,ఆ ఆర్తనదాలు పదినిమిషాల పాతు అలానే సాగాయి. నిల్చున్నవాడు నిల్చునట్టే ఉండిపొయాడు విజయ్,ఏం జరిగిందో,అసలిప్పుడు జరిగింధి నిజమో లేక కలయో అర్ధంకకున్నధి,నేల వైపు చూస్తూ ముడిపడిన బ్రుకుటితో ఆలొచిస్తూ ఉండిపొయాడు విజయ్,"ఎమయ్యా బైల్దేరుదామ" అంటున్న పద్మనాభం గారి మాటలు విని ఈ లొకం లోకి వచ్చినవాడయ్,సరె నండి అంటూ ఆయినను అనుసరించాడు. కార్లో పద్మనాభం గారి పక్కన కుర్చున్నాడు,కార్ బయలుదేరింది,కార్తో పాటు విజయ్ అలొచనాప్రయానం కూడా.పద్మనాభం గారు భార్యను కొట్టారు అన్న విషయం విజయ్ జీర్నించుకోలేకున్నాడు,స్త్రీ స్వాతంత్రం పేర ఆయిన రాసిన "ఓ స్త్రీ మేలుకో","సంపుర్న స్త్రీత్వం" లాంటి పుస్తకల్లోని మాటలు గ్ణప్తికి వచ్చాయి, "ఓ స్త్రీ దేని కోసం నీ వెతుకులాట, స్వేచ్చ కొసమా ప్రేమ కొసమా, మాట కొసమా,మనిషి కోసమా, ఇచ్చే దానవు నీవు, చేప్పే దానవు నీవు, నేర్పే దానవు నీవు,చేసే దానవు నీవు, ఆ నీవు, అల్పురాలివా????? ఆ అల్పత్వం నీదా??? లేక నిన్ను అబల అనే మాదా???" ఇది రాసింది ఈ మనిషేనా అని ఆస్చర్యచకితుడైపొయాడు విజయ్.కార్ ఆగింది,ఒక పేద్ద భవంతి ముండు,అది ప్రముఖ నిర్మాత దర్శకుడు అయిన జంపర్ల నరసిమ్హం గారి స్టుడిఓ,దిగి మెల్లగా పద్మనాభం గార్ని అనుసరించాడు విజయ్.లోపలకి వెళ్ళగానే నరసిమ్హం గారు పద్మనాభం గార్ని ఎదురు వచ్చి వాటేసుకొని మరీ లొపలకి తోడ్కొని పొయారు,ఎదో సినిమా కి పద్మనాభం గారు కధ రాస్తునట్టు ఉన్నారు,దాని గురించి ఎవో చర్చలు సాగయి కాసేపు,అన్నిటిని వింటూ పక్కనే కూర్చున్నాడు విజయ్,కధ చాలా బాగుంది ఎప్పటిలాగే నచ్చింది,కాని ఎక్కడో ఎదో వెలితి,ఈ కధ బాగుంది అని మనస్పూర్తి గా అంగీకరించలేకపొతున్నాడు తను. వాళ్ళ చర్చలు ముగిసాయి అప్పటికే సమయం రెండు కావస్తొంది,భొజనానికి లేచారు అందరు,షద్రసోపెతమయిన భొజనం ముగించి,మళ్ళీ చర్చలో పడ్డారు,ఈ సారి చర్చ కధ గురించి కాదు,ఆ సినిమాలో పని చేయబొతున్న కొత్త హీరోఇనె గురించి,ఆ అమ్మైకి ఈ డయ్రచ్టొర్ గారే మొదటి సారిగా అవకాసం ఇస్తున్నారు,"నరసిమ్హం గారు,మరి మీరే చూడాలి,మమ్మల్ని కూడా ఒక కంట కనిపెట్టాలి,ఎంత సేపు చిన్ని నా పొట్టకి శ్రీరామరక్ష అనుకుంటే ఎలా అండి,మేము కూడ యవ్వనం లొనే ఉన్నామండొయ్"అంటున్న పద్మనాభం గారి మాటలు విని ఆస్చేర్యపడిపొయాడు ,పద్మనాభం గారి మాటల్లొని ఆంతర్యం అవగతమయ్యింది విజయ్ కు,అలోచనలో పడ్డాడు,పద్మనాభం గారి వయసు సుమారు అరవయ్,ఆ హీరోఇన్ వయసు,వీళ్ళ మాటలప్రకారం చూస్తే ఇరవయ్యి, హు!!!!ఇది నిజమా లేక కలా,ఎమీ అర్దం కావట్లెదు విజయ్ కు,"ఏమయ్య బయలుదేరుదామా మరి అంటున్న పద్మనాభం గారి మాటలు వినపడి ఈ లొకం లొకి వచ్చాడు విజయ్."ఇప్పుడు మన ఆఫీచె కి వెల్దాం పద,అక్కడ ఒక కొత్త సినిమా కి కధ తయారు చేసే ప్రయత్నం లో ఉన్నామయ్య అంటూ చెప్పుకొచ్చారు పద్మనాభం గారు. కార్ బయలుదేరింది,పద్మనభం గారి ఆఫిచె ముందు ఆగింది,ఇద్దరు లోపలికి నడిచారు,పద్మనాభం గారికి ఎదురు వస్తూ "సార్ మీరు చెప్పినట్టు గా స్చ్రిప్ట్ రేడీ చేసాము సార్,ఇక మీరొచ్చి చుడటమే తరువాయి" అంటూ చెప్పసాగాడు ఒక వయిక్తి. సెకరేట్ర్య్ నువ్వు ఘటికుడివయ్యా,నిన్న చెప్పాను ఇవాళ్టికల్లా పని పూర్తి చేసేసావు అంటూ అతని బుజం మీద చెయ్యి వేస్తూ అభినందించారు పద్మనాభం గారు.రండి సార్ రండి కూర్చొండి,ఇదిగో నండి అంటూ పద్మనాభం గారి చేతిలో సుమారు పది కాగితాలను పేట్టాడు పద్మనాభం గారి సెకరేత్ర్య్.ఆ కాగితాలను కాసేపు తిరిగేసారు పద్మనాభం గారు,కాగితాలను పక్కన పెడుతూ,బావుండయ్యా, మొత్తానికి ఈ ఇంగ్లీష్ వాళ్ళు అసాద్యుల్లయ్యో,స్రుజనాత్మకత కాస్త ఎక్కువే వేధవలకి అంటూ సిగరేట్టు వేలిగించారు,అసలేం జరుగుతోందో భొదపడట్లెదు విజయ్ కు.సరేనయ్యా మరి రెండు రొజుల్లో స్చ్రిప్ట్ రేడ్య్ ఐపొతుందని ఆ డయ్రెచ్టొర్ కి కబురు పంపు,ఇదిగో ఆ చేత్తోనే తయ్లం కుడా పంపమన్నని చెప్పు,ఎంటి అర్దం అయ్యిండా అంటూ తన సెచ్రతర్య్ వైపు చుస్తూ బైటకు నడిచాడు,ఆఇననే అనుసరిస్తూ వెనకాల విజయ్ కుడా. ఇంటి దారి పట్టారు ఇక,ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ దగ్గర అగింది కార్,ఒక మూల కూర్చొని అడ్డుకుంటూ కనపడ్డాడు ఒక నిర్బాగ్యుడు.అతనిని చూపిస్తూ పద్మనాభం గారు విజయ్ తో "ఆ అడుక్కునే అబ్బాఇ ని పిలవవయ్యా,వాడికి ఈ రెండు రూపాయలు ఇస్తే పుణ్యం పురుషార్దం రేండునూ" అన్నారు.విజయ్ పిలిచాడు,పద్మనాభం గారి రెండు రూపాయలు ఇచ్చి పంపారు.ఇంతలోనే అయిన సెల్ ఫోనె ఆపకుండా మోగటం మొదలుపెట్టింది,దానిని చేతిలోకి తీసుకొని మాట్లాడటం మొదలుపెట్టరు,"ఆ వాడి స్రర్దం,వాడికి అంత సఋఅలం గా రాయటమే వస్థే ఇంక కావలసింది ఎమి ఉండిలే,అయ్నా వాడు ఆ రొటరీ క్లబ్ వాళ్ళతో కుమ్ముక్కయాడు అండుకే ఈ ప్రైజ్ లేకపోతే "సాహితీ సారంగధర" బిరుదు అందుకొవాటానికి మన తెలుగు సాహితీ లోకంలో ఉద్దండ పిండాలు లేరుటండీ, అయినా వాడి కర్మాన వాడు పొతాడు,మనకు అభిమాన సంపద జాస్తిగా ఉంది,వాడి దగ్గర ఎమి ఉంది ఈ బొడి బిరుదులు తప్ప,ఆ ఆ చదివాను లేండి,"శరత్ ౠతువు" నవలే గా,విన్నాను లెండి ఆ నవలకే వచ్చింది ఈ బిరుదు అని,మనలో మన మాట నేను చదివాను అండి ఆ పుస్తకం,అది జేంస్ బయ్యేర్ రాసిన "సీ మీ యాస్ ఇ యాం" నవల్ లో నుంచి పూర్తిగా కాపీ లెండి,మీరు ఇవాళ ఇంటికి రండి మనం తీరికగా మాట్లాడుకొవచ్చు,సరే సరే,అలాగే,ఎదురు చూస్తు ఉంటా,ఉంటా మరి" అంటూ ఫోన్ పెట్టేసారు, ఎండుకో విజయ్ కు చాలా కష్తం గా,ఇబ్బంది గా ఉంది,ఇక ఉండబట్టలేక పద్మనాభం గారి వంక చూస్తూ "కొంచం అర్గేంట్ పని గుర్తుకువచ్చింది,నన్ను ఇక్కడ దింపెయండి,రేపు వచ్చి కలుస్తాను" అన్నాడు.విజయ్ మాటలకు ఆశ్చెర్య పడుతూ,"సరే నీ ఇష్టం, డ్రవర్ కార్ ఆపు,అంటూ ఒక పక్క గా కార్ ఆపించారు" విజయ్ దిగి,పద్మనాభం గారి దగ్గర శెలవు తీసుకున్నాడు. "మేడిపండు చూడ మేలిమయ్యి ఉండు పొట్ట విప్పి చూడ పురుగులుండు...." అనే వేమనశతకం లోని పద్యం మదిలో మెదిలింది.....**********************************************************************************************************"ఎమండీ వాడికి ఎమయిండో కొంచం చుడరాదు,ఆ రచయిత ఇంటికి వెళ్ళి వచ్చినప్పటి నుంచి ఇదే వాలకం.ఉలకడు పలకడు,భొజనం చెయ్యరా అని బలవంతం చేస్తే,పళ్ళెం ముందు కూర్చొని ఎదో కెలికి వెళ్ళిపొతున్నాడు,ఎప్పుడూ మొహం వేలాడేసుకొని తిరుగుతున్నాడు,వెళ్ళి అడగండి ఎమైందో" అంటూ రామక్రిష్ణ గారి చెవులో ఇల్లు కట్టుకొని పొరుతోంది విజయ్ తల్లి సుమతి. రెండు రొజులనుంచి కొడుకు అంతర్మదనం ఒక కంట గమనిస్తూనే ఉన్నరు రామక్రిష్ణ గారు,ఎం జరిగిందో ఉహించకలిగిన అనుభవం ఆయినది.ఇక లాభం లేదు అనుకొని లేచి కొడుకు దగ్గరకు వెళ్ళారు,తన గదిలో పడుకొని ఉన్నాడు,అలా దీనం గా పడుకొని సున్యం లొకి చూస్తున్న కొడుకుని చూస్తే మనసు చివుక్కు మన్నది రామక్రిష్ణ గారికి."అసుర సంద్య వేళ ఆ నిద్ర ఎమిటి రా" అంటున్న తండ్రి గొంతు విని ఉలిక్కి పడి లేచాడు విజయ్."ఎం లేదు నాన్నగారు కాస్త వంత్లో బాలేదు,అంతె" అంటూ లేచి నిల్చున్నాడు. అతగాడి గొంతు లోని మార్పు,మనసు లోని మధనము,రెండు గమనించారు,కొత్తగా ఎమీ లేదు,ఆయిన ముందుగా ఊహించినదే. "రా అలా బైటకు వెళ్ళి వద్దాం"అంటూ బైటకు నడిచారు. అయిష్టంగానే తండ్రి ని అనుసరించాడు విజయ్.మెల్లగా వీధుల వెంబడి నదుస్తున్నారు ఇరువురు."అన్ని సందేహాలను కడుపు లో పెట్టుకుంటే కడుపుకి అన్నం ఎక్కే ఖాళీ ఉండదు,అన్నం ఎక్కకపోతే,మీ అమ్మ ఎడుపు కు అంతం ఉండదు,అంతం లేని ఆ ఎడుపు వల్ల,నాకు తలనొప్పి రాకుండా ఉండే ఆస్కారమే లేదు,అంచేత త్వరగా నీ సండేహ నివ్రుత్తి ఘట్టం మొదలుపెడదామా" అంటున్న తండ్రి వంక చూస్తూ మనసులోనే ఆస్చేర్యపోయాడు విజయ్.తన కంటే బాగా తన గురించి తెలిసిన ఒకే ఒక్క వ్యక్తి తన తండ్రి కాబోలు అనుకుంటూ... "ఎం చెప్పమంటారు నాన్న గారు,తన రచనల్లో స్త్రీ స్వాతంత్రం స్త్రీ స్వేచ్చ,సాంఘిక భందాల్లో స్త్రీ,అంటూ స్త్రీల మీద ఎంతో సానుబూతిని కనబరిచిన రచయిత,ఇంట్లో భార్య మీద దాష్టికం చేలాయిస్తాడు,రావణాసురుడి లో ఉండే రాక్షసత్వన్ని తన చేతల్లో చుపించాడు,రావనుడు సీత ను చేరపడితే,ఇతను సినీతార ను.మానవ సేవే మాధవ సేవ అని రాస్తూ,తన పాపాలను కడిగే సాదనం గా నిర్భాగ్యులను చూస్తాడు,రేండు రూపయల్లో పున్యం పురుషర్దం రెండూ వచ్చేయాలనే తపన,తయ్లం పేర కొట్లకి కొట్లు కొంపలో మూలగాలనే దురాశ.ఒకరు ఎదిగితే ఒర్వలేడు,సొంతగా ఎదగలేడు,ఎవరో రాసిన వాటిని కాపీ కొట్టి,అద్బుతమైన పదజాలం వాడి ఆద్యంతం ఆనందడోలికల్లో తేలియాడించి,తన రచనల రుచి మరిగిన నాలాంటి పాఠక అర్భకులని,వారి మనొభావలని కించపరుస్థున్నాడు,ఇది క్లుప్తం గా నా అభిమాన రచయిత,ఆయిన మీద నా కొత్త రివిఎవ్" అంటూ ఆవేసం గా చెప్పాడు విజయ్.వింటున్న మీకే ఇలాంటి రచయతలు కుడా ఉంటారా అని ఆశ్చెర్యం కలిగి ఉండచ్చు,ఇక అనుభవం లొకి వచ్చిన నాకు అంతర్మధనం కాక ఇంకేమిటి నాన్నగారు అంటున్న కొడుకు ని చుస్తూ రామక్రిష్ణ గారు..."విజయ్,ఒక రచన అనేది ఎన్ని రకాలుగా జనిస్తుందో చెప్పగలవా??" అంటూ సూటిగా ప్రశ్నించారు"లేదు నాన్న గారు,చెప్పండి" అన్నాడు విజయ్."ఒక రచయత తన మనసులో ఉన్నది ఉనట్టు గా ఒక కధ గారస్తాడు....తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచన్ని,అందులో ఉన్న విభిన్న మనస్తత్వలని గమనిస్తూ,అలొచిస్తూ,ఆ అలొచనల్లో నుంచి వచ్చిన ఒక ఊహతో ఒక కధ రాస్తాడు....ఒక వ్యక్తి,లేక ఒక వ్యవస్త తన మనసకు ఇలా ఉండాలి అని అనిపించినప్పుడు,అది నిజ జీవితంలో తనకు తారస పడక, క్షోబ చెంది తన కలానికి పనిచెప్పినప్పుడు పుడుతుంది మరొక కధ....సంఘజీవి అయిన తను పరపతికి తలవొగ్గి,తనలొనే అనిచివేసుకున్న ఎన్నో కొరికలకి రూపం ఇస్తూ రాసే కధలు ఇంకో రకం,వీటినే పర్వర్టేడ్ రచనలు అంటాం మనం....తనలోని మలినాన్ని కడిగెస్తూ,మంచితనాన్ని చుపిస్తూ పుట్టిస్తాడు మరికొన్ని కధలను...."ఇన్ని రకాలు గా ఒక కధ జనిస్తుంది...రచనను బట్టి రచయతను అంచనా వేయటం చాలా తప్పు. కాపీ కొట్టాడు,నా మనొభావలతో అడుకుంటున్నాడు అన్నావు,నిన్ను తన రచనలు చదవమన్నడే కాని తనను అభిమానించమనలేదు గా,అంటే నీ ఇష్ట ప్రకరాం నువ్వు ఎంచుకున్నావు అతగాడిని...అతను రాసిన ఎదో ఒక పుస్తకం నీకు బాగా నచ్చి ఉంటుంది,ఇక మెల్లగా ఇష్టపడావు,ఆ ఇష్టం ఆరధన గా,ఆపై పిచ్చి గారూపంతరం చెంది,అతగాడిని కలవటమే నీ జీవితం లో ఉన్న ఒకేఒక్క లక్ష్యం గా మారింది. ఈ ప్రక్రియ అంతటి లోను ఎక్కడన్న ఎప్పుడన్నా ఒక్కసారి ఆగి అలొచించావా?????ఇతను రాస్తున్నది ఎంత వరకు సమంజసం అని.....నువ్వే కాదు చాలా మంది తమకు నచ్చిన రచయితో లేక కవిఓ..ఎవరైనా సరే....పిల్లి పరిగెత్తింది అని రాసినా...ఆహ ఒహొ అద్బుతం అమొఘం...ఒక జంతువు తన అడుగుల వేగం హెచ్చినప్పుడు ఎలా ప్రవర్తిస్తుందో...దాని హవభావాలు ఎలా ఉంటాయో కళ్ళకు కట్టినట్టు రాసారు ఫలానా రచయిత..రచనలంటే వారివి..రచయిత అంటె వారు... సాహితీ మేదొసంపత్తి అంటే ఆయినదే...ఆయిన మనిషి కాదు దేవుడు..అంటూ... లేని గొప్పదనాన్ని ఆపదించి..మేరుపర్వతం అంతటి వ్యక్తిత్వన్ని అంటించి చుస్తారు.... ఆ తప్పు రచయతలది కాదు..చుసే పాఠకులది...అద్భుతమయిన రచన జాలువారిన కలము లొ సిరా ని కూడా అమ్రుతం లా చుడటంలో తప్పు పాఠకుడిది కాని రచయతది ఎంత మాత్రము కాదు.....కాపీ చేసాడు నిజమే...కాపీ చేసాడు చేసాడు అంటూ అదే పనిగా దాని గురించే మాట్లాడకపొతే...కాపీ చేసిన బానే రాసాడు అనుకొని వదిలేయ్..లేకపొతే వేధవ కాపీ కొట్టాడు అనుకొని తీసి పడేయ్....దాని గురించి అంత వాదులాట..అంత కాలయాపన ఎండుకు రా....."ఒక రచయిత లోని, లేక ఒక కవి లోని,..సరిగ్గా చెప్పాలంటే ఒక కలాకారుడి లోని "విద్వత్తు" ని అభిమానించు,అభిమానానికి ప్రేమ కి నడుమ ఒక సన్నటి పొర ఉంది..ఆ పొరను గుర్తించకలిగే నేర్పుని అలవరుచుకో...ఒక మనిషి లొని కొన్ని గుణగణాలు నచ్చటం అభిమానానికి కారణం...ఎది నచ్చినా ఎది నచ్చకున్నా కొన్ని సార్లు ఎదో ఒక కారణం వల్ల ..చాలా సార్లు అ కారణం లేకపొయినా జనించేది ప్రేమ....ఒక మనిషిలోని విద్వత్తుని ప్రేమిస్తు ఆ మనిషినే ప్రెమిస్థున్నా అని మనకు మనమే ముసుగు వేసుకోవటం ఎంత వరకు సమంజసం అలొచించు ....నువ్వు ఇష్టపడ్డావు కదా అని నీ డ్రీం హీరో లా ఉంటాడు అని ప్రతి కలాకారుడి గురించి అంచనా వేయకు..." తంద్రి మాటలు విన్న విజయ్ కు ఒక్కసారిగా ఆలొచనా ప్రవాహం కొత్త మలుపు తిరిగినట్టు గా అనిపించింది.ఇలా కుడా అలొచించచ్చు కదా అనుకున్నాడు లొలొపల.....తంద్రి వంక చూస్తూ "రెండు రొజుల నుంచి ఇదే అలొచిస్తూ మదనపడుతున్నా అని మీకు తైల్సీ ఎందుకు ఊరుకున్నారు నాన్నగారు,ఇవే మాటలు రెండు రోజుల ముండే చెప్పి ఉండచ్చు కదా అని ప్రశ్నించాడు" అమాయకంగా ప్రశ్నిస్తున్న తన కొడుకుని మురిపెంగా చుస్తూ "తెలివగలవాడిలో ఉన్నది తెలివితక్కువవాడికి లేనిది ఎమిటో చెప్పు??" అన్నారు...వెంటనే తెలివి అనేసాడు విజయ్... కళ్ళల్లో చెప్పెసాగా నేను అనే ఆనందం తొనికిసిలాదుతుండగా.... ఎంత యెదిగినా...ఇంకా చిన్నగానే కనపదుతున్న తన కొడుకుని ఆప్యాయం గా దగ్గరకు తీసుకుని,భుజం చుట్టు చేతులు వేసి..."తెలివిగలవాడికి తెలివితక్కువవడికి తెడా "అలొచనా", ఒక విషయం జరిగినప్పుడు,ఒక అనుభవం ఎదురయినప్పుడు,తెలివిగలవాడు అలొచిస్తాడు,ఎందుకిలా జరిగింది,దీనికి కారణం ఎంటి,దీనికి పరిష్కారం ఎంటి,అసలు ఉన్న పరిష్కార మార్గలెన్ని,అంటూ విభిన్న కొణల్లో ఆలొచించి,ఆ అనుభవం లొనుంచి పాఠం నేర్చుకుంటాడు,తద్వారా తన జ్ణానసంపదనను పెంచుకుంటు పొతాడు. మరి తెలివిలేనివాడు,ఆ అలొచన లొపించటం వల్లే..అనుభ్వాలను గత జీవితపు చేదు గుర్తులుగా మిగులుచుకొని,అసమర్ధుడి గా,చెతకాని వాఇ గా మిగిలిపొతాడు, అంతే కాని పుట్టుకతోనే తెలివి రాదు,వచ్చేది గ్రహించుకునే శక్తి మాత్రమే,అది కుడా కొందరికి కాస్త ఎక్కువ గా,కొందరికి కాస్త తక్కువ గా,అలొచిస్తూ ఉంటే ఆ గ్రహనించుకునే శక్తి దాంతట అదే పెరుగుతుంది,నువ్వు తెలివిగలవాడివి అవ్వలనే నా కొరిక మరి" అన్నారు. నాన్న గారు అన్నం తినలి పదండి ఇంటికి వెల్దాం,కడుపు ఖాలీ అయిపొయింది అంటూ తండ్రి చేయి పట్టుకొని ఇంటిదారి పట్టడు విజయ్. తండ్రి చేతి స్పర్సలో,ఆ తెయ్యదనాన్ని,ఆ కమ్మదనాన్ని కడుపారా ఆరగిస్తూ.........<br /><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-2104190220979167188?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-52445923739111472892007-02-28T20:28:00.000-08:002007-03-12T23:40:31.747-07:00ఛాలా రోజుల తరువాత వెళ్తున్నా మా ఇంటికి...రైలుబండి ప్రయాణం,కిటికీ పక్కన చొటు,బయటకు తొంగి చూడగానే కనిపించే పచ్చటి ప్రకృతి,సుతిమెత్తని పచ్చని ఆకుల పొత్తిళ్ళలో సురక్షితంగా ఒదిగిపొయి,జోరుగా వీస్తున్న గాలి సవ్వడికి తాళం వేస్తునట్టుగా తలలూపుతున్న పత్తి పూవులు.ఏర్రటి తివాచిని తలపించే లాగా కళ్ళాల్లో ఆరబొసిన ఎర్రమిరప.జూమ్మంటూ చెవులని తాకుతున్న చిరుగాలి,చురుక్కున్న గుచ్చుకుంటున్న ఉదయభానుడి తీక్షన చూపులు..గట్టిగా ఒక్కసారి గుండెలనిండా ఊపిరి పీల్చుకున్నకా ఒకింత హాయి<br />ఒక పక్క ఎంతో అనందంగా మనసు ఉరకలు వేస్తున్నా మరొపక్క శ్రీధర్ తో జరిగిన వాగ్వివాదం జ్ఞప్తికి వస్తూనే ఉంది..బాధ పెడుతూనే ఉంది,ఒకే సారి అనందవిషాదల మేలుకలయక ఇప్పటినా మనహ్ స్థితి.ఏప్పుడూ తన గురించే అలొచిస్తూ, తనకోసమే ఎదురుచుస్తూ, ఈ నిమిషంలో తను ఏం చేస్తుంటాదో,ఈ క్షనానేం అలొచిస్తున్నాడో, నన్ను గుర్తుతెచ్చుకుంటున్నాడో లేడో, నా గురించి అలొచిస్తాడా అసలు,గుర్తువస్తే ఒక్కసారి నాకు ఫొనె చేసి మాట్లాడొచ్చుగా,మాట్లాడ్దడే?అనుకుంటూ తనకోసం ఇంత ఆరాటంగా కొట్టుకునే నా మనస్సంటే ఇంతటి అలుసా..ఔనులే ఊరికే అన్నారా,మగువ తానంతట తానుగా వలచి వచ్చిన బిగువ అని.ఏందుకు నాకీ వేదన,ఎన్నాళ్ళిలా,ఎన్నేళ్ళు అలా,శ్రీధర్ తో నా పెళ్ళయ్యి ఇప్పటికి ఐదేళ్ళు,కావటానికి ప్రేమవివాహమే అయినా,పెళ్ళయ్యిన నాటి నుంచి ఒక్కరొజన్నా గడవలేదు మానడుమ ఎదో ఒక వాదులాట జరగకుండా,నిన్నటికి నిన్న ఎంటి ఆలస్యం అయ్యింది అన్నందుకు,ఎదో అయ్యిందిలే, ప్రతీదీ నీకు చెప్పాలా,అయినా ఏదొ దొషి ని ప్రశ్నించినట్టు గా ఎంటి ఎడతెరిపి లేకుండా ఈ ప్రశ్నలు,ఆట్టే విసిగించక వెళ్ళి పడుకో మహిత, అంటూ వెళ్ళిపొయాడు.<br />ప్రొద్దుటి నుంచి తన ఒక్క పిలుపు కోసం అర్రులుచాచి వేచి చూస్తున్నాను,మహితా ఇవాళ మన పెళ్ళి రోజు కదా అంటూ మరువలేని ఆ మధురానుభూతులని నెమరువేసే తన మాట కోసం ఎదురుచూస్తుండిపొయాను.శ్రీధర్ పెళ్ళైనప్పటి నుంచి ఎక్కువగా పని చేయటం మొదలుపెట్టాడు,మూడేళ్ళలొనే రెండు సార్లు పదొన్నతి పొందాడు,అలా తను ఒక్కొక్క మెట్టు ఎక్కుతున్న కొద్దీ,మా మధ్యన అనుబంధం ఒక్కొక్క మెట్టు దిగుతోందేమో అనిపించింధి నాకు.ఏదొ తెలియని దూరం పెరిగిపొయింది.ఫక్కనే ఉండే ఆ మనిషిలో నా మనిషిని వెతికి వెతికి వేసారి పొయాను.శ్రీధర్ నీకు నీ ఉద్యొగమే అంథ ముఖ్యమా నేను కాదా అని అడిగినందుకు,ఔను అదినా చిన్నిల్లుగా మరి అంటూ తేలికగా తీసి పడేస్తాడునా ప్రశ్నను.ఇంత ఆద్రతతొ అడుగుతున్నా అంత అలవోకగా చెప్పేస్తాడు.ఊద్యొగం ముఖ్యమే కాని ఉన్నతమయిన స్థానంలొకి వెళ్లే పరుగులొ,భవితను తీర్చిదిద్దుకునే పధంలొ అపురుపమయిన మానవసంభందాలని నిర్లక్ష్యం చెయటం ఎంత వరకు సమంజసం,ప్రేమతో కదుపునిండదని నాకూ తెలుసు, కాని ప్రేమ నిండుకున్న కాపురం పండదనీ తెలుసు,కలిసి ఒకే చొట ఒకే చూరు కింద ఉండటమేనా పెళ్ళి పరమార్ధం,సంపాదించటం మగవాడివంతు ,వండి వార్చటం ఆడదాని వంతు, ఇంతేనా సంసారం అంటే,"మహితా నువ్వే నన్ను అర్ధం చేసుకొకుండా అనవసరంగా నువ్వు ఇబ్బంది పడుతూ నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నావు,నీ మీద నా ప్రేమ తరగనిది చెరగనిది,అది అలానే ఇప్పటికీ ఉంది ఎప్పతికీ ఉంటుంది" అనే శ్రీధర్ ని చూస్తూంటే అప్పుడప్పుడు భయం వేస్తుంది. "నాకు నీ మీద ప్రేమ ఉంది కాబట్టి నేను మాట్లాడకపొయినా పట్టించుకొకపొయినా దాన్ని పెద్దగా లెక్కలొకి తీసుకొకు" అనేనా తన భావం. ఏం చేసినా తనను విడిచి వెళ్ళను అనేగా తన ధీమా.<br />హూ!! ఆలొచించిన ప్రతీ సారి సమధానం దొరకకపొయినా,ఒకటి మాత్రం బొధపడింది,ఈ జీవితం ఇంతే,ఎప్పుడూ ఎదో ఒక ఆరాటం,ఎల్లప్పుడూ ఎదో ఒక ఆలొచన.భాధ లేని రొజులకోసం బ్రతుకంతా వెతుకులాటే,అందుకొవాలనుకున్నవన్నీ అందని ద్రాక్షే,ఎవరికి వారు వారి పరిధిలో ఇతొధికంగా అందించే వేదన,విడువమన్నా వీడని క్లేధం.<br />బ్రతుకంతా పొరాటం<br />ఒకనాడు ప్రేమ కోసం<br />ఒకనాడు పరువు కొసం<br />ఒకనాడు మనిషి కొసం<br />ఒకనాడు మనసు కొసం...<br />అంతా కృష్ణమాయ.నా అలొచనలకు తెరదించుతూ…<br />ఆమ్మ బూర కొనిపెత్తవా అంటూ చేయి పట్టుకొని ఉపేసింది స్మృతి.అబ్బా ఉరుకోమ్మా ఇప్పుడువద్దులే పగిలిపొతుంది,ఇంటికి వెళ్ళాక తాతయ్యగార్ని అడిగి కొన్నుకుందువులే అన్ననా మాటను లక్ష్య పెట్టకుండా,నాకు కావాలి అంతే అంటూ కూర్చుంది,వద్దంటే వినదు పెంకి పిల్ల,అంతా శ్రీధర్ పొలిక,తను చెప్పేదే వేదం,తను పాడేదే రాగం అనే పంధా.ఈ మొండితనం వదిలించాలి అని నేను కూడా మిన్నకుండి పొయాను,ఇక ఎడుపు లంకించుకుంది,"స్మృతీ తర్వాత కొనిపెడతా అని చెప్ప కద నాన్నా,ఏడవకు"అని నేను ఎంత ఊరడించ ప్రయత్నించినా మంకుపట్టు విడువకుండా అలానే ఎడుస్తూ నిల్చుందిపొయింధి, పెంకి ఘటం,దానికే అంత పట్టుదల అయితే దాని తల్లిని నాకెంత ఉండాలి మరి,ఎడవనీలెమ్మని వదిలేసాను,దాని మానాన అది ఎడ్చి ఎడ్చి నిద్రపొయింది.రైలు గుంటూర్లొ ఆగింది,నిద్రపొతున్న స్మృతిని భుజాన వేసుకొని పయన ఉన్న బ్యాగ్ తీసుకొని మెల్లగా కిందకు దిగా,ఎదురుగా నాన్న,నన్ను చుడకుండా ఎటో వెతుక్కుంటున్నారు,నాన్నా ఇటు అంటూ బిగ్గరగా పిలిచా,నా వైపు చూసి వడి వడిగా అడుగులు వేసుకుంటూ నా దగ్గరకు వచ్చి,ఎంటి నిద్రపొయిందా అన్నారు,ఔను నాన్నా బూర కొనిపెట్టమని మారం చేసి చేసి ఎడుస్తూ నిద్రపొయింది అన్నాను,నా నుంచి స్మృతిని తీసుకొని తన భుజం మీద వేసుకుంటుండగా,కళ్ళు నులుముకుంటూ లేచి చూసింది,నాన్నాగారిని చూడగానే ఒక్కసారిగా దాని చిన్న చిన్న కనుబొమ్మలు బొలుడంత ఆశ్చర్యంతో ఒకదానితో ఒకటి సంప్రదింపులు మొదలెట్టేసాయి,అలా ముడుచుకుపొయిన బ్రుకుటి ఒక్కసారిగా విప్పారి,తాతా అంటూ నాన్నగార్ని గట్టిగా కౌగలించేసుకుంది,"తాతా అమ్మ బూర కొనిపెత్తలేదు"అంటూ నా మీద అప్పుడే చాడీలు చెప్పటం మొదలుపెట్టెసింది.మనం కొనుకుందాంలే అంటూ నాన్న ఊరడింపులు.<br />***************************************************************<br /><br />గేట్ ముందు కార్ ఆగగానే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి పై పైకి ఎక్కుతూ,తనలొని సంబ్రమాశ్చర్యాలను ప్రదర్శించగలిగిన ఒకేఒక్క సాధనమైన తన తోకను అటు ఇటు ఉపేస్తూ,మూలుగుతూ నాకేయటం మొదలేట్టెసాడు మా భీముడు.ఓరెయ్ భీమా ఆగరా అంటున్నా వినకుండా నాకంటే ముందుగా పరిగెట్టుకెళ్ళి ముందుగదిలొ నుంచొని న వైపే చూస్తూ లొపలికిరా అన్న భావం<br />స్పురించేలా అరవనారంభించాడు.మాభీముడి గొంతు విని హడావిడిగా వచ్చేసింది అమ్మ. ఆమ్మమ్మా అంటూ వెళ్ళి చుట్టెసింది స్మృతి,నా తల్లే,నా బంగారమే,నా బాచాల కొండే,అమ్మమ్మ గుర్తుందానా బుజ్జితల్లికి,అంటూ ముద్దుల వర్షం కురిపించేసింది అమ్మ.భొజనాలు,కబుర్లు కాకరకాయలు అయ్యాక, "ఏమేవ్ మహితా నువ్వొక పనిచేసి పెట్టలేనాకు,ఒక మహత్తర యగ్నం అనుకొ "అన్నది అమ్మ,ఎంటమ్మా అది చెప్పు చేస్తాను అన్నాను,ఏంలేదే నీ పుస్తకాల అర కాస్త సద్ది,అందులొ అనవసరమైన చెత్తా పారేసి శుబ్రం చేసావనుకొ,స్వయంగా శివుని జటాజూటం నుంచి నేరుగా పొంగి వస్తున్న గంగలో నిట్ట నిలువుగా నిల్చొని స్నానం చేసినణ పుణ్యం కట్టుకున్న దానివవుతావే అన్న అమ్మ మాటలకినాకు నవ్వాగలేదు,ఏ అమ్మా అంత ఘోరంగా ఉందా నా అర,ఘొరమా అని చిన్నగా అంటావేంటె,అదొక మహాసముద్రం,అందులొ ఏదన్నా వస్తువు వెళ్తే ఇక దాని గతి అదొగతే,క్షీరసాగర మధనం నెరపి సునాయాసంగా అమృతభాండాన్ననా వెలికితీయవచ్చునేమో కాని,నీ అల్మారలొ నుంచి కావాల్సిన వస్తువు ఒక్కటి కూడా తీయలేమే,అది మాత్రం నిశ్చయం అన్నది అమ్మ.సర్లే అలాగే చేస్తానులే అంటూ పడుకొబొతుండగా,ఆహా అలా కాదు ఇప్పుడే చెయ్యలి మహిత అంటూ నన్ను నిద్రపొనీయకుండా ఆపేసింది,ఇక చేసెదేముంది,తమరి ఆజ్ఞ శిరసావహవిస్తాం మాతా అంటూ వంగిన నా తల మీద మురిపెంగా ఒక మొట్టికాయ వేస్తూ,చాల్లే వెళ్ళవే అంటూ స్మృతితో "చిట్టి తల్లీ,నీకొసం రొజూ కాకి కొకిల వస్తున్నాయి,స్మృతి ఏది అండి స్మృతివాళ్ళ అమ్మమ్మ గారు అంతు కా కా కా అంటూ అడుగుతున్నాయి నన్ను, అంటూ స్మృతిని తీసుకొని పెరట్లోకి వెల్లిపొయింది,నేను నా గదిలొకి వెళ్ళి,రెడియో స్విచ్ వేసి,ముందు అలమారలొ ఉన్నవన్నీ ఒక్క చెత్తో లాగి కింద పడేసి వాటి ముందు కూలబడ్డాను,ఒక్కొక్కటిగా తీసి పక్కన పెట్టాలి,ముందుగా పుస్తకాలు,అవసరం ఉన్నవి ఒక పక్కగా పెడుతూ లేనివి ఇంకొక పక్కన పడేస్తూవస్తున్నా,ఆ క్రమంలొ కనిపించింధి నా డైరి,ఎప్పుడో చిన్నప్పటిది,బహుశా నేను ఆరవ తరగతి చదువుతున్నప్పటిది కాబొలు,తెరచి చుస్తే మొదటి పేజీలోనే పెద్ద పెద్ద అక్షరాలతో పి.మహిత 6-బి క్లాస్ అంటూ కనపడింది నా దస్తూరి,ఇంచుమించు భూగొలమంత పరిమాణంలో ఉన్న అక్షరక్రమం,ఇధి రాసింది నేనేనా అని అనుమానం వచ్చింది,ఇప్పుడు కూడా ఇలానే ఉందానా దస్తూరి అని ధర్మసందేహం కలిగింది,ఇంకెందుకు అలస్యం కలం కొసం వెతకనారంభించాను,వెతకగా వెతకగా మా అమ్మ పరిబాష లొ చెప్పాలంటే క్షీరసాగర మధనం నెరుపగా నెరుపగా,బైటకి వచ్చిన క్షీరాబ్ధికన్యక లాగా తళ్ళుక్కున మెరిసింది ఒక మూల,పెన్, చెతిలొకి తీసుకుందును కదా అది న చిన్ననాటి పెన్,,దాని పేరు "కంఫొర్ట్ పెన్",దాని కొసం అప్పట్లో నేను చేసిన భగీరధ ప్రయత్నం గుర్తుకువచ్చింది.పెన్సిల్తో రాసుకొమ్మని నాన్నా,లెదు నాకు పెన్నే కావలి అంటూ మారం చేసిన నేను,నాన్నాతో భీకర పొరాటం,చివరకి గెలుపు నాన్నదే,బుంగమూతి నాది,"పొనీలేండి ఎదో చిన్నది అడుగుతోంది కదా,అర్ధరూపాయే కడండి,కొనుదురూ" అంటూ అమ్మ చెవిలొ ఇల్లు కట్టుకొని పొరగా తప్పక పెన్ తెచ్చిన నాన్నా విసురు,అన్నీ ఒక్కసారిగ జ్ఞప్తికివచ్చాయి.ఆ పెంతో కాగితం మీద నా కుతురి పేరు రాసి చూసాను,"మధుర స్మృతి",అక్కడితొ ఆగక నా పేరు కూడా రాసి చుసుకున్నాను,డైరి లొని నా దస్తూరీతొ సరి పొల్చి చూసాను,నా దస్తూరీలో ఇంతటి మార్పా!!!మరి నాలొ ఎంత మార్పు?ఒక్కసారి సిమ్హావలొకనం చేస్కొవాలనిపించింది.నా దైరీలన్నీ సంవత్సరాలవారీగా పెట్టను,ముందుగా నా ఆరవ తరగతి డైరి,<br />"05/05/94"<br />నాన్నానాకు పుస్తకాల బ్యాగ్ కొనమంటే కొనను అన్నారు,"ఆ రేకు డబ్బా బాగానే ఉందిగా దాన్లో పెట్టుకెళ్తున్నావుగా పుస్తకాలు ఇప్పుడు బ్యాగ్ ఎందుకు,అయినా చదువుకొని తగలడు,బ్యాగుల మీద,బొమ్మల మీద ఉన్న ధ్యాస చదువు మీద ఉంటే ఇలా ఎందుకు ఎడ్చేదానివి" అన్నారు,నాకుచాలా భాదేసింది,ఎడుపొస్తొంది కూడాను...ఇదిగో ఇప్పుడు ఎడుస్తూనే రాస్తున్నా కూడా..."<br />ఆ కాగితం మీద కనిపిస్తున్న కన్నిటి చారల ఆణవాళ్ళను,నా వేళ్ళతో స్ప్రుసించాను,అప్పటి నా చిన్న హృదయవేదన ఒక్క క్షణం అనుభవంలొకి వచ్చింది<br />"16/08/94"<br />ఇవాళ మార్కులు తక్కువొచ్చాయని అమ్మ తిట్టింది నాన్న రెండు దెబ్బలు కూదా వేసారు,గచ్చకాయలు అడుకుంటూ పార్వతి వాళ్ళ ఇంట్లో కూర్చున్నాను,"ఎంతసేపూ ఆటలేనా ఒకపక్క చదువు అటక్కెక్కిపొయింది,నేను బయటకెల్లొచ్చే లొపల, పుస్తకం తెరవకపొయవో,చెప్తా నీసంగతి" అని నాన్న బెదిరించి వెళ్ళారు,అక్కద పార్వతి,ధనాయ్,సుబ్బి గాడు,మహీంద్ర,కల్పన అందరూ ఉన్నారు,ధనాయ్ ఐతే "ఎంటే మీనాన్న అలా అరిచారు,మా నాన్న ఐతే ఎప్పుడూ ఏలా అనలేదు అన్నది",ఔను అందరి తల్లితండ్రులు పిల్లలతో చక్కగా మాట్లాడుతారు అట,జొక్స్ కూడా వేసుకుంటారట,మా నాన్న అమ్మ ఎప్పుడూ నన్ను తిడుతూ ఉంటారు,ఏండాకాలం సెలవల్లో కూడా,సుమతీ శతకాలు,వేమన శతకాలు,పెద్దబాల శిక్షలొని లెక్కలు,చేయిస్తూ,చదివిస్తూ నా ప్రాణం తొడేస్తున్నారు. నా బాధ ఎవరికి చెప్పను,అన్నయ్య గాడు నేను ఏం చెప్పినా,పొవే వదిలేయ్ అంటాడు,అమ్మ ఎప్పుడూ చెప్తూ ఉంటుందిగా నేను బ్రిడ్జీ కింద కూర్చొని ఎడుస్తుంటే,పొన్లే పాపం పిల్ల నల్లగా ఉన్నా బాగుందిలే అని తెచ్చి పెంచుకున్నామని,సొంత అమ్మాయిని కాదుగా అందుకే నాతొ ఇలా ఉంటున్నారు"<br />ఇక చదవలేక అపేసాను,చదువుతున్నకొద్దీ నవ్వాగలేదు,ఏదొ సరదాగా అటపట్టించటానికి బ్రిడ్జీ కింద దొరికావు అని అమ్మ అన్న మాటలు అంతగా పట్టించుకున్నానా నేను,అయ్యొ రాత ఇంతతి అమాయకత్వమా నాది.<br />ఆ డైరీ పక్కన పెట్టి నా పదవతరగతి డైరీ అందుకున్నా<br /><br />05/04/97<br /><br />ఇవాళ మా ఫేరెవెల్ పార్టి, అందరం కలిసి మైక్ ముందు నుంచొని "ముస్థఫా ముస్థఫా" పాట పాడాం ,"స్నేహితుల్ని వీడిపొయె రొజు మాత్రం కంటి నిండా కన్నీటి తొనే నంట ఫేరెవెల్ పార్టి" అన్న లైన్ దగ్గర అందరం చాల సేపు ఎడ్చాం,సీత ఐతే పాట మద్యలోనే వెళ్ళిపొయింది.అప్పట్లో నన్ను ఎడిపించిన సుబ్రమణ్యంగాడు నా దగ్గరకు వచ్చి సారీ చెప్పాడు,వాడు మంచివాడే అని నాకు అప్పటిదాకా తెలియదు,వాడొక వెధవ పీనుగ అని నేనేప్పుడూ తిట్టుకునేదాన్ని,కాని మొదటి సారి ఎడుపొచ్చింది వాదు నాతో అలా మాట్లాడితే,అందరం ఆటొగ్రాఫులు కూడా తీసుకున్నాం,అసలు దెవుడు ఎందుకిలా చేస్తాడు,ఎందుకు మాందరిని ఇలా విడదీస్తాడు,దేవుడు మంచివాడని అమ్మ చెప్పిందిగా,మరి ఎందుకు ఇలా చేస్తాడు,నాకు హనుమంతుడి మీద కొపంగా ఉంది. మేమందరం ఎప్పుడూ ఉత్తరాలు రాసుకొవాలని అందరం కలిసి మా స్కూల్ సత్తయ్య కొట్టు పక్కన ఉన్న వినాయకుడి మీద ఒట్టెసుకున్నాం,ఒట్టు తీసి గట్టు మీద పెట్టకుండా ఉండేలా ఒట్టెసుకున్నాం,బాగా ఎడుపొస్తొంది,ఇంక రాయలెను"<br /><br />ఇంకొక డైరీ అందుకున్నాను,అదినా కాలేజీలో ఉన్నప్పటిది లాగా ఉంది<br />14/09/00<br /><br />ఇవాళ మొదటి సారి శ్రీధర్ నా వంకచూసాడు,గుండెల్లొ ఎదో తెలియని అలజడి,ఆ చూపులు నా మనుసులొ దాగి,నాకే సొంతమయ్,నాకె అర్ధం అయ్యే,ఎన్నో భావాలను చదువుతునట్టుగా,నా మనొసంపదనంతా దొచుకుంటునట్టుగా ఉన్నాయి,నా మొములొని కదలికలను తరచి తరచి చూస్తున్న తన చుపులు,నాపక్కగా సాగిపొతున్న తన అడుగులు,ఎదో తెలియని కలవరాన్ని, అనిర్విచనీయమయిన అనుభూతిని,మాటలకందని మధుర బాధని కలిగిస్తున్నాయి, నా అంతరార్దం ఈపాటికే తనకి బొధపడి ఉండాలే,అయినా అడుగు ముందుకేయడే??శ్రీధర్ తనంతట తానుగా వచ్చే రొజు కొసం ఎదురుచుస్తూ ఉంటాను,కాని ఎప్పుడు వస్తావు శ్రీధర్?????<br />01/01/01<br /><br />శ్రిధర్లో కూడా ఒక దూర్వాసుడు దాగున్నాడని ఇవాళే తెలిసింది,గుడికి రావటం కాస్త అలశ్యం అయ్యింది అని విరుచుకుపడ్డాడు,చుట్టురా అందరు ఉన్నారన్న అలొచన కూడ లేకుండా,నొటికొచ్చినట్టు తూలనాడాడు,ఈ మగవాళ్ళంతా ఇంతేనేమో,ఆడడానిలొ ఉన్న అత్మాభిమానన్ని లక్ష్య పెట్టరు,ఎన్నో సార్లు చిలక్కు చెపినట్టు చెప్పాను అలా అరవద్దని,నామాట ఎనాడు విన్నాడు గనక....<br /><br />"12/09/03"<br /><br />డెలివరి అయ్యేదాక ఉందాం అని ఇవాళే గుంటూరు వచ్చాను,ఇందాకే శ్రీధర్ కాల్ చేసాడు,పాప పుట్టాలని తన కొరిక, అమ్మాయి పుడితే "సమ్యుక్త" అని పెడదాం అని నేను,కాదు మధుర స్మృతి అని పెట్టాలని తను,పెద్ద వాదులాటే అయ్యింది,మధుర స్మృతి అంతె ఇంక ఇందులొ మార్పేమీ లెదు అని చటుక్కున ఫొనె పెట్టెసాడు...చా...<br /><br /><br />డైరీలన్నీ పక్కన పెట్టి అలొచిస్తున్నా,"అమ్మా నా బొమ్మ చూలు,నేనే చేచా" అంటూ వచ్చింది స్మృతి,రైలు ఎక్కే ముందు నేను కొనిచ్చిన చాక్లేట్ కాగితంతో చేసింది,అమ్మాయి బొమ్మ,రెండు పిలకలు కూడా పెట్టింది,"అమ్మ ఇది స్మృతి అన్నమాట,బాగుందా"అంటూ నా వైపు చుసింది.బాగుంది నాన్నా అన్ననా మాట విని అమితానందంతో తన బుజ్జి బుజ్జి పాదలతో భూమాత గుండెలమీద అపురుపమైన ముగ్గు వేస్తూ,పరిగెత్తుకెళ్ళిపొయింది.<br />పరిగెత్తుతున్న స్మృతి వైపు చుస్తూ లేచి వెళ్ళి పడకుర్చీలో కూర్చున్నాను.చిన్న విషయంలో కూడా అనందాన్ని అనుభవించే స్మృతి వయసుకి వెల్లిపొవాలనిపించింది ఒక్కసారిగా.వెనకగా వాలి కళ్ళుమూసుకున్నా,రేడియొలో నుంచి లీలగా వినపడుతున్న పాట,"మనసా తుళ్ళి పడకే అతిగా ఆశ పడకే",హు!! మనసు ఎప్పుడూ ఆశ పడుతూనే ఉంటుంది,ఈ ఆశకి అంతు ఏది గనుక,<br />ఎంత తాగినా తీరని దాహం<br />ఎంత చూసినా తరగని మొహం<br />ఉవెత్తున ఎగిరే భావతరంగాలు<br />మిన్నంటి చుసే చిలిపి కొరికలు<br />వెరసి మదురొహాలా మనసు.<br />కాలం ఎన్నో గాయలకి మందు అనటం పుస్తకాలకే అంకితం,నా ఈ బాధ ఎవరికి తెలుసు గనుక,అనుభవం లొకి వస్తె కదా తెలిసేది,వడ్డున ఉండి ఎన్ని అయినా చెప్పచ్చు,నీటిలొకి అడుగిడితే కదా తెలిసేది అని నేనెప్పుడూ అనుకునేదాన్ని,ఎంతటి అమాయకత్వం.ఒకప్పుడు నాన్న బ్యాగ్ కొనలెదనీ,ఆయనకి నెనంటేనే ఇష్టం లేదు అనుకున్నా,దానికొసం ఎడ్చాను,మరి ఇవాళ బూర కొనిపెట్టలేదు గనుక నాకు స్మృతి మీద ప్రేమ లేదనా? సుమతీ శతకాలు వేమన శతకాలు చదవమని నా ప్రాణాలు తొడేసారు నిజమే కాని ముద్దుగా బుజ్జిగా చదువుకుంటే చదువుకో లేకపొతే లేదు అని లాలనగా నాన్న చెప్పి ఉంటే ఇవాళ నేను ఇంతదాన్ని కాగలిగేదాన్నా,నా స్మృతికి అన్నీ నేర్పకలిగేదాన్నా?అప్పట్లో స్నేహితులు దూరం అయిపొతున్నారన్న భావన కలుగగానే హ్రుదయాన్ని మెలిపెట్టినంత బాధ,ఎదో తెలియని నైరాశ్యం,మరి ఇప్పుడు??? అప్పటినా స్నేహసముదాయం లొని వారి పేర్లన్నా సరిగ్గా గుర్తులేవు,అంటె వారి మీద అప్పటినా ప్రేమ అబద్ధమా?? కాదే!!.శ్రీధర్ తనంతట తానుగా నా దగ్గరకు రాలేదని ఎప్పుదు వస్తాడో అని అప్పట్లో ఒకటే తపన ఒకటే ఆరాటం,అదే అలొచన,మనిషి మనిషిలొ ఉండేదాన్ని కాదు,అమ్మ చెప్పిన ఏ అని,నాన చెప్పిన ఏ కబురు చెవికెక్కెది కాదు,పొని అది అనందపారవశ్యమా అంటే కాదు,ఎదో తెలియని దిగులు. పాపకి మధుర స్మృతి అనే పెట్టాలి అని తను పట్టిన మంకు పట్టు నన్ను కాస్త బాధపెట్టినా,"ఎప్పుడూ మా మధ్య జరిగే ప్రణయకలహాలు,ఒకప్పుడు జరిగిన సరససల్లాపాలు,ఎంత కొట్టుకున్నా,ఎన్ని అనుకున్నా,మళ్ళి కలిసిపొయి ,ఒకరిలొ ఒకరు ఒదిగిపొయే అందం మా అనురాగబంధం.ఆ బంధం లొనుంచి జనించింది నా కూతురు,చుసిన ప్రతీ సారి మా నడుమ జరిగిన మధురానుభూతులను జ్ఞప్తికి తెచ్చే దాని పాల బుగ్గలు,బొసి నవ్వులు, వెరసి,నాకు మధురస్మృతి,అందుకే దాని పేరు మధురస్మృతి అని పెట్టాను,నా భార్య ఆగ్నకి విరుద్దంగా తన కొరికకి వ్య్థిర్కేం గా" అంతూ, మా స్మృతి మొదటి పుట్టినరొజు నాటి ఫొటో ఆల్బుం ముందు శ్రీధర్ రాసిన ముందు మాత చుస్తే కాని నకు అర్దం కాలేదు తను అంత మంకు పట్టు ఎందుకు పట్టాడో.నా మీద గుడిలో అరిచిన శ్రీధర్లో ఆడవాళ్ళన్ని గౌరవించలేదు అనేనెపం మొపానే కాని,"ఎంటి లేట్ అయ్యిందని ఓ అరిచెస్తున్నవ్,ఎం నువ్వు నిన్న రాలెదా ఆలశ్యంగా అంటూ తనలోని అహంకరన్ని నిద్రలేపిన నా ముర్ఖత్వం గుర్తుతెచ్చుకొలెదే? పదేళ్ళ క్రితం బాడపెట్టిన విషయాలు,ఇప్పుడు అలొచిస్థె,చిన్నవిగా,అంత ప్రాముక్యత ఉన్నవిగా అనిపించట్లేదు,కాని అప్పట్లొ అవే పెద్ద బాధలు,ఎవరు ఔనన్నా,ఎందరు కాదన్నా.కాని ఆనాడే ,ఆరొజుల్లొనే ఒక అడుగు ముందుకువేసి,మరోలా అంటే ఇప్పటిలా అలొచించి ఉంటే???? ఎంత బాగుండేడి,ఎంత అనందాన్ని అనుభవించకలిగేదాన్ని,ఎంత ప్రేమని ఆశ్వాదించకలిగేదాన్ని!!<br /><br />శ్రీధర్ నన్ను అర్ధం చేసుకోకుండా,నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాడనేగా నా బాధ,అదే బాధ తన ద్రుష్టికి తీసుకువెళ్ళాల్సిన రీతిలో తీసుకువెళ్తే తను కూడా అలొచిస్తాడెమో,మా నడుమ మళ్ళీ వసంతం చిగురిస్థుందేమో. కాని మరో పక్క మనసు "ఓయ్ మహితా నువ్వెందుకు ఎప్పుడూ తపన పడాలి,నువ్వే ఎందుకు ప్రతీ సారి అడుగు ముందుకేయాలి,ఏం శ్రీధర్కి కుడా ఉండాలిగా ఆ అలొచన,తననే రానీయ్ నీదగ్గరకు,అంత పంతం తనకేనా" అంటూ సంధిగ్ధంలో పడేసింది.శ్రీధర్ దగ్గరకు నేను గా వెళ్ళటం ఒటమి కాదు అదే నిజం అయిన గెలుపు,తనకి అర్ధం చేసుకునే సామర్ధ్యం లేదు అనే నేను, పరొక్షంగా తన కంటే బాగ అర్ధం చేసుకొగలుగుతున్నాను అనేగా అర్ధం,శ్రీధర్ నన్ను అర్ధం చేస్కొలేకపొతున్నాడు నిజమే మరి తనని నెను అర్ధం చేసుకుంటున్నానా?<br />ఆర్ధం చేసుకుంటున్నాను కనుకనే అలొచించలేని తన తప్పిదాన్ని గ్రహించి,రెండడుగులు ముందుకువేసి మా నడుమ ఉన్న అడ్డు పొరలను తొలగించే ప్రయత్నం చెయ్యాలి,అలోచన వచ్చిందే తడవుగా కాగితం,కలం,అదే నా కంఫొర్ట్ పెన్,అందుకున్నాను.చాలా కాలం తరువాత రాసే అవకాసం వచ్చింది,అప్రయత్నంగా పెదవుల మీద తొనికిసలాడుతున్న చిరునవ్వును ఆపుకుంటూ,మనుసులొ పొంగుతున్న భావొద్వేగాలను కాగితం మీద వ్యక్థపరచటానికి సన్నద్ధురాలినయ్,ఉత్థరం రాయటం మొదలుపెట్టాను, ఆదిలోనే హంసపాదం అన్నట్టు,మొదలు లోనే సందేహం,ఏమని సంభొధించాలి,కాబోయే శ్రీవారికి తొనే ఆగిపొయిందాయే మా ఉత్తర పరంపర,ఇప్పుడు ప్రియమైన శ్రీవారికితో కొత్త పుంతలు తొక్కుతుంది కాబోలు అనుకుంటూ మొదలు పెట్టాను.<br />ప్రియమైన శ్రీవారికి<br />దెనికీ రాజీ పడని నాకు,రాజీ పడటంలో ఉండే అనందన్ని తెలిపింది మీ సాంగత్యం,ఆ అనందాన్ని పదిలపరుచుకునే మరో ప్రయత్నమే ఈ ఉత్తరం. "ఏందుకు మహితా ఎప్పుడూ నాచేత అరిపిస్తావ్ అది నిన్ను బాధ పెడుతుందని తెలిసినప్పుడు"అని ఎప్పుడూ మీరడిగే ప్రశ్నకు ఇదిగొండి నా జవాబు<br />మీ కొపం<br />మీ విసుగు<br />మీ చిరాకు<br />మీ నిర్లక్ష్యం<br />మీ మాటవిరుపు<br />మీ కటినవాక్కు<br />అన్ని నాకు మురిపమే,మీ అంతరంగం విదితమేఒక్క మాట దూరంలో ఆగిపొయిన మన బంధాన్ని చేరువ చేసుకునే ఈ ప్రయత్నంలో నాతో సహకరిస్తారని ఆసిస్తున్నానుమీ ఒక్క మాట కోసం ఎప్పుడెప్పుడా అని ఎదురుచుసే నా మనసుని ఒక చుపు చూడరాదుటండీ<br />చూస్తారని ఆసిస్తూమీ మహిత<br />ఉత్తరం టప చేసిరమ్మని మా పనిమనిషి సుందరమ్మ చేతికిచ్చాను.గేట్ డాతి వెళ్తున్న సుందరమ్మను చూస్తే ప్రణయరాయభారాలకి పేరుపడిన పావురం గుర్తుకువచ్చింది.<br />************************************************************************************<br />చాలా భరంగా గడుస్తున్నాయి రోజులు,"అమ్మాయ్ మహితా,కాస్త గారెల పిండి రుబ్బుదువు రా అమ్మా " అన్న అమ్మ మాటలకి,ఎందుకమ్మా మిక్సిలో వేస్తే పొతుందిగా అన్నాను.రొట్లొ రుబ్బితే వచ్చే రుచి ఈ మషీన్లలో రావు లేవే,ఒక చెయ్యి వేద్దువుగాని రా అమ్మా అంటూ బ్రతిమిలాడి,బామాలి మొత్తానికి రొటి ముందు కుర్చొబెట్టింది నన్ను,మెల్లగా పిండి రుబ్బుతుండగా పరిగెత్తుకొచ్చాడు నరసు,మా సుందరమ్మ కొడుకు,ప్రస్తుతానికి వాడే మా స్మృతి కి మంచి నేస్తం,దాని లొకంలో,దన్ని అనుభవంలో విడువలేని చెలిమి ఈ నరసుది.రొప్పుతున్న వాడి చేతిలో ఒక కవర్ కనపడింది,దాని వైపు చూసి ఒక సారి వాడి వైపు చుసాను,నా చూపులో ఉన్న ప్రశ్న అవగతమయ్యింది కాబోలు,వెంటనే అది నా చేతిలో పెట్టాడు,ఎవరు ఇచ్చారురా అని అడిగాను,"అప్పుడప్పుదు సైకిల్ మీద వస్తుంటాడే నల్ల తాత,ఆయనిచ్చాడు" అంటూ గాలిపటంలా రివ్వున పారిపొయాడు.చెతిలో ఉన్న కవర్ తెరచి చూసాను<br />మహితా<br />నీఅంత భావవ్యక్తీకరణ నాకు రాదు,ప్రియ ప్రియతమ అని పిలిచే తత్వము నాది కాదని నీకు తెలుసు. ఎప్పుడూ ఎదో ఒక గొడవ పెట్టుకునే నీలొ నా మీద ప్రేమ ఉందని తెలుసుగాని,ఇంతతి ఆరధన కూడా దాగుందన్న సంగతి మరచిపొయాను మహిత.పని వత్తిడిలో పడి నిన్ను కాస్త నిర్లక్ష్యం చేసిన మాట నిజమే,అప్పుడప్పుడూ ఇళాంటి తప్పులు సహజమే,కాని అది ఉద్దేశ్యపూర్వకంగా జరిగినది మత్రం కాదు. ఎప్పటిలా నీప్రశ్నలు అలానే సాగి ఉంటే ఇలా అంతర్ముకుడిని అయ్యే అవకాశం నాకు దొరికేది కాదేఓ,ఉత్తరం రాసి చాలా మంచి పని చేసావ్.చాల సందర్బాలలో తప్పు నాదే,అది తెలిసినా సారీ అంటూ నీ దగ్గరకు రాలేని నాకొసం ప్రతీ సారీ ఒక అడుగు ముందుకు వేస్తున్న నీ ఔదార్యం ఎప్పటికప్పుడు గుర్తిస్తూనే ఉన్నా థాంక్స్ చేప్పే అంత దూరం మన మధ్యలేనందువల్ల మౌనంగా ఉండిపొయాను,నా మౌనన్ని ఇంత బాగా అర్దం చేసుకుంటావని అస్సలు అనుకొలేదు "నన్ను ఒక చూపు చూడరూ" అని నువ్వు రాసిన ఉత్తరం నిన్ను తప్ప ఎదీ చుడాలనిపించకుండా చేసింది,సెలవు పెట్టాను,రేపు బయలుదేరి గుంటూరు వస్తున్నాను. నీ ఎదుట ఏదీ మాట్లాడలేని,నాలొ ఉన్న ఏ అలొచను ఏ భావాన్ని బయటకు చెప్పలేని,చెప్పాలి అనిపించని నా సహజ స్వభావాన్ని అర్ధం చేసుకొగలవని ఆసిస్తూ<br />నీ<br />శ్రీధర్<br /><br />ఉత్తరాన్ని మడిచి,అలొచనలను తెరిచాను,అలొచనల దొంతరోలోనుంచి ఒక్కొక్కటిగా జాలువారిన విషయాలన్నిటిని చుస్తే ఒకటి అవగతమయింది,జీవితంలో చాలా చిన్నవైన విషయాలని చాలా పెద్దవిగా చేతులారా మనమే చేసుకుంటమేమో,కొంచెం జాగురుకులమయ్ అలొచిస్తే బాధ లేని బహు చక్కని అనందతీరం చేరుకొగలమేమో.నా జీవితం ఇలా అయిపొవటానికి లొపం ఎవరిది అని ఎప్పుడూ ప్రశ్నించుకునే నాకు జవబు దొరికింది.లోపం అలొచనలది, లొపం చుసేద్రుక్పదానిది, తప్పు ఎవరి వైపు నుంచన్నా జరగచ్చు కాని ఆ తప్పుని చూసే ద్రుష్టికొణంతో చుడగలిగితే చాలా చిన్న కష్టాలు సులువుగా కనుమరుగైపొతాయి కాబొలు,పెద్ద పెద్ద సినిమా కష్టాలని మనం ఏమి చేయలేకపొవచ్చు,కాని ఇలాంటి చిన్న చిన్నవి మత్రం మన చేతుల్లొనే ఉన్నాయి మరి. ఒక్కసారి ఎవరికి వారం అలొచించి చూసుకుంటె మన జీవితపు కష్టాల చిట్టాలో ఈ చిన్న కష్టలా జాబితానే చాంతాడంత ఉంతుంది,ఆ ప్రవాహంలో కొట్టుకుపొతూ అసలు తమ ఉనికినే కొల్పోతూ మినుకు మినుకు మంటూ ఎక్కడో కనపడతాయి లెక్క కు మించని సినిమా కష్టాలు,హు!!! అంత సుగమమయిన జీవన మార్గన్ని ఇంత టినం గా మార్చుకుంటున్న మన మానవ మన్స్తతత్వాలమీద కాస్త కొపం మరికాస్త నవ్వు వచ్చాయి.మనుష్యులు-వారి స్వభావలు-అలొచనా రీతులు అన్న విషయం మీద తీసీస్ సబ్మిట్ చేసి డాక్త్తరేట్ పొందే అర్హత వచ్చేసింది ఇక నాకు,అనుకుంటూ నవ్వుకుంటూ,అలొచనాసముద్రం లొ మునిగిపొయి,చేతికి ఉన్న చేతికి ఉన్న పిండిని అప్రయత్నంగా నొటికందించాను,అబ్బా ఎక్కడో అపశ్రుతి,"అమ్మా ఇందులొ ఎదొ తగ్గింది,అసలు రుచే లేదు"అన్నాను చిరాకుగా, "ఆ మత్రానికే ఎంటా విసుగు,రుచి దేముందే ఎలా కావలంటే అలా తెచ్చుకొవటం మన చెతుల్లొ ఉన్న పనాయె,ఎది తక్కువయిందొ కాస్త మనసు పెట్టి చూడు,ఆ తక్కువయ్యింది తగినంత కలుపు,బ్రహ్మండమైన రుచి వస్తుంది" అన్న అమ్మ మాటలు నన్ను అల్ఫ్చింపచేసయి.జీవితానికి అన్వయించుకొగలిగిన చక్కని ఉపమానంలా తోచింది అమ్మ మాట.జీవితంలో తగ్గినదేంతో మనసు పెట్టి చూసి,తక్కువయిన దానిని తగినంత కలిపే ప్రయత్నమే నేను పంపిన ఉత్తరం,చివరకు వచ్చిన అద్భుతరుచే శ్రీధర్ జాబు. పెద్ద సినీమా కష్టాలు లేకపొయినా,ఉన్న చిన్నవాటికే పెద్దతనాన్ని ఆపాదించి నిస్సారంగా వ్యధాభరితంగా సాగిపొతున్న నా జీవనగమనం ఒక దారిలొకి వచ్చిందనిపించింది.రొట్లొ పిండి తీసుకోడానికి వచ్చిన అమ్మను చుట్టెసి గట్టిగా ముద్దుపెట్టుకున్నను,ఎంటే ఎమయింది నీకు ఉన్నపళాన అంటున్న అమ్మతో,"క్షీరసాగర మధనం చేయించావుగా,అందులొనుంచి పైకి వచ్చింది ఒక అమ్రుతకలశం ,అది ఇప్పుడు నా జీవనకలశం,అంతటి జీవనామ్రుతాన్ని పంచిపెట్టిన మొహినీ దేవివి కదా నువ్వు,అందుకే నీకీ ముద్దు" అంటున్న నా మాటలను ఆశ్చర్యం,అమాయకత్వం కలగలిపిన చుపులతో నావైపే చూస్తూ నిల్చుండిపొయింది అమ్మ.<br />*****************************************************************************<strong>******** </strong><br /><strong>Dedicated to:</strong><br />Cancer tho baadhapaduthu,mandula prabhavam valla pedavulu bhaymkaram gaa vaachi chudanalvi kakunda unnarojuna kuda.. Pillalu randarra..hanumanthundi chupistha meeku antuu thana baadha lonu anadanni vethiki pattukoni,ma andariki panchuthu,adenti ala antunnaru antuu prasninchina nalanti agnanulaku,thappadani telisinappudu manaspurthi gaa sweekarinchatame anandame picchi danaa antuu … Brathakataniki,jeevinchataniki madhya unna sunnitha vaythyasanni sunisitham ga teliyacheppina na menattha Sri.Maatha Sukhavaani gaariki , udatha bakthigaa naa ee kadanu ankithamisthunnanu<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-5244592373911147289?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5530670833543969104.post-15593635827203552782007-02-19T00:00:00.000-08:002007-03-02T00:29:20.704-08:00తెల్లటి పుచ్చపూవు లాంటి వెన్నెలలొ చల్లటి పిల్లగాలుల తాకిడికి ఉయ్యాల ఊగుతునట్టుగా అటు ఇటు కదులుతున్న మల్లె తీగల నడుమ నుంచి తొంగి తొంగి చూస్తునాడు చందమామ,మల్లె పందరి నీడలొ..యమునా తటిలొ నల్లనయ్య కయ్ ఎదురుచుస్తున్న రాధిక లాగా ,తెల్లటి నవారు మంచం మీద పడుకొని రాధకు నీవేరా ప్రాణం ఈ రాధకు నీవేరా ప్రాణం, రాధా హృదయం మాధవ నిలయం ప్రేమకు దేవాలయం అంటు శ్రావ్యంగా పాడుతొంది సుధీర, పక్కనే రొట్లొ గొరింతాకు రుబ్బుతున్న సుధీర తల్లి పద్మావతమ్మ గారు, ఏమే సుధీర అలా పాటలతో కృష్ణుడి మీద ప్రేమ కురిపించటమేన, ఆ మల్లె తీగ కింద అలా పడుకొకపొతే,కాస్త ఆ మల్లెలు మాల కట్టి ఆ నల్లనయ్య మెడలొ వెయచ్చుగదటె అన్నది. <br /> ఊలు దారలతో మెడకు ఉరి బిగించి,గుండెల్లొ సూదులుతో గ్రుచ్చి కూర్చి దండ చేసి, ఆ పూల ఆత్మ ఘొష నడుమ నా కిట్టిగాడికి మాల వేయమంటావా అమ్మా,పువ్వు చెట్టున ఉంటెనె దానికి అందం మనకు ఆనందం ఎమంటావు అంటూ వెనుకగా వెళ్ళి తల్లి మెడ చుట్టు చేతులు వేసి వెనకగా కూర్చుంది సుధీర. అబ్బబ్బా ఈ కృష్ణపక్షాలు,పుష్పవిలాపలు చదివి చదివి మరె పయ్ త్యం పెరిగిపొతొందే నీకు అంటు ప్రేమగా విసుక్కుంది పద్మావతమ్మ. అయ్యో పిచ్చి అమ్మా దాన్ని భావుకత అనాలి అంటూ తల్లి కి ముద్ధు పెట్టి చేతిలోని గొరింతాకును తీసుకొని చేతిలో చుక్క పెట్టుకుంటూ లొపలికి వెళ్ళిపొతున్న తల్లిని చుస్తూ నవ్వుకుంది సుధీర <br /> బోగి మంటల పొగలు దట్టంగా అలుముకుంటున్న వేళ,పక్షుల కిలకిల రావాలు అమ్రుతగానమయ్ వినపడుతున్న వేళ,పాల కుండలతొ గొల్లలు ఎదురువస్తుండగా,పచ్చటి ప్రకృతిని నిలువెల్లా తడిపేసిన మంచు బిందువుల నడుమ,ఎర్రగా పండిన గొరింత పారాణి అయ మెరుస్తున్న పాదాలతొ,గల్లు గల్లు మంటున్న కాలి అందెలతో గడ్డి మీద అడుగులు వేసుకుంటూ చేతిలొ ముగ్గు డబ్బాతొ ముంగిట్లొకి నడిచింది సుధీర.సంక్రాంతి ముగ్గు వేసి దాని మీద గొబ్బెమ్మ పెట్టి,దాని మీద గుమ్మడి పూవు పెట్టి,చెక్కిలికి చేయి ఆనించి ముగ్గు వేపే చూస్తూ మురిసిపొతుండగా కాళ్ళకి సూదులు గుర్చుకునట్టు గా అనిపించి కిందకి చూసింది,మెత్తటి గడ్డిలొనుంచి తన పాదాల గొరింత ని చూసి మయమరిచిపొయి తన అడుగుల్లొ అడుగు వేసుకుంటూ తన వెంటే వచ్చేసిన ఎర్ర చీమలు,ఒక్క అంగలో దూకి లొపలికి పరిగెత్తింది సుధీర,పరుగులొ గల్లు గల్లు మంటున్న తన కాలి పట్టీలు చుస్తుంటే సుధీరకు తన ప్రాణ స్నేహితురాలు కల్పన గుర్తుకువచ్చింది,ఆ పట్టీలు ఎంటే అరచేయి మందాన అంత వెడల్పుగా,చక్కగా సన్నగా చిన్న మువ్వులున్నవి పెట్టుకొక,పయ గా గల్లు గల్లు అంటు అదేదో గంగిరెద్దు మెడలొ మొగే గంటలాగ,అసలు నీ వాలకం ఎంటే,పెద్ద బొట్టు దానికింద మీ రాముల వారి కుంకుమ,చేతినిండా కాశి దారాలు,ఎప్పుడు చూసినా లంగా వోణీలు,ఎల్లప్పుడు నీ చేతిలొ పండే గొరింట,అసలు నీ పేరు మంగళ గౌరి అని పెట్టాల్సింది పొరపాటున సుధీర అని పెట్టారు,గ్రుహినిగా స్థిరపడిపొవాల్సిన నిన్ను ఉద్యొగం చెయ్యమంటూ వదిలేసారు,ఎమన్నా అంటే భావుకత భావుకత అంటావు,చందమామ కధలు భేతాళ కధలు విన్నాను కాని ఈ భావుకత ఎంటే నాకస్సలు అర్ధం కాదు అంటూ విసుక్కునే కల్పన అమాయకత్వం గుర్తుకువచ్చి నవ్వుకుంటూ నిల్చుండిపొయిన సుధీర,ఏమిటే పట్టపగలు ఆ పరధ్యానం,వచ్చి ఇంట్లొ పని చూడు అంటున్న తల్లి పిలుపుకి ఉల్లికిపడి చూసింది,ఒక్క ఉదుటున తల్లి దగ్గరకు వెళ్ళి,అమ్మ రాముడి కంటే నేనే అద్రుష్టవంతురాలిని,ఎలా అంటావేమో,రాముడికి వాళ్ళ అమ్మ అద్దంలొ చూపించిదట చంద్రుడిని కాని మా అమ్మ ఏకంగా నా గుప్పెట్టలోకే తెచ్చేసింది సూర్యుడిని అంటూ ఎర్రగా పండిన అరచేతిని చుపించింది తల్లికి.<br /> సర్లే ఈ మటలకేం కాని వెళ్ళి త్వరగా తయారవ్వు ఆ పెళ్ళి వాళ్ళు బయలుదేరేఉంటారు అంటూ తొందరపెడుతున్న తల్లితో,అబ్బా,అమ్మా ఎదో ఒకటి మీరే చూసి కానిచేయమని ఇంతకమునుపే చెప్పా కదా మళ్ళి ఎమిటిదంతా అంటూ తన చిరాకును ప్రదర్సించనారంభించింది.అలా అంటే ఎలానే వెళ్ళు త్వరగా అంటున్న పద్మావతమ్మ గారి మాటలువిని ఎంటట ఎమంటొంది అని వినిపించింది ఒక గొంతుక,విశ్వామిత్రుడిలొని కొపం,ధర్మరాజు లొని నిజాయతి,శ్రీకృష్ణదేవరాయలు లొని గాంభీర్యం కలగలిపిన మహొన్నత వ్యక్తిత్వం అని సుధీర ఎప్పుడూ గర్వించే తన తండ్రి సుధాకరరావు గారి గొంతు అది.ఏబ్బే ఎంలేదు నాన్నగారు,ఇదిగో వెళ్తున్నా అంటూ మేడ మీద తన గదిలొకి వెళ్ళిపొయింది సుధీర, ఛా ఎంటి నాన్నగారు పెళ్ళి పెళ్ళి అంటూ నా ప్రాణాలు తోడేస్తున్నారు,అబ్బాయిలా అన్నా పుట్టాను కాదు ఆజన్మాంతం అస్కలిత బ్రహ్మచారిగా మిగిలిపొదును అని వాపొతూ,మనసు మార్చుకొటానికి సంగీతానికి <br />పని చెప్పింది,మనసున మల్లెల మాలలూగెనే కన్నుల వెన్నెల డొలలూగెనే అంటూ సన్నగా వస్తున్న భానుమతి గారి గొంతు వింటుంటే ఎక్కడలేని ప్రశాంతత,కళ్ళు మూసుకొని అలా వెనుకగా వాలి కుర్చిలో కుర్చున్న సుధీరకు క్రిష్ణశాస్త్రి గారి సాహిత్యం వింటుంటె చాలా హాయిగా అనిపించింది,శాస్త్రిగారి కవితలు ఒక్కొక్కటిగా జ్ఞప్తికివచ్చాయి<br />"సౌరభము లేల చిమ్ము పుష్పవ్రజంభు?<br />చంద్రికల నేల వెదజల్లు చందమామ?<br />ఏల సలిలంబు పారు?గాడ్పేల విసురు?<br />ఏల న హృదయం ప్రేమించు నిన్ను?"<br />ఆహా ఎంత చక్కటి ఊహ,ఎలా అయనా గుండెలొతుల్లో నుంచి పొంగి వచ్చే ప్రేమాద్రత భావనాబలం ఆయన కలానికి గొప్ప కళ అనుకుంటూ సంగీతం వింటూ మయమరిచిపొతున్న సుధీర అలొచనలకు అద్దుకట్ట వేస్తూ వినిపించింది పద్మావతమ్మ గారి గొంతు.ఎమేవ్ సుధీర కిందకిరా వళ్ళు వచ్చెసారు అంటూ,కిందకి వెళ్ళిన సుధీరచేతికి కాఫీ ట్రే ఇచ్చి ముందుగదిలొకి పంపింది పద్మావతమ్మ,వచ్చిన అతిధులకు కాఫీ అందిస్తూ ముందుకు నదిచింది సుధీర,"వద్దండి నాకు కాఫీ తాగే అలవాటు లేదు"అంటూ సున్నితంగా తిరస్కరించాడు కార్తీక్,కళ్ళు పయ్ కి ఎత్తి చూడబోయి చూడకుండానే ఆగిపొయింది,చట్టుక్కున కళ్ళు కిందకు దించేసింది,తన స్నెహితురాలు కల్పన మాటలు గుర్తుకువచ్చాయి,కల్పన ఆ అర్ధచంద్రుడిని చుస్తే నీకు ఎమీనిపిస్తొందే?ఏమోనమ్మా నాకు మాత్రం సగం కొరికేసిన అప్పడము ముక్కలాగ ఉంది,అయనా చక్కగా లొపల ఫ్యాను వేసుకొని పడుకుందామే అంటె<br /><br />Paper meeda aythe poorthi chesanu kaani, net loki update cheyyaledhu.. Twaralone chesthanu.. antharayaniki chinthisthunnam ( ;) ma dd1 paribbashaloo)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5530670833543969104-1559363582720355278?l=manswini.blogspot.com' alt='' /></div>Srujanahttp://www.blogger.com/profile/00159160667054656852noreply@blogger.com25